Qəzəl 6213

به دامن برگ عیش از داغ پنهان می توان چیدنگل از گلهای خوشبو در گریبان می توان چیدن

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6218

دلا چون ذره زین وحشت سرا آهنگ بالا کنسرشک گرمرو را شمع بالین مسیحا کن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6221

چو تیغم پهلوی خود جای ده جوهر تماشا کنبکش دست نوازش بر سرم دیگر تماشا کن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6222

سفر نزدیک شد، فکر اقامت را ز سر وا کنمهیای وداع آشیان شو، بال و پر وا کن

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6225

به یک زخم نمایان سرفرازم از شهیدان کنچو صبح وصل خندانم ازین لطف نمایان کن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6228

نیابد ره به بزمش گر دل پر اضطراب مننخواهد ماند در بیرون در بوی کباب من

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6230

نبندد دشمن آتش زبان طرف از گزند منبه فریاد آورد دریای آتش را سپند من

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6237

نبالد بر خود از شهرت دل نازک خیال منز انگشت اشارت بیش می کاهد هلال من

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6246

به جز خالش که خط عنبرین فام آورد بیرونکدامین دانه را دیدی ز خود دام آورد بیرون؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6248

منه زنهار ای غافل ز حد خود قدم بیرونکه ریزد خون خود صیدی که آید از حرم بیرون

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6250

چو آید از چمن آن یوسف گل پیرهن بیرونگل از دنبالش آید چون زلیخا از چمن بیرون

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6253

اگر پوشیده گردد دیگران را تن ز پیراهنتن سیمین جانان می شود روشن ز پیراهن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6259

می دهم گرچه به ظاهر چو قلم داد سخنسر مویی خبرم نیست ز ایجاد سخن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6262

در دل سخت تو نتوان به سخن جا کردننتوان غنچه پیکان به نفس وا کردن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6278

چند چون مردم کوتاه نظر خندیدن؟در شبستان فنا همچو شرر خندیدن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6280

خاک ره باش و تماشای تن آسانی کنخاطر مور به دست آر و سلیمانی کن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6308

مخور ز حرف خنک بر دماغ سوختگانحذر کن از دل پر درد و دماغ سوختگان

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6333

به آب و گل چه فرو رفته ای نظر وا کنازین خرابه چو سیلاب رو به دریا کن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6335

حضور می طلبی سینه را مصفا کنگهر پرست تو گنجینه را مصفا کن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6336

بپوش چشم ز وضع جهان و عشرت کنببند در به رخ کاینات و وحدت کن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6337

دمید صبح، سر از خواب بیخودی برکنز اشک گرم می آتشین به ساغر کن

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6341

به رنگ سرو درین باغ زندگانی کنبریز بار ز خود، ترک شادمانی کن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6345

صبا برون نرود از غبار خاطر منفزون ز برگ درخت است بار خاطر من

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6351

شده است در همه عالم سمر غریبی مندویده است به هر رهگذر غریبی من

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6355

لب ترا خط سبز آمد از کمین بیرونچه زهر بود که آمد ازین نگین بیرون

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6361

چرخ مقوس است ترا خانه کمانبگذر چو تیر راست ز کاشانه کمان

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6365

خامی بود سر از پی دنیا گذاشتنکاین صید رام می شود از وا گذاشتن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6372

دل را به آتش نفس گرم آب کنای غافل از خزان گل خود را گلاب کن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6376

ساقی دمید صبح، علاج خمار کنخورشید را ز پرده شب آشکار کن

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6388

بارست خنده بر دل کلفت پرست منپر خون بود دهان گل از پشت دست من

Saib TəbriziQəzəl1 dəq