بیا ساقی آن آب آتش خیالدرافکن بدان کهرباگون سفال

گوارنده آبی کزین تیره خاکبدو شاید اندوه را شست پاک

شبی روشن از روز و رخشنده‌ترمهی ز آفتابی درفشنده‌تر

ز سرسبزی گنبد تابناکزمرد شده لوح طفلان خاک

ستاره بر آن لوح زیبا ز سیمنوشته بسی حرف از امید و بیم

دبیری که آن حرف‌ها را شناختدرین غار بی‌غور منزل نساخت

به شغل جهان رنج بردن چه سود؟که روزی به کوشش نشاید فزود

جهان غم نیرزد به شادی گراینه کز بهر غم کرده‌اند این سرای

جهان از پی شادی و دلخوشی‌ستنه از بهر بیداد و محنت‌کشی‌ست

در این جای سختی نگیریم سختاز این چاه بی بن برآریم رخت

می شادی‌آور به شادی نهیمز شادی نهاده به شادی دهیم

چو دی رفت و فردا نیامد پدیدبه شادی یک امشب بباید برید

چنان به که امشب تماشا کنیمچو فردا رسد کار فردا کنیم

غم نامده خورد نتوان به زوربه بزم اندرون رفت نتوان به گور

مکن جز طرب در می اندیشه‌ایپدید است بازار هر چه پیشه‌ای

چه باید به خود بر ستم داشتن؟همه ساله خود را به غم داشتن؟

چه پیچیم در عالم پیچ پیچ؟که هیچ است ازو سود و سرمایه هیچ

گریزیم از این کوچگاه رحیلاز آن پیش کافتیم در پای پیل

خوریم آنچه از ما به گوری خوَرندبریم آنچه از ما به غارت برند

اگر برد خواهی چنان مایه برکه بردند پیشینگان دگر

اگر ترسی از رهزن و باج‌خواهکه غارت کند آنچه بیند به راه

به درویش ده آنچه داری نخستکه بنگاه درویش را کس نجست

نبینی که دَه یک‌ دهان خراجبه دهلیز درویش دزدند باج؟

چه زیرک شد آن مرد بنیاد سنجکه ویرانه را ساخت باروی گنج

چو تاریخ یک‌روزه دارد جهانچرا گنج صدساله داری نهان؟

بیا تا نشینیم و شادی کنیمشبی در جهان کیقبادی کنیم

یک امشب ز دولت ستانیم دادز دی و ز فردا نیاریم یاد

بترسیم از آنها کزو سود نیستکزین پیشه اندیشه خوشنود نیست

بدانچ آدمی را بود دسترسبکوشیم تا خوش برآید نفس

به چاره دل خویشتن خوَش کنیمنه چندان که تن نعل آتش کنیم

دمی را که سرمایه از زندگی‌ستبه تلخی سپردن نه فرخندگی‌ست

چنان برزن این دم که دادش دهیکه بادش دهی گر به بادش دهی

فدا کن درم خوش‌دلی را بسیچکه ارزان بود دل خریدن به هیچ

ز بهر درم تند و بدخو مباشتو باید که باشی، درم گو مباش

مشو در حساب جهان سخت‌گیرهمه سخت‌گیری بود سخت میر

به آسان‌گذاری دمی می‌شمارکه آسان زید مرد آسان‌گذار

شبی فرخ و ساعتی ارجمندبود شادمانی درو دلپسند

گزارش چنین می‌کند جوهریسخن را به یاقوت اسکندری

که اسکندر آن شب به مهر تمامبه یاد لب دوست پر کرد جام

به نوشین لب آن جام را نوش‌کردز لب جام را حلقه در گوش کرد

نشسته به کردار سرو جوانکه گه لاله ریزد گهی ارغوان

ز عنبر خطی بر گل انگیختهبر گل جهان آب گل ریخته

هم از فتح دشمن دلش شاد بودهم از دوستیش خانه آباد بود

طلب کرد یار دلارام راپری پیکر نازی اندام را

ز نامحرمان کرد خرگه تهیسماع و سماع آور خرگهی

بتی فرق و گیسو برآراستهمرادی به صد آرزو خواسته

