Qitə 86

دی جدل با معطلی کردمکه ز توحید هیچ ساز نداشت

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 95

شب که مثال مه ذی‌الحجه دیدصورت طغراش ز مه برکشید

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 98

مرد باید که چون هنر ورزدبحر باشد که امتحان ارزد

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 114

خاقانی را مپرس کز غمایام چگونه می‌گذارد

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 119

خاقانیا به سوک خراسان سیاه پوشکه اصحاب فقه گرد سوادش سپاه برد

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 127

آه و دردا که شبیخون اجلدر زد آتش به شبستان اسد

Xaqani Şirvani3 dəq
Qitə 129

زخم بر دل رسید خاقانیتا خود آسیب بر خرد چه رسد

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 131

فتنه تا اندکی بود صعب استسهلش انگار تا فراوان شد

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 144

خدای داند معنی میان نطفه نهادنبه دست مرد جز این نیست کآب نطفه براند

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 148

های خاقانی تو را جای شکر ریز است و شکرگر دهانت را به آب زهرناک آکنده‌اند

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 155

می‌سزد قبلهٔ خاقانی از آنکه صفات می پیوست کند

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 176

ای امیر امرای سخن و شاه سخابه سخن مثل عطارد به سخا چون خورشید

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 196

گر کهان مه شدند خاقانیتو در ایشان به مهتری منگر

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 219

چشم بر کار دوست دار چنانکه غیوران بر اهل پردهٔ خویش

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 220

روز عمر آمد به پیشین ای دریغکار بر نامد به آئین ای دریغ

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 221

تا به خط شط ارجیش درنگ است مرابحر ارجیش ز طبعم صدف افزود صدف

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 233

امشب من و اوحد و مؤیدهر سه دو حدیث رانده یک‌دم

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 234

بیش بیش است فضل خاقانیدولتش کم کم آمد از عالم

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 238

غصهٔ دل گفت خاقانی که از ابناء جنسکس نماند و من به ناجنسان چنین وامانده‌ام

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 239

هر خشک و تر که داشتم از غم بسوختمهر بال و پر که داشتم از دم بسوختم

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 246

آن به من می‌رسد ز سختی و رنجکه به جان مرگ را خریدارم

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 247

در دهر سیه سپیدم افکندبخت سیه سپید کارم

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 250

دلی داشتم وقتی، اکنون ندارمچه پرسی ز من حال دل چون ندارم

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 260

من که خاقانیم به هیچ بدیبد نخواهم که اوست یزدانم

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 263

آنچه افتاد چند بار مراپند نگرفتم ای فلان که منم

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 264

به خدائی که در خدائی اوهیچگونه ریا نمی‌بینم

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 265

منکوب طبعم آوخ و منکوس طالعمبر عالم سبک سر از آن سر گران بوم

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 267

خاقانیا نجات مخواه و شفا مبینکه‌آرَد شفات علت و زاید نجات، بیم

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 271

کو نُزل عاشقان که به منزل رسیده‌ایمجان نورهان دهیم که نادیده دیده‌ایم

Xaqani Şirvani2 dəq
Qitə 280

ز آل غانم اگرچه نفعی نیستباری آسوده‌اند عالمیان

Xaqani Şirvani1 dəq