Sirlər xəzinəsi, fəsil 17
Məsnəvi nədir?
Məsnəvi: hər beyti öz qafiyəsi ilə gələn uzun nəzm, adətən dastan və ya hekayə.
باد، نقاب از طرفی برگرفتخواجه سبک عاشقی از سر گرفت
گل نفسی دید شِکَر خندهایبر گل و شِکَّر نفس افکندهای
فتنه آن ماهِ قصبدوختهخرمنِ مه را چو قصب سوخته
تا کمر از زلف زره بافتهتا قدم از فرق نمک یافته
دیدن او چون نمکانگیز شدهر که در او دید نمکریز شد
تا نمکش با شکر آمیختهشِکَّر شیریننمکان ریخته
طوطی باغ از شکرش شرمسارچون سرِ طوطی زنخش طوقدار
زان زنخِ گِردِ چو نارنج خوشغبغب سیمین چو ترنجی به کش
مستنوازی چو گلِ بوستانتوبهفریبی چو مُلِ دوستان
لب طبریوار طبرخون به دستمغز طبرزد به طبر خون شکست
سرخ گلی سبزتر از نیشکرخشک نباتی همه جلابتر
خال چو عودش که جگرسوز بودغالیهسای صدف روز بود
از غم آن دانهٔ خال سیاهجمله تن خال شده روی ماه
جزع ز خورشید جگر سوزترلعل ز مهتاب شب افروزتر
از بنه دل که به فرسنگ داشتراه چو میدان دهن تنگ داشت
زان دل سختش که جگرخواره گشتبر جگر من دل من پاره گشت
لب به سخن خنده، به شِکَّر خوریرخ به دعا، غمزه به افسونگری
بسته چو حقه دهن مهرهدارراهگذر مانده یکی مهرهوار
عشق چو آن حقه و آن مهره دیدبوالعجبی کرد و بساطی کشید
کیسه صورت ز میانم گشادطوق تن از گردن جانم گشاد
کار من از طاقت من درگذشتکآب حیاتم ز دهن برگذشت
عقلِ عزیمت گر ما دیو دیدنقره آن کار به آهن کشید
دل که به شادی غم دل میگرفتچشمه خورشید به گل میگرفت
مونس غمخواره غم وی بُوَدچارهگر میزده هم می بُوَد
ای به تبش ناصیت از داغ منبیخبر از سبزه و از باغ من
سبزه فلک بود و نظر تاب اوباغ سحر بود و سرشک آب او
وانکه رخش پردگی خاص بودآینهٔ صورت اخلاص بود
بسکه سرم بر سر زانو نشستتا سر این رشته بیامد بدست
این سفر از راه یقین رفتهامراه چنین رو که چنین رفتهام
محرم این ره تو نهای زینهارکار نظامی به نظامی گذار
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/works/nizami-sirler-xezinesi-17
← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir
Müəllifin digər əsərləri
Atası görüncə dərdli oğlunu,Eşqin girdabında boğulduğunu,
Leyli və Məcnun, fəsil 32Bir gün, təsadüfən, doğanda səhərŞikara gedirdi çölə bir nəfər.
Leyli və Məcnun, fəsil 33Məcnun vəhşilər arasındaƏfsanə yaradan bir sahib hünər
Leyli və Məcnun, fəsil 34Gecə parlayırdı bir gündüz kimi,Göylər tər-təzəydi yaşıl düz kimi.
Başqa şairlərin şeirləri · Təbiət və bahar
Ta cəmalın rütbəsin, ey şux, idrak eylədi,Rəşkdən gülşəndə gül pirahənin çak eylədi.
DağlarEy ağalar, tərk-i vətən olmuşamİtirdim Qəndab təki maralı dağlar
Müstəzadای باد صبا حال من خسته ناشاد – با عجز گداییتقریر بکن بر شه آن حسن خدا داد – از بهر خدایی
GəlinSaldı ol qönçə dəhanın məni sevdaya gəlin,Necə ki gül yanağı bülbülü qovğaya gəlin,