لب از ناردانه دلاویزترزبان از طبرزد شکر ریزتر

دهانی و چشمی به اندازه تنگیکی راه دل زد یکی راه چنگ

سر آغوش و گیسوی عنبرفشانرسن‌وار در عطف دامن‌کشان

طرازندهٔ مجلس و بزمگاهنوازندهٔ چنگ در چنگ شاه

به فرمان شه چنگ را ساز کرددَرِ دُرجِ گوهر ز لب باز کرد

که از شادی امشب جهان را نویستهمه شادی از دولت خسرویست

به هنگام گل خوش بود روزگاربخندد جهان چون بخندد بهار

چو خورشید روشن برآید به اوجز روشن جهان برزند نور موج

صبا چون درآید به دیبا‌گریزمین رومی آرد‌، هوا ششتری

گل سرخ چون کله بندد به باغفروزد ز هر غنچه‌ای صد چراغ

سکندر چو پیروزی آرد به چنگنه زیبا بود آینه زیر زنگ

چو کیخسرو ار می‌شود جام‌گیرچرا جام خالی بود بر سریر؟

ملک گر ز جمشید بالاترسترخ من ز خورشید والاتر است

شه ار شد فریدون زرینه کفشبه فتحش منم کاویانی درفش

شه ار کیقباد بلند افسرستمرا افسر از مشک و از عنبرست

شه ار هست کاوس فیروزه تاجز من بایدش خواستن تخت عاج

شه ار چون سلیمان شود دیوبندمرا در جهان هست دیوانه چند

شه ار زانکه عالم گرفت ای شگفتمن آنرا گرفتم که عالم گرفت

اگرچه کمند جهانگیر شاهفتاده‌ست بر گردن مهر و ماه

کمندی من از زلف برسازمشنترسم به گردن دراندازمش

گر او را کمندی بود ماه‌گیرمرا هم کمندی بود شاه‌گیر

گر او ناوک اندازد از زور دستمرا غمزهٔ ناوک‌انداز هست

گر او حربه دارد به خون ریختنمن از چهره خون دانم انگیختن

گر او قصد شمشیر‌بازی کندزبانم به شمشیر بازی‌کند

گر او لختی از زر برآرد به دوشدو لختی است زلفین من گرد گوش

گر او را یکی طوق بر مرکب استمرا بین که ده طوق بر غبغب است

گر او حقه‌ها دارد از لعل و دُرمرا حقه‌ای هست از لعل پر

گر ایدون که یاقوت او کانی استمرا لب چو یاقوت رمانی است

گر او چرخ را هست انجم شناسمرا انجم چرخ دارند پاس

گر او را علم هست بالای سرمرا صد علم هست بیرون در

گر او شاه عالم شد از سروریمنم شاه خوبان به جان پروری

چو برقع براندازم از روی خویشندارم جهان را به یک موی خویش

چو بر مه کشم گیسوی عنبرینبه گیسو کشم ماه را بر زمین

چو تنگ شکر در عقیق آورمز پسته شراب رحیق آورم

رحیقم به رقص آورد آب راعقیقم مفرّح دهد خواب را

ز مه طوق خواهی ببین غبغبمز قند ار نمک باید اینک لبم

بدین قند کاو با شکرخندی استدر بوسه بین چون سمرقندی است

اگر کیمیا سنگ را زر کندنسیم من از خاک عنبر کند

سهیل یمن تاب را با ادیمهمان شد که بوی مرا با نسیم

به چشمی دل خسته بریان کنمبه چشمی دگر غارت جان کنم

از این سو کنم صید و بنوازمشوز آنسو به دریا دراندازمش

فریبم به درمان و سوزم به دردمنم کاین کنم جز من این کس نکرد

اگر راهبم بیند از راه دوربرد سجده چون هیربد پیش نور

وگر زاهدی باشد از خاره سنگدرآرم به رقصش به یک بانگ چنگ

کنم سیم‌کاری که سیمین تنمولی قفل گنجینه را نشکنم

در باغ ما را که شد ناپدیدبجز باغبان کس نداند کلید

