Əsərlər
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Avey dağım, mən zirvəndə itəydim,Bir gül olub, daş sinəndə bitəydim,
Sənə elə gəlirSənə elə gəlir qəmdən qaçarsan,Açarsın qəlbini uzaq ellərə,
Ağ yaylıq ağ gündü, oğulBu dünyadan arzularına çatmadan köçənlərin xatirəsinə*– Qarı nənə, qarı nənə,
Qəzəl 3447Sübh o vaxt qəlbə yatır ki, üzü xəndan olsun,Zülmətin qəlbini yarsın o, nümayan olsun.
Qəzəl 30Neylim, zəmanə dərdinə məlhəm tapılmayır,Dərmançün axtarır bütün aləm, tapılmayır.
Rübai 91آن خود که بود که در تو واله نشود؟از رنج که پرسی تو؟ که او به نشود؟
Qəzəl 252Muradə yetmədən kuyindən, ey siminbədən, getdim,Ürəkdə dağ, qıldım lalə tək tərki-çəmən, getdim.
Dəmir yolDünən getmişdim Bakı vağzalına. Bilet sandığının qabağında düzülən cərgənin quyruğu gəlib küçəyə çıxmışdı. Deyirdilər ki, bu qədər adamın hamısı səhərdən növbəyə durublar.Birinci zəng vuruldu, həmin cərgədə duranlar tərpəşmədilər, ikinci zəng vuruldu, yenə həmin halət: heç kəs yeridən tərpənmir. Üçüncü zəng vuruldu, yenə duranlar yerində durublar. Amma söz burasındadır ki, çox-çox cavanlar gördüm ki, cərgədə duranlara baxmayıb hərə cibindən bir möhürlü kağız çıxartdı, uzatdı bilet satana ki, “mən məsul işçiyəm”. O dəmdə kağıza peçat basıldı və kağız sahibi keçdi getdi vaqonun istədiyi yerində özünə yer tutdu və maşın hərəkət elədi. Dünən mən cərgədə gördüyüm camaatın hamısı qaldı; çünki maşın ancaq məsul işçiləri götürdü apardı.
Tapundan özgeden hâtır mu'arrâTapundan özgeden hâtır mu'arrâGönül özge hayâlinden müberrâ
Yeddi gözəl, fəsil 7Kim ki, ibrət dərsi alıb dünyadanSözün lövhəsini öyrənən zaman
Qəzəl 553پیر مغان کجاست؟ که آن مرد دوربینچون فکر در دل آمد و چون شیر در کمین
Friksonun evindəGecə saat 11-də şiddətli qar yağırdı. Küçələrdən camaat evlərinə çəkildiyi vaxt mən də Həsənağa və Tütünçüoğlunu götürüb Amerika konsulxanasına yola düşdüm. Qapını vurduq, sanki qapının dalısında adam durub bizi gözləyirmiş, bir saniyə içində qapını açıb bizi içəriyə buraxdılar. Qışın soyuğuna baxmayaraq, Frikson başı açıq balkonda gəzir və bizim intizarımızı çəkirdi.Biz balkona çıxdıq, balkonda Həsənağa və Tütünçüoğluna muraciətlə:
Ey üzün "nəsrün-minəllah", vey saçın "fəthün-qərib"Ey üzün "nəsrün-minəllah", vey saçın "fəthün-qərib",Ey bəşər surətli rəhman, vey mələksima həbib!
Töhfeyi-Sami, bölmə 470به خوش طبعی و ملایی ممتاز بود این مطلع از جمله اشعار اوست :وه! چه خرامست قد یار را
Rübai 117ای دوست مرا به دشمنان دادی تووز مهر و هوای دشمنان شادی تو
Hər dəm ki, meydən ol büti-tənnaz məst olurHər dəm ki, meydən ol büti-tənnaz məst olur,Dərdi-təğafül ilə könüllər şikəst olur.
ƏrdəmlilərSöz almayaq nə ərəbdən, nə farsdan,Yetər bizə aydan arı dilimiz.
Qitə 8به خدایی که بر میان قلماز برای سخن کمر بسته است
Dinlə məniBir ana övladıyıq, dinlə məni, qardaşım,Hicrandan sinəmizdə min dağım, min dağın var.
Sanma, könlüm bu çəmənzardə xürrəm kimidirSanma, könlüm bu çəmənzardə xürrəm kimidir,Yarsız aşiqə cənnət də cəhənnəm kimidir.
LaylaLayla deyim, yat ciyərim parası,Ağlama çox ey gözümün qarası!
Rübai 95فصّاد جهود بد رگ کافر کیشآن کند زبان که تند دارد سر نیش
Qəzəl 122صبحدم چون شود هوا فیاضبه دو عالم کند ندا فیاض
Ləali-mənzumə, fəsil 17اگر صبح قیامت را شبی هست آن شب است امشبطبیب از من ملول و جان ز حسرت بر لب است امشب
Müfrəd 38ای دل من نگین تو مهر تو مهر آن نگینعمر شد و نمیرود نقش تو از نگین من
Neyliyim, ey vay! bu urus başdılarNeyliyim, ey vay! bu urus başdılar,Bilməyirəm hardan aşıb-daşdılar?!
Qanadlı qızlarDünən bir ziyalı yoldaşım ilə heç nə üstündə qızğın deyinm əli, hətta əsəbiləşməli olmuşam.– