Deyin, gülün, övladlarım!
Şəhər üstə qanad gərib mürgülədi yorğun axşam…Neçə çadır qurdu göydə lopa-lopa sıx buludlar.Yavaş-yavaş qaraldıqca mavi sular, yaşıl otlar,Çəkib məni öz ardınca evə saldı gəlin — ilham…Şəhər üstə qanad gərib mürgülədi yorğun axşam…
Dağılmışdır meydanların, döngələrin izdihamı,Seyrəlmişdir küçələrdə avtoların xəbər səsi.Şəhər böyük, hər insanın öz zövqü var, öz həvəsi.-Saraylara, teatrlara, kinolara dolmuş hamı,Dağılmışdır meydanların, döngələrin izdihamı…
Mənsə bir ay görmədiyim masam üstə baş əyərək,Deyirəm ki, salam verim şeir-sənət dünyasına…Söz evini bomboş görüb al çapmasın əsən külək…Ürək qoyub can yandırıb hər bir sözün mənasına,Deyirəm ki, salam v< rim şeir-sənət dünyasına.
Ürək böyük, arzular çox, yollar uzun, səbrimsə az…Ah, deyirəm, qıra bilsəm zəncirini ətalətin…Dolmuş ürək boşalmasa can yanğısı sakit olmaz,Yaratmaqdır, yaratmaqdır al bayrağı səadətin!Ah, deyirəm, qıra bilsəm zəncirini ətalətin!..
Bu fikirlər dünyasına əyilmişdir yenə başım.Sanki mənə qulaq asır sakit olmuş böyük şəhər…Ağ kağıza kotan kimi şırım açır karandaşım,Hərdən gəlir qulağıma qəlbimdəki döyüntülər,Sanki mənə qulaq asır sakit olmuş böyük şəhər…
Ev o qədər səssizdir ki!.. Nə danışan, nə gülən var.Kəsilmişdir uşaqların ağız dolu qəhqəhəsi.Danışmayır hər zamankı qarmon səsi, kaman səsi.Bəzən uşaq dünyasını nə anlayan, nə bilən var;Ev o qədər səssizdir ki, nə danışan, nə gülən var.
Yusif ahb fırçasını şəkil çəkir bir kənarda.Nəsə qurub-quraşdınr kiçik-kiçik tablolarda.Aybəniz də sağ əlini söykəmişdir çənəsinə,Divan üstə qulaq asır nağıl deyən nənəsinə.Vaqifdə ki, yuvarlanır, gah da dönür üzü üstə;Xumarlanır pişik kimi anasının dizi üstə’
Onlar neçin danışmayır, neçin gülüb oynamayır?Neçin mənim təbim kimi bulaq olub qaynamayır?O körpəcik ürəklərdən nələr keçir indi, nələr!Nənəm deyir: səs salmayın!Əsər yazır atan, əsər…O hər şeir oxuduqca, dağa dönür ürəyimiz;Onun halal zəhmətilə qazanılır çörəyimiz!
— Yox, yox, əziz balalarım! Heç qısmayın səsinizi,Sizin şaqraq dilinizi eşitməsəm bir anlıq mən.Qaya boyda daş asılar mənim ata ürəyimdən…Gülər görüm, oynar görüm, xoşbəxt görüm hər vaxt sizi.Gülün, əziz balalarım! Heç qısmayın səsinizi!
Mən görmüşəm uşaqlıqda çörək dərdi düşünəniAnam soyuq bir daxmada ac qarına doğdu məni…Sizə nə var, övladlarım, görmədiniz o pis günü.Görmədiniz yoxsulların xəcalətdən öldüyünü.Görmədiniz qələm qaşlı, duma gözlü o gəlini,Can üstündə mənə san uzatmışdı öz əlini…
Siz işıqlı, yaraşıqlı binalarda yarandınız,Səadətdir ilk eviniz, azadlıqdır ilk andınız!Boynunuza al qırmızı qalstuklar taxanda siz,Bilirəm ki, mənsiz belə xoşbəxtlikdir nəsibiniz…Bilirəm ki, sizin kimi sabahın da şaddır üzü…Gözəl günlər ana kimi oxşayacaq ömrünüzü.
Elin qadir əllərilə çoxaldıqca elin varı.Atasız da ömür sürür min-min vətən balaları.Bir əbədi al bahara təslim oldu boranlı qış…Sabahın duz-çörək dərdi alnınıza yazılmamış…Bir do mondon çokinməyin, sükunoto düşmənom mən.Səssiz keçən günlərimi saymamışam öz ömrümdən…
Mən əzəldən tufanların qoynunda bir öton quşam.Fırtınalar, qasırğalar qucağında doğulmuşam…Ağır toplar dilo gəlib sos saldıqca dağ dalma.Mənim şair üroyim də dönür dağlar qartalına.Şirlər kimi çox çıxmışam yanğınların arasından;İgid igid ola bilməz qan axmamış yarasından.
Polad kimi, odda bişib bir mərmiyə dönsə ürək.Sözün hökmü meydan sürər uzaq vuran mərmilərtək.Deyin, gülün, övladlarım! Sükunəti düşmənəm mən.Səssiz keçən günlərimi saymamışam öz ömrümdəDeyin, gülün, əl do çalın, heç qısmayın səsinizi,Gülər görüm, oynar görüm, xoşboxt görüm hər vaxt sizi!..