رطبهای‌ تر گرچه دارم بسیبجز خار خشگم نبیند کسی

گلابم ولی دردسر می‌دهمنمک خواه خود را جگر می‌دهم

مگر دید شب ترکی روی منکه چون خال من گشت هندوی من

مگر ماه نو کان هلالی کندبه امید من خانه خالی کند

چو زلفم درآید به بازیگریبه دام آورد پای کبک دری

بناگوشم ار برگشاید نقابدهان گل سرخ گردد پر آب

زنخ را چو برسازم از زلف بندبه آب معلق درارم کمند

چو پیدا کنم لطف اندام راسرین بشکنم مغز بادام را

چو ساعد گشایم ز بازوی نرمسمن را ورق درنوردم ز شرم

شکر چاشنی‌گیر نوش منستگهر حلقه در گوش گوش منست

دهانم گرو بست با مشتریگرو برد کاو دارد انگشتری

جنابی که با گل خورم نوش بادمرا یاد و گل را فراموش باد

یک افسون چشمم به بابل رسیدکزو آمد آن جادویی‌ها پدید

ز جعدم یکی موی بر چین گذشتکزو مشک شد ناف آهو به دشت

چو حلقه کنم زلف بر طرف گوشبیا تا دل رفته بینی ز هوش

کرشمه چو در چشم مست آورمصد از دست رفته به دست آورم

دلی را که سر سوی راه افکنمنمایم زنخ تا به چاه افکنم

ز مویی به عاشق دهم طوق و تاجبه بویی ز خَلُّخ ستانم خراج

به سلطانی چین نهم مُهر مومزنم پنج نوبت به تاراج روم

جگر گوشه چینیانم به خالچراغ دل رومیانم به فال

طبرزد دهم چون شوم خواب خیزطبرخون زنم چون کنم غمزه تیز

لبم لعل را کارسازی کندخیالم به خورشید بازی کند

مغ دیر سیمین صنم خواندمصنم خانهٔ باغ ارم داندم

چو شد نار پستانم انگیختهز بستان دل نار شد ریخته

ز نارم که نارنج نوروزی استکه را بخت گویی که را روزی است؟

مبارک درختم که بر دوستمبرآور گلم گرچه در پوستم

من و آب سرخ و سر سبز شاهجهان گو فرو شو به آب سیاه

برآنم که دستان به کار آورمچو چنگ خودش در کنار آورم

گهی بوسه بر چشم مستش دهمگهی زلف خود را به دستش دهم

به شرطی کنم جان خود جای اوکه هرگز نتابم سر از پای او

چنان خسبم از مهر آن آفتابکه سر در قیامت برآرم ز خواب

گر آبیست گو زندگانی دهدوگر سایه‌ای گو جوانی دهد

کند وصل من زندگانی درازجوانی دهم چون درآیم به ناز

سکندر به حیوان خطا می‌رودمن این‌جا سکندر کجا می‌رود؟

اگر راه ظلمات می‌بایدشسر زلف من راه بنمایدش

وگر زانکه جوید ز یاقوت رنگهمان آورد آب حیوان به چنگ

لب من که یاقوت رخشان در اوستبسی چشمه چون آب حیوان در اوست

جهان خسروا چند گردن کشی؟بر این آب حیوان مشو آتشی

پریرویم و چون پری در پرندچو دل بسته‌ای در پری در مبند

مرا با تو در باد و بستن مبادشکن باد لیکن شکستن مباد

بس این سنگ سخت از دل انگیختنبه نازک دلان در نیامیختن

مکن ترکی ای میل من سوی توکه ترک توام بلکه هندوی تو

بدین آسمانی زمین توامز چینم ولی دردچین توام

گل من گلی سایه پروردنیستکه سایه به خورشید درخوردنیست

چو من میوه در سایهٔ خانه بسکه ناخوش بود میوهٔ خانه‌رس

مرا خود تو ریحان خوشبوی گیرز ریحان بود خانه را ناگزیر

رها کن به نخجیر این کبک بازبترس از عقابان نخجیر ساز

رطب کاو رسیده بود بر درختبه سستی رسد گر نگیریش سخت

نیابی ز من به جگرخواره‌ایجگرخواره‌ای نه شکر باره‌ای

چه دلها که خون شد ز خون خوردنمچه خونها که مانده‌ست در گردنم

به داور شدم با شکر بارهامرا بیش از او بود بازارها

به آواز و چهره کش و دلکشمهمان خوش همین خوش خوش اندر خوشم

چو ساقی شوم می‌ نباشد حرامچو مطرب شوم نوش ریزد ز جام

چو بر رود دستان کنم دست خوشکنم مست وانگه شوم مست کش

ز دور این چنین دلبری‌ها کنمدر آغوش جان‌پروری‌ها کنم

برابر دهم دیده را دل‌خوشیچو در برکشندم کنم دل کشی

من و نالهٔ چنگ و نوشینه میز من عاشقان کی شکیبند کی؟

چو تو شهریاری بود یار منچه باشد به جز خرمی کار من؟

چو من نیست اندر جهان کس به کامازان نیست اندر جهانم به نام

چو بر زد دلاویز چنگی به چنگچنین قولی از قند عناب رنگ

درآمد شه از مهر آن نوش‌نازبدان جره کبک چون جره باز

تذرو بهاری درآمد به غنجبرون آمد از مهد زرین ترنج

سرا بود خالی و معشوقه مستعنان رفت یک باره دل را ز دست

شبی خلوت و ماهرویی چنانازو چون توان درکشیدن عنان؟

گوزن جوان را بیفکند شیربه تاراجگاهش درآمد دلیر

به صید حواصل درآمد عقاببه مهمانی ماه رفت آفتاب

زمانی چو شکر لبش می‌گزیدزمانی چو نیشکرش می‌مزید

به بر درگرفت آن سمن سینه راز دَر مُهر برداشت گنجینه را

نخورده میی دید روشن‌گواریکی باغ در بسته پُرِ سیب و نار

عقیقی نیازرده بر مُهر خویشنگینی به الماس ناگشته ریش

نچیده گلی خار برچیده‌ایبجز باغبان، مرد نادیده‌ای

از آن گرمی و آتش افزون شدنز جوشنده خون خواست بیرون شدن

ز شیرین زبان شکر انگیختندچو شیر و شکر درهم آویختند

به هم درخزیده دو سرو بلندبه بادام و روغن درافتاده قند

دو پی هر دو چون لاف الف خم زدهدو حرف از یکی جنس درهم زده

چو لولوی ناسفته را لعل سفتهم آسود لولو و هم لعل خفت

سکندر بدان چشمه زندگیبسی کرد شادی و فرخندگی

چنین چند شب دل به شادی سپردوزان مرحله رخت بیرون نبرد

Saqi, od xəyallı şərab ilə dur,Kəhrəba rəngli bu saxsını doldur!

Bu qara torpaqdan süzülən gövhər,Şənlətsin qəlbimi, qalmasın kədər!

Gündüzdən daha şux, parlaq bir gecə!Günəşdən aydındı, işıq və incə!

Bu yaşıl günbədin şənliklərindənŞən, zümrüd körpələr doğurur çəmən.

Əsrarlı ulduzlar dönmüş çırağa,Ağ gümüşdən rəqəm yazmış torpağa.

Bu qorxunc hərfləri bilən, oxuyan,Tutarmı bu sonsuz köhüldə məkan?

Dünyada çalışmaq boş şeydir, ancaqRuzini səy ilə olmaz artırmaq.

Kədərə dəyməz bu dünya, şən keçin!Kim deyər bu saray tikildi qəmçin?

Şənlikçin yaranmış dünya, bunu bil!O zillət, fəlakət ocağı deyil!

Bu zəhmətli yerdə çox tutma qərar,Bu dibsiz quyudan yükünü çıxar.

Ver şənlik meyini, can qurban ona!İçək, həm də verək başqalarına.

Gün keçdi, sabah da gəlməmiş ələ,Yalnız bu gecəni şən keçir hələ.

