Xaqani Şirvani
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
تشنهٔ دل به آب مینرسددیده جز بر سراب مینرسد
Qəsidə 51خوی فلک بین که چه ناپاک شدطبع جهان بین که چه غمناک شد
Qəsidə 64صبح خیزان کاستین بر آسمان افشاندهاندپای کوبان دست همت بر جهان افشاندهاند
Qəsidə 68تا خیال کعبه نقش دیدهٔ جان دیدهانددیده را از شوق کعبه زمزم افشان دیدهاند
Qəsidə 70صبح خیزان کز دو عالم خلوتی برساختندمجلسی بر یاد عید از خلد خوش تر ساختند
Qəsidə 78راز دلم جور روزگار برافکندپردهٔ صبرم فراق یار برافکند
Qəsidə 87سر چه سنجد که هوش می بشودتن چه ارزد که توش می بشود
Qəsidə 88نه دل از سلامت نشان میدهدنه عشق از ملامت امان میدهد
Qəsidə 89در کفم نیست آنچه میبایددر دلم نیست آنچه میشاید
Qəsidə 104ای عندلیب جانها طاووس بسته زیوربگشای غنچهٔ لب بسرای غنهٔ تر
Qəsidə 124صبح هزار عید وجود است جوهرشخضر است رایتش، ملک الموت خنجرش
Qəsidə 130ای لب و زلفین تو مهره و افعی بهمافعی تو دام دیو مهرهٔ تو مهر جم
Qəsidə 146روزم فرو شد از غم، هم غمخوری ندارمرازم برآمداز دل، هم دلبری ندارم
Qəsidə 151غصه بندد نفس افغان چکنم؟لب به فریاد نفسران چکنم؟
Qəsidə 152هر صبح که نو جهان ببینماز منزل جان نشان ببینم
Qəsidə 173سنت عشاق چیست؟ برگ عدم ساختنگوهر دل را ز تف مجمر غم ساختن
Qəsidə 174ناگذران دل است نوبت غم داشتنجبهت آمال را داغ عدم داشتن
Qəsidə 178غارت دل میکنی شرط وفا نیست اینکار من از سایه شد سایه برافکن ببین
Qəsidə 191ای تیر باران غمت، خون دل ما ریختهنگذاشت طوفان غمت، خون دلی ناریخته
Qəsidə 196دور فلک ده جام را از نور عذرا داشتهچون عده داران چار مه در طارمی واداشته
Qəsidə 197ای در دل سودائیان، از غمزه غوغا داشتهمن کشتهٔ غوغائیان، دل مست سودا داشته
Qəsidə 209در این منزل اهل وفائی نیابیمجوی اهل کامروز جائی نیابی
Qəsidə 211صبحدم آب خضر نوش از لب جام گوهریکز ظلمات بحر جست آینهٔ سکندری
Qəsidə 218چو گل بیش ندهم سران را صداعیکنم بلبلان طرب را وداعی
Qəsidə 220گرچه کان خرد مرا دانیعاجزم در نهاد خاقانی
Qəsidə 223چون صبحدم عید کند نافه گشائیبگشای سر خم که کند صبح نمائی
Rübai 8ای تیر هنر صهیل و برجیس لقاشعری فش و فرقدفر و ناهید صفا
Rübai 10ای دوست اگر صاحب فقری و فناباید که شعورت نبود جز به خدا
Rübai 18از عشق بهار و بلبل و جام طربگل جان چمن بود که آمد بر لب
Rübai 41خاکی دلم ای بت ز نهان بازفرستخونآلود است همچنان بازفرست