Xaqani Şirvani
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
دل به سودای تو سر اندازدسر ز عشقت کله براندازد
Qəsidə 48منتظری تا ز روزگار چه خیزدعقل بخندد کز انتظار چه خیزد
Qəsidə 60به فلک تخته در ندوختهاندچشم خورشید بر ندوختهاند
Qəsidə 61دوش بر گردون رنگی دگر آمیختهاندشب و انجم چو دخان با شرر آمیختهاند
Qəsidə 77صورت نمیبندد مرا کان شوخ پیمان نشکندکام من اندر دل شکست امید در جان نشکند
Qəsidə 82مقصد اینجاست ندای طلب اینجا شنوندبختیان را ز جرس صبحدم آوا شنوند
Qəsidə 91شه اختران زان زر افشان نمایدکه اکسیر زرهای آبان نماید
Qəsidə 98صبحگاهی سر خوناب جگر بگشاییدژالهٔ صبحدم از نرگسِ تر بگشایید
Qəsidə 108Gəldi səhər məst ikən, girdi qapımdan nigar,Sübhə gül ətri saçır, gözləri olmuş xumar.
Qəsidə 113Mavi rəngli bu yer üzündə bəşər,Kordu, ancaq gözətçilik eylər.
Qəsidə 114Bəh-bəh, ey bəxt, mehriban canan,Ey cəfalar çəkən, vəfalı olan.
Qəsidə 127Şahın ədaləti beş növbə təblini çaldı,Təzadı boşladı dörd təb, birləşib qaldı.
Qəsidə 135O pirimiz ki, sübhliqa Xızrdır adı,Hər sübh Xızr çeşməsidir ağzının dadı.
Qəsidə 144Əbədiyyət aləminə yol saldığım üçün, mən,Baş əymərəm fani dünya sarayına qətiyyən.
Qəsidə 156قحط وفاست در بنهٔ آخر الزمانهان ای حکیم پردهٔ عزلت بساز هان
Qəsidə 161Yaydı bahar yelləri sur səsini hər yana,Xoş nəfəsindən onun gəldi təbiət cana.
Qəsidə 164Bir sehirkar şair mənəm cahanda,Sözlərimdə möcüz var hər zamanda.
Qəsidə 175Aləmin zatında şadlıqdan tapılmaz bir nişan,Adəm Övladı adamlıqdan uzaqdır, sən inan!
Qəsidə 176Hər səhər qalxar göyə ah ilə əfqanım mənim,Qərq olar qanda şəfəqtək çeşmi-giryanım mənim.
Qəsidə 186Göç təblinin səsinə oyandım səhər-səhər,Keçdi gecə nə tez, deyə, yandım səhər-səhər.
Qəsidə 216ماه به ماه میکند شاه فلک کدیوریعالم ناقه برده را، توشه دهد توانگری
Qəsidə 219جان سگ دارم به سختی ورنه سگجان بودمیاز فغان زار چون سگ هم فرو ناسودمی
Rübai 26کس از رخ چون ماه تو بر برنگرفتتا صد دامن ز چرخ گوهر نگرفت
Rübai 37Vəfa axtarırdı bu yazıq ürək,Yolunu azmışdı, arardı kömək.
Rübai 48خاقانی را شکسته دیدی به درستگفتی که ز چاره دست میباید شست
Rübai 49Təzədən qövr etdi yenə göhnə qəm,Ürəyim bu dərdə tapmadı məlhəm.
Rübai 77آن غصه که او تکیهگه سلطان استبهتر ز چهار بالش شاهان است
Rübai 97خاقانی را جور فلک یاد آیدگر مرغ دلش زین قفس آزاد آید
Rübai 114آنجا که قضا رهزن حال تو شودگر خانه حصار است وبال تو شود
Rübai 118Ey bəxti xoş olan, zəkası kamil,Bu dünya malına, gəl, olma mayil!