Расправив крылья над Баку,Усталый ветер задремал.Клубящиеся облакаСгустились в небе тяжело.Цвет голубых прозрачных вод,Цвет юных трав темнее стал.И вдохновение домойМеня сурово повлекло.Машин короткие гудкиВсе реже мой тревожат слух,На улицах и площадяхТолпа рассеялась давно.Велик наш город,И широк вечерних развлечений круг:Кто в клуб спешит, а кто в театр,В Дворец культуры иль в кино!Машин короткие гудкиВсе реже мой тревожат слух.И я, склонившись над столом,Что целый месяц сиротел,Поэзии высокий мирПриветить словом захотел.Чтоб горький ветер не вздыхал,Пустынным мой увидев дом,Я строфам сердце отдаю,Вливаю в них живую кровь, —Поэзии высокий мирХочу приветствовать трудом.Как долог путь!Когда б я мог разбить застоя цепи вновь!Мне сердца не опорожнить,И жажды мне не утолить.Творить — вот радости венец!Извечная моя любовь!Когда бы мог я наконецРазбить застоя цепи вновь!Опять в раздумий светлый мирПогружена моя душа.Прислушивается БакуК биенью сердца моего.Опять по целине листаВлачится плуг карандаша, —К столу приникнув, я пишу,Пишу, не слыша ничего...Прислушивается Баку к биенью сердца моего.Как тихо в комнате моей!Прервался звонких слов полет!..Как тихо в комнате моей!Прервался детский милый смех,Уснула громкая гармонь,И скрипка больше не поет, —Никто не сможет без помехПроникнуть в чуткий мир детей.Прервался звонких слов полет...Как тихо в комнате моей!Юсуф, палитру взяв и кисть,Малюет где-то в стороне,Перебирает мой ЮсуфСвои забавные листки.К рассказам бабки в полусне,Прислушиваясь, АйбанизУселась в уголке тахты,Уткнув головку в кулачки.И, как котенок,На руках у нежной матери ВагифСвернулся ласковым клубкомИ в дреме сладостной притих.Но почему они молчат,Мои веселые друзья?И вдохновенья бурный токНе наполняет их сердца?Мать шепчет им: «Шуметь нельзя,Мешаете труду отца!Когда стихи читает он,Для нас цветет отрады час.Его неутомимый трудПусть вдохновляет, дети, вас!»Нет, нет, любимые мои!Отрада ваша так светла, —Не умолкайте, я хочуВас слышать каждый день и миг.Ведь лег бы на сердце моеЗлой камень, тяжкий, как скала,Когда б я слышать пересталВеселый смех детей моих!Играйте, милые мои!Веселью вашему хвала!Я в детстве видел много бед,Голодных, нищих видел я,В лачуге, жалкой и сырой,Слезами обливалась мать,В слезах явился я на свет.А вы не знали тяжких лет,Да и представить трудно вам,Как грустно юным умирать!Невесту не видали вы,Которая в предсмертный мигПротягивала мне сквозь бредОбъятья рук своих худых...Ведь вы пришли в прекрасный мир,Вы в светлом доме родились,Свобода — вот ваш первый клич,Большое счастье — ваша жизнь!И галстук на груди у васПылает он, алей огня.Я знаю — радостно прожитьВы сможете и без меня.И если завтра я умру,Не станут ваши дни темны:Полны заботою о васСердца людей моей страны.Народ могуч, и глубокаЕго величья красота,Богат и добр наш светлый край,Никто у нас не сирота!Сдалась проклятая зимаНа милость благостной весны, —Нужды и голода теперьНе знают родины сыны.И не стесняйтесь вы меня!Ведь я не погружусь в покой,Ведь я покоя не искал,О жизни не мечтал такой!Я птицей урагана был,Забывшей чистую лазурь,Я в мир пришел под блеск зарниц,Под злое завыванье бурь.И, услыхав за цепью горТяжелых жерл угрюмый гром,Я песней сердце окрылил,Неукротимым стал орлом.Шел сквозь огонь, подобно льву,Цвел надо мной пожар багрян:Тот не джигит, кто не покрытГорячей кровью свежих ран.Лишь тот, кто сердце, на огнеРасплавив, превратил в снаряд,Уверен будет, что, как сталь,Его слова заговорят.Шумите, милые мои!Я враг покоя, тишины, —Дни, промелькнувшие в тиши,Для сердца моего страшны.Не сдерживайте голосов!В ладоши бейте веселей!Мне видеть хочется всегдаСчастливых, радостных детей!1949
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/works/vurgun-deyin-gulun-ovladlarim
← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir
Müəllifin digər əsərləri
Başqa şairlərin şeirləri
Arizin görmək ilə tərk-i dil ü can etdim,Bağrımı ləblərinin şövqi ilə qan etdim.
Bizə həmsöhbət olan özgə kitab almaz ələBizə həmsöhbət olan özgə kitab almaz ələ,Sən də zahidliyin ol dəftərini tulla selə.
Eylə məstəm bilməzəm kim, mey nədir, mina nədirEylə məstəm bilməzəm kim, mey nədir, mina nədir!Gül nədir, bülbül nədir, sünbül nədir, səhra nədir!
Keçər gedərDünya işində hər nə dutarsan keçər gedər,Hər nik ü bəd içində qılarsan keçər gedər.