درد را سوختگان تو به درمان ندهندجگر تشنه به سرچشمه حیوان ندهند

بیقراران تو چون دامن صحرا گیرندخار را فرصت گیرایی دامان ندهند

علم رسمی ورق سینه سیه ساختن استعارفان کودک خود را به دبستان ندهند

روزگاری است که بی پای ملخ، نزدیکانمور را راه سخن پیش سلیمان ندهند

تا درین باغ چو شبنم نشود آب دلتره به سرچشمه خورشید درخشان ندهند

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. این چه رسمی است که ارباب سخاوت صائببه کسی تا دل خود را نخورد نان ندهند

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Təbiət və bahar