Əsərlər
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Canişini mustafasan,Ya Əli, fəryadi rəs.
Dözə bilmirəmMən bir zərif dağ otuyamArana dözə bilmirəm.
Beşinci pərdəƏmirin hamankı sarayında vaqe olur. Səhnədə vəzir ilə Bəkirdir. Pərdə qalxır.*Vəzir**. Qırx gün keçdi... Bu gün vədə tamamdır. Zeyd gələcəkdir, amma biz bir əlac tapa bilmədik... Hiyləgər Zeyd Əmirin sözündən asıldı, özünyə yol tapdı. Harun isə... ax, Harun, Harun! Kim bilir, davadamı ödürdülər, ya Zeydin namərd əli ilə qətl oldun. (Fikrə gedib, sonra Bəkirə tərəf yönəlir.) Bəkir! Doğrusunu söylə, yoxsa həm bu dünyada və həm o dünyada şədid cəzalara düçar olarsan! Harunu davada öldürdülər, yoxsa?..
Bədbəxt kor çocuqKarpat xatirələrindən*Dünya üzünə gəldiyi hala iki ildir,
Çörək satan qızlar“Ey, dərbədər gəzib ürəyi qan olan çocuq”*Sabir*
Mirzə Abdulla (Sur) MəmmədzadəEy qardaşlar! Bir zamanlar elmisizlik dumanı,Cəhalətin kor pəncəsi qaplamışdı hər yanı.
Şeir 77نهفتن به عمری غمِ آشکاریفکندن به کِشتِ امیدی شراری
Meşə yoluMeşə yolu, səhərdir...Çətir tutmuş ağaclar.
Qitə 26قصّه شنیدم که بوالعَلا به همه عمرلَحم نخورد و ذَوات لَحم نیازرد
Səni sevən qadınSəni sevən qadın, sən sevən qadınBütün qadınlardan səni qısqanır.
Qəzəl 120نوشتم این غزل نغز با سواد دو دیدهکه بلکه رام غزل گردی ای غزال رمیده
Ey sənəm, eşqində hərdəm bu könül bimardırEy sənəm, eşqində hərdəm bu könül bimardir,Eylə kim bülbül dəxi ba eşqi-güldür, zardir.
Babamdan qocayam mənBabam öldü səksənindəAtamsa altmışında.
Nəvəm TomrisəAy qızım, bu adı daşımaq çətinUlu nənənə də el Tomris deyib
Bir ömür yaşadımBir ömür yaşadım ahlı, amanlı,Bir ömür yaşadım başı dumanlı,
Qəzəl 1634Hər kimin fikri qəvi oldu, o, hikmət tapdı,Kim ki, söykəndi qara torpağa, qüvvət tapdı.
Rübai 271Mən səni gizlicə sevirəm, canan,Saraltma üzümü, qoy yanmasın can.
Qəzəl 125Könlümə xoşdu mənim sevgili canan, ey şeyx!Deyiləm körpə ki, mən aldanam asan, ey şeyx!
Qəzəl 165ای طیرهٔ شب طرهٔ خورشید پناهتآرایش عالم رخ رنگین چو ماهت
Hecr ile zâr ü nizâram uşda benHecr ile zâr ü nizâram uşda benZülfiyile bî-karâram uşda ben
Şəhərə doğruMəlumdur ki, kənd əhalisinin əhvalını yaxşılaşdırmaq məqsədi ilə “Kəndə doğru!” şüarın dalısı “Şəhərə doğru!” olacaqdır. O səbəbə ki, kənd əhalisinin əhvalı kənd dairəsində nə qədər gözəlləşsə, yenə kənd əhalisi şəhərsiz ötüşə bilməyəcək və bu hal o qədər açıq və vazehdir ki, bunu bəyan etməyə daha bir lüzum qalmır.Onun üçün də kəndlilərin qədim dostu “Molla Nəsrəddin” əmi “piş əzvəqt” öz çarıqlı köhnə dostlarının qeydinə qalmaq babətindən bu söhbəti vaxt ikən ortalığa atır ki, sonra iş işdən keçməmiş olsun və fürsət itməmiş olsun.
Qəzəl 113گر دردمند گردد دل، دولتی عظیمستچون دردمند او شد، دل بعد از آن سلیمست
Rübai 51ذاتی که عبارت است از سی و دو حرفعین دو جهان است چه مظروف و چه ظرف
Töhfeyi-Sami, bölmə 286اصلش از بلخ بود و تخلصش مطیعی اما در آخر کار تخلص باسم مذکور قرار گرفت، ندیم شیوه و شیرین کلام بود و ظرافت او با سلطان یعقوب در آذربایجان شهرت تمام دارد . گویند روزی از پادشاه مذکور بره پوستینی صوف طلبیده بود پادشاه گفت « میدهم بشرط آنک بانک گوسپند کنی » او گفته بود مگر آنکه مربع باشد . و مربع را کشیده و گفته بود این مربع بطریق آواز گوسفند است!بعد از وفات پادشاه مذکور در اصفهان می بود و در محلی که صاحبقران مغفور فتح اصفهان کردند حسینی المشهور به گرزالدین که در خدمت آن حضرت بود او را گرفته زر طلب میکرد هر چند او را کتک زده اند او میگفته الف چیزی ندارد این لطیفه را در مجلس صاحبقران مغفور نقل کرده اند، آنحضرت . او را طلب کرده و فرموده اند از برای ما چه گفته ای؟ این مطلع را خوانده :
Peyğəmbərin Əli ilə zarafatıBir gecə Yəsrib içrə ali-əbaBir təbəqdə yeyirdilər xurma.
OldumAyrılığın üzündən bir sarı yarpaq oldum,Gülüm, sənin sözündən rəngi ağappaq oldum.
Qitə 108آن کس که گشت ایران ویران بدست اوبسپرد جان بدولت بر شهریار نو
Qitə 67سعد دین اسعد آن یگانه دهرزو دو من باده خواستیم سه تن
Şuradan əlim çıxdı...Şuradan əlim çıxdı, lap oldum evi bərbad,Faş etdi bütün sirrimi mürtəd qızı arvad.
Fərqi yoxdurBuzdan da soyuq qəlbindən məniSilsən də birdir, silməsən də bir.