Əsərlər
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
تا عارضت ز آتش می برفروخته استبر آسمان ستاره خورشید سوخته است
Qitə 185روزی میان بادیه بر لشکر عجمدست عرب چو غمزهٔ ترکان سنان کشید
Rübai 6گر راست روی محرم جان سازندتور کژ بروی ز دل بیندازندت
Gözün ser-fitne-i rûy-ı zemîndürGözün ser-fitne-i rûy-ı zemîndürÇü şol sâhib-kırân ile karîndür
Pərakəndə şeir 163زلفت که همچو شام غریبان گرفته استصبح نشاط در ته دامان گرفته است
Qitə 203من خدمت تو کردم و تو حق شناس نهالحق خیال توست به جای تو حق شناس
Rübai 34بر گوشهٔ چشم تو، که شوخ و شنگستآن خال تو دانی به کدامین رنگست؟
Dil yahasından toğan ay ne acâyib ay idiDil yahasından toğan ay ne acâyib ay idiBoyutuma gîsûsı zencîri aceb sevdâyidi
Qəzəl 163پرده ظلمت نپوشد چشم حیران مراشمع کافوری است بیداری شبستان مرا
Qitə 209زین خام قلتبان پدری دارمکز آتش آفرید جهاندارش
Rübai 36رویت، که به خوبی گل خندان منستآرامگهش دل چو زندان منست
İy besâ sır k'ağızundan açamadum dün giceİy besâ sır k'ağızundan açamadum dün giceİy besâ dürr güher ki saçamadum dün gice
Pərakəndə şeir 164از سرد مهری آتش شوقم فسرده استروغن تلف مکن به چراغی که مرده است
Qitə 249برد بیرون مرا ز ظلمت شکاین چراغِ یقین که من دارم
Rübai 39مقصود ز هر حدیث و هر زمزمه اوستسر جملهٔ هر غلغله و دمدمه اوست
Bende ne kaldı dahi begüm ki aparasınBende ne kaldı dahi begüm ki aparasınSenden ho senligüni niçesi koparasın
Pərakəndə şeir 169آتش ز شرم خوی تو تا سر کشیده استخود را به زیر بال سمندر کشیده است
Qitə 266دی فرد و خفته بخت سوی ارمن آمدمامروز جفت نعمت بسیار میروم
Rübai 42دلدار چو در سینه دل نرم نداشتآزرد مرا و هیچ آزرم نداشت
Gözden seni ırmağ idem adam ki göresinGözden seni ırmağ idem adam ki göresinTâ bu yön ile bir adım adam ki göresin
Qəzəl 170سبز می گردد روان چون آب از ماندن مراخضر نتواند به آب زندگی راندن مرا
Qitə 270خواجه بر من درِ نیکی دربستچه کنم لب به بدی نگشایم
Rübai 45دل در غم او بکاست، میباید گفتاین واقعه از کجاست؟ میباید گفت
Mevc urur gönlüm denizi yine hizândur nedenMevc urur gönlüm denizi yine hizândur nedenGözlerüm çün ebr-i nîsân oldı rîzândur neden
Pərakəndə şeir 181آغاز خط آن شوخ به عشاق رحیم استدر آخر بازار، فروشنده کریم است
Qitə 296خواجه بر استر رومی خر مصری میدیدگفتم از صد خر مصری است به آن دُلدُل تو
Rübai 68خالی که رخ تو آشکارش پروردلعل تو به نوش خوش گوارش پرورد
Ezelde ayru degül idi hîç bûd u nebûdEzelde ayru degül idi hîç bûd u nebûdKi meyi kıldıyidi bûduna bu bûd u vücûd
Qəzəl 181باعثِ آزار شد ترکِ دلآزاری مراتختهٔ مشقِ حوادث کرد همواری مرا
Qitə 308زهر است مرا غذای هر روزهزین کاسهٔ سرنگون پیروزه