Xaqani Şirvani
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
دست درافشان چو زی تیغ درفشان آوردنسر گردون را به خوان تیغ مهمان آورد
Qəsidə 46صبح چون زلف شب براندازدمرغ صبح از طرب پر اندازد
Qəsidə 54جام طرب کش که صبح کام برآمدخندهٔ صبح از دهان جام برآمد
Qəsidə 57بس بس ای طالع خاقانی چندچند چندش به بلا داری بند
Qəsidə 59دردا که دل نماند و بر او نام درد ماندوز یار یادگار دلم یاد کرد ماند
Qəsidə 67شب روان در صبح صادق کعبهٔ جان دیدهاندصبح را چون محرمان کعبه عریان دیدهاند
Qəsidə 80نوروز برقع از رخ زیبا برافکندبر گستوان به دلدل شهبا برافکند
Qəsidə 86سر چه سنجد که هوش میبشودتن چه ارزد که توش میبشود
Qəsidə 92صفتی است حسن او را که به وهم در نیایدروشی است عشق او را که به گفت بر نیاید
Qəsidə 95بیدقی مدح شاه میگویدکوکبی وصف ماه میگوید
Qəsidə 96حاصل عمر چه دارید خبر باز دهیدمایه جانی است ازو وام نظر باز دهید
Qəsidə 99ای نهان داشتگان موی ز سر بگشاییدوز سر موی سر آغوش به زر بگشایید
Qəsidə 110هین که به میدان حسن رخش درافکند یاربیش بهاتر ز جان نعل بهایی بیار
Qəsidə 129مرغ شد اندر هوا رقص کنان صبحدمبلبله را مرغوار وقت سماع است هم
Qəsidə 136Hüsnün bağı olmadan qoy mən cahan görməyim,Qəmin dağı olmadan ruhi-rəvan görməyim.
Qəsidə 163Ayrılmışam bütün aləm qeydindən,Varlığımla bağlanmışam sənə mən.
Qəsidə 204الوداع ای کعبه کاینک وقت هجران آمدهدل تنوری گشته و زو دیده طوفان آمده
Qəsidə 210گر به قدر سوزش دل چشم من بگریستیبر دل من مرغ و ماهی تن به تن بگریستی
Qəsidə 213دوش که صبح چاک زد صدرهٔ چرخ عنبریخضر درآمد از درم صبحوش از منوری
Rübai 7عیسیلب و آفتابروئی پسرازنّارخط و صلیبموئی پسرا
Rübai 14ای تیغ تو آب روشن و آتش نابآبی چو خماهن، آتشی چون سیماب
Rübai 27دستی که گرفتی سر آن زلف چو شَستپائی که ره وصل نوشتی پیوست
Rübai 36گردون حشمی ز پایهٔ رفعت اوستدریا نمی از ترشح نعمت اوست
Rübai 46بینی کله شاه که مه قوقهٔ اوستگیتیش بگنجدی نگنجد در پوست
Rübai 79شب چون حُلی ستاره در هم پیوستماهم چو ستارگان، حلیها بربست
Rübai 87آن گل که به رنگ طعنه در می کرده استبا عارض تو برابر کی کرده است
Rübai 99چون قهر الهی امتحان تو کندحصن تو نهنگ جانستان تو کند
Rübai 107معشوق ز لب آب حیات انگیزدپس آتش تب چرا ازو نگریزد
Rübai 140امشب نه به کام روزگار است آن مردناخورده شراب در خمار است آن مرد
Rübai 141در باغ شعیب و خضر و موسی نگریدتا چشمهٔ خضر و ماه و شعری نگرید