Bu gecə keyf ilə ömür sürərik,Sabahın işini sabah görərik.

Hələ qəm çəkilməz xəzəl gəlməmiş,Məzara girilməz əcəl gəlməmiş.

Yalnız şənlik gərək, nuş edərkən mey,Şərab məclisində yox başqa bir şey!

Özünü zillətdə tutmaq və gərək!İl boyu qəm, kədər udmaq və gərək?

Girmə bu dünyanın kəc qapısından,Heçlikdən bir fayda görərmi insan?

Fil ayaq altına bizi almadanDur köçək bu yurddan, yeriyir karvan!

Gəl yeyək var-yoxu özgə yemədən!Zövq alaq başqası qarət etmədən.

Elə bir qazanclı maya al ələ,Köçürkən keçmişlər almış özüylə.

Qorx sən bu bac alan, yol vuranlardan,Yolda var-yoxunu edərlər talan.

Yoxsula ver nəyin varsa, çox, ya az,Yoxsul daxmasını kimsə aramaz.

Görmürsən, bac verən bu dövlətlilərYoxsul dəhlizindən qaparaq verər.

Eşq olsun ən doğru düşünən mərdə,Varına yer verdi xərabələrdə!

Bir günlük tarixi vardır bu çərxin,Yüz illik xəznəni gizlətmək neçin?

Gəl, otur üz-üzə, edək şadlıq biz,Edək bir gecəlik Keyqubadlıq biz!

Gəl, otur, ömürdən bu gün kam alaq,Dünəni, sabahı xatırlamayaq!

Çəkinək faydası olmayan şeydən,Bu işdən heç məmnun deyil düşüncən.

Əlində nə qədər var isə imkan,Çalış ki, şən keçsin hər nəfəs, hər an.

Qəlbimiz hər zaman şən olmalıdır,Kin, tamah bədənə atəş nalıdır.

Ömrə sərmayədir aldığın nəfəs,Kədərə tapşırmaq əbəsdir, əbəs!

Şənliklə səslənsin çıxan nəfəslər!Şən nəfəs almasan, sərmayən gedər.

Varı ver, könlünü şənləndir ancaq,Ucuzdur bir heçə bir könül almaq.

Sərvətçin kar olma, dönmə sərt daşa!Sərvətin olmasın, ancaq sən yaşa!

Bərk tutma dünyanı, etsən bir nəzər,Bərk tutmaq ölümə çətinlik verər.

Bu dünya malına uyma çox, zinhar,Hər sadə keçinən asudə yaşar.

Sevimli bir saat, uğurlu gecə,Onda şən keçirmək olur könülcə.

İskəndər dövrünün yaqutlarındanBelə nəql eləyir tarixi yazan:

Tacidar o gecə qəlbində fərəh,Gül dodaq eşqinə doldurdu qədəh.

O camı qaldırdı gül dodağına,Cam da bir qul kimi baş əydi ona.

Oturmuş bir cavan sərv ağacıtək,Gah lalə tökür, gah ərğəvan çiçək.

Müşkün gül üstünə yazılmış bir xətt,Gülə gül suyuyla çərx vermiş zinət.

Həm düşmən fəthindən könül çox şəndi,Həm də dostlarıyla evi gülşəndi.

Çağırtdı gül üzlü o dilaramı,O mələk simalı nazik əndamı.

Bir saz, bir oxuyub çalandı həmdəm,Çadırda qalmadı daha naməhrəm.

Min bir istək ilə istənmiş dilək,Başına, üzünə vurmuş yüz bəzək.

Al nar danəsindən dodağı dilbər,Dili al nabatdan daha şirin, tər.

Gözləri gül, ağzı o qədər dardı,Biri saz, o biri könül çalardı.

Araqçın altından o müşkün tellərKəmənddir, asılmış ətəyə qədər.

Məclisə yaraşıq verən, oxuyan,Şahın əlindədir çalan hər zaman.

İskəndər əmriylə aldı sazını,Gövhər xəznəsinin açdı ağzını:

“Bu gecə dünyamız yenidir, şəndir,Hər şənlik İskəndər dövlətindəndir.

Xoş olur gül, çiçək çağı ruzigar,Hər tərəf gülümsər gülərkən bahar.

Qalxdıqca al Günəş od kimi yanır,İşıqlı dünyadan nur dalğalanır.

Toxuyur, əsərkən səhər küləyi,Yer rumi, göy isə Şüştər ipəyi.

Al qızıl güllərlə şənlənincə bağ,Yanar hər qönçədən bağda yüz çıraq.

Şah qoymuş dünyaya zəfərlə təməl,Güzgü pas altında görünməz gözəl.

Keyxosrov əldə cam tutduğu zamanTaxtınız qalmasın boş belə camdan!

İskəndər Cəmşiddən olmuşsa yüksək,Gül üzüm günəşə üstündür gerçək.

Şah qızıl çəkməli Firidunsa, mən“Gavə bayrağıyam”, onu fəth edən.

Taclı Keyqubadsa uca İskəndər,Mənim tacım isə müşküdür, ənbər!

Firuzə taclısan, Keykavus isən,Məndən taxt tələb et fil sümüyündən.

Şah Süleyman kimi div salsa bəndə,Çox Məcnun çöllərə salmışam mən də.

İskəndər ki, bütün dünyanı tutdu,Könlümsə o dünya tutanı tutdu.

Şahın dünya tutan uca kəməndiAy, Günəş boynuna salırsa bəndi,

Zülfümdən bir kəmənd eşərəm ona,Qorxmadan ataram şahın boynuna,

Padşahın aytutan bir kəməndi var,Mənim də kəməndim şahları tutar.

Kəskin ox atırsa uca hökmüdar,Məndə də ox atan min naz, qəmzə var.

Qılıncla gülgün qan tökürsə salar,Mənim gül üzümdən al qan damcılar,

Qılınc oynatmağa şah versə qərar,Mənim də qılıncdan kəskin dilim var.

Şah toppuz qaldırsa qulaq ucuna,İki zülfüm də bir toppuzdur mana.

Atından tək bir tuğ asmış hökmüran,Mən on tuğ asmışam ağ buxağımdan.

Şahda bir qutu var, içi ləldir,Mənim də qutumda var ləl ilə dürr.

İskəndər yaqutu mədəndir, ancaqAl, canlı yaqutdur məndəki dodaq.

Əflakə münəccim olmuş İskəndər,Mənim keşiyimi ulduzlar çəkər.

O, başı üstündə ucaltmış sancaq,Qapımda yüksəlmiş yüz elə bayraq.

Aləmə şah isə o, sərvərliklə,Gözəllər şahıyam canpərvərliklə.

Üzümdən örtümü atdığım zamanYalnız bir telimə dəyməz bu cahan.

Ay üzdə yer versəm müşkün tellərə,Ayı bir telimlə çəkərəm yerə.

Bu əqiq dodaqdan şəkər tökərkən,Rəhiq mey çəkərəm incə püstədən.

Rəhiqim suyu da rəqsə gətirər,Əqiqim yuxuya bir nəşə verər.

Göydən tuğ istəsən, buxağımdan al!Şəkərdən duz umsan, dodağımdan al!

Dodağım şəkərdir, gülüşü şəkər,Bu gülgün yaqutun öpüşü şəkər.

Öpüşün qapısı bununla belə,Bağlanmış Səmərqənd çubuqlariylə.

Tutaq ki, kimiya daşı zər edir,Nəfəsim torpağı müşk, ənbər edir.

Süheyl edən kimi gönlərə əsər,Nəfəsim nəsimə o ətri verər.

Bir gözlə edərəm könülləri qan,O biri gözümlə alaram yüz can.

Bu yandan ovlaram gəlsəm üz-üzə,O yandan ataram daşqın dənizə.

Qəmzəmlə aldadıb salaram dərdə,Tayım yox, mahirəm belə işlərdə.

Üzümü rahiblər görsə, nur deyə,Dindar hirbüd kimi düşər səcdəyə.

Zahidin ürəyi qara daş isə,Sazımın səsiylə gətirrəm rəqsə.

Bu gümüş əndamla gümüş saçaraqXəzinə qıflını açmaram ancaq.

Baxçamın qapısı deyil aşikar,Ancaq bağban bilir hardadır açar.

Tər-təzə yetişmiş xurmalarım var,Tək quru tikanı görər başqalar.

Elə bir gülabam, kədər verərəm,Məndən duz umana ciyər verərəm.

Gecə türk üzümü görmüşmü, nədir?Xalımtək mənə bir hindli bəndədir.

Yeni Ay bir hilal kimi doğaraq,Vüsalım fikri ylə boşaltmış otaq.

Tellərim başlasa rəqsə, yox çara,Kəkliyin ayağı düşəcək tora.

Üzüm zülf altından olsa aşikar,Çəməndə güllərin ağzı sulanar.

Birçəyim qıvrılsa bu çəmən boyu,Kəməndə salaram o parlaq suyu.

Lətif bədənimi etsəm aşikar,Ağ badam içinin budları sınar.

Ağ gümüş biləyim görünən zamanYasəmən tər tökər utandığından.

Dodağım şəkərə dadımlıq verər,Qulaqda halqalı bir quldur gövhər!

Ağzım ki, çəkişdi Müştəri ilə,Üzüyü qazanan keçirdi ələ.

Mənimlə bir cınaq çəksə gül, çiçək.“Apardım” sözünü unutsun gərək.

Gözümdən Babilə bir əfsun çatdı,Ondan, bax, nə qədər cadu yaratdı!

Çinə bircə telim getdi ərməğan,Müşk oldu ahunun göbəyində qan.

Zülfü qulağımda edərsəm çənbər,Üst-üstə tökülür bayğın könüllər.

Bu sərxoş gözlərin naz, qəmzəsiləYüz əldən getmişi gətirrəm ələ.

Çox qaçqın könüllər ovladım hər an,Onlara quyudur, bax, bu zənəxdan.

Aşiqə bir tellə verərəm tuğ-tac,Ətrimlə Xəllüxdən alaram xərac.

Möhrümü vuraram Çin xaqanına,Beş növbət salaram Rumu talana.

Bu müşkün xalımla çinli bağrıyam,Falca Rum qəlbinin şən çırağıyam.

Yuxulu çağımda verərəm məzə,Qanını tökərəm edərkən qəmzə.

Dodağım rəng verir hər gülgün lələ,Üzümün xəyalı oynar günəşlə.

Muğ mənə “sənəmdir” deyə yalmanır,Cənnətin bir sənəmxanəsi sanır.

Mənim nar döşlərim görünən zamanNarların ürəyi soyudu bağdan.

Döşlərim dikəlmiş təzə narınctək,Hansı bir bəxtiyar onu dərəcək?

Uğurlu ağacam, iki narım var,Bir güləm, pərdədə gözəl barım var.

Tufanla qopsa da dünya təməldən,Bəxtiyar şah olsun, bir mey, bir də mən!

Bir dastan işlətmək istərəm ona,Almaq öz sazımtək öz qucağıma.

Bir öpüş vurum gah məst gözlərinə,Gah qara zülfümü verim əlinə.

Bu şərtlə canımda eyləsin məkan,Başımı çəkməyim ayaqlarından.

O günəş eşqindən sərxoş olaraq,Məhşərdə yuxudan ayılım ancaq.

O hansı çeşmədir ömrü uzadan?O hansı kölgədir gənclik oyadan?

Vəslimdir şən, uzun bir həyat verən,Mən gənclik verərəm qəmzə edərkən.

İskəndər dirilik suyuçün gedir,Mən varkən zülmətə o neçün gedir?

Axtarmaq istəsən zülmət yolunu,Qara zülfüm sənə göstərir onu.

Yaqut rəngli sudan istəsən içmək,Dirilik suyunu ələ keçirmək.

Parlaq bir yaqutdur bu gül dodaqlar,Həyat suyu kimi yüz çeşməsi var.

Şahım, ram ol mənə, çox sərkəş olma!Bu həyat suyuna, gəl, atəş olma!

Pəriyəm, ipəklər içində gizlin,Qapını bağlama, sevirsə qəlbin!

Üzünə açıqdır qapım hər zaman!Məni sındırsan da, sınmasın peyman!

Ürəkdən daş asmaq bitməzmi daha?Gözələ xor baxmaq yetməzmi daha?

Olma daş ürəkli, sevirəm səni!Kölən bil, gözəl bil, qulun bil məni!

Mən fələk olmaqla sənin yarınam,Çindənəm, sənin mən, bil, qəmxarınam.

Deyiləm kölgədə yetişən bir gül,Günəşi kölgədə saxlamaq müşkül!

Mən kimi meyvəni qapatma evə,Dad verməz kölgədə yetişən meyvə.

Mənəm ən ətirli, sevimli reyhan,Reyhan olmalıdır evdə hər zaman.

Burax bu kəkliyi ovlasın tərlan!Gəl, çəkin ov güdən bu qartallardan!

Ağacın xurması yetişmiş ikənBaşqası yeyəcək onu, dərməsən.

Mən kimi kim sənin dərdini çəkər?Dərdini çəkərək səpərəm şəkər.

Ürəklər qan oldu qan içməyimdən,Boynumda nə qədər qan qalmış, bilsən?

Çox şəkər dodağa oxudum meydan,Dodağım şirindir şəkərburadan.

Həm səsim, həm özüm əzəldən gözəl,O gözəl, bu gözəl, gözəldən gözəl.

Saqisi mən olsam, mey olmaz haram,Canım işrət saçar bir mütrüb olsam.

Çalğımla hər kəsi sərxoş edərəm,Sonra hər sərxoşu öldürər qəmzəm.

Uzaqdan edərəm şux dilbərliklər,Qucaqda edərəm canpərvərliklər.

Qarşımdan gözlərə sevinc salanam,Qucağa çəkdikcə könül çalanam.

Mən olam, saz ola, bir də köhnə mey,Aşiqin taqəti qalırmı? Hey, hey!..

Sən kimi şəhriyar olsa mənə yar,Bu könül şənlikdən başqa nə arar?

Dövrandan kim almış mənim kimi kam?“Dünyada tapılmaz” olmuş mənə nam!”.

Elə ki, sazına vurdu son mizrab,Təsnifi bitirdi dodağı ənnab.

Şahın məhəbbəti o sözdən coşdu,Sanki tərlan fərə üstünə qoşdu.

O bahar turacı naz ilə, şən-şən,Turunctək soyuldu qızıl beşikdən.

Könül getdi əldən, sərapərdə boş,Sevimli məşuqə sevdadan sərxoş,

Xəlvət bir gecədə elə bir mələk,Mümkünmüdür ona könül verməmək?!

Gənc, gözəl maralı yıxdı nər aslan,Qarət məclisində başladı talan.

Sığındı o laçın sona ovuna,Günəşsə getdi ay qonaqlığına.

Şəkərtək əmirdi hey dodağını,Sorurdu şəkərli ney dodağını.

Bağrına basdı o gül köküslünü,Xəzinə ağzından açdı möhrünü.

Bakirə şərabı laləzar gördü,Qapalı bağçada alma, nar gördü.

Əqiq möhr üstünü basmamışdı pas,Saf üzük qaşını deşməmiş almas.

Bir qönçə güldür, yox üstündə tikan,Görməmiş bağbandan başqa bir insan.

O qızğın atəşin artıqlığındanDamardan fışqırmaq istəyirdi qan.

Şəkərli dil ilə söhbət açdılar,Yağ, bala dönərək qucaqlaşdılar.

Sarıldı iki sərv, iki gülpeykər,Qatdılar badama, yağa qənd, şəkər,

Əyildi “əlif-lam” kimi cift ayaq,İki hərf kimi bir cinsdən olaraq.

Elə ki, almaz o gövhəri dəldi,Həm almaz yatdı, həm gövhər dincəldi.

Həyat çeşməsində məsud İskəndərŞənliklə keçirdi bəxtiyar günlər.

İşrətlə keçirdi bir neçə gecə.Çıxmadı o yerdən, daldı sevincə.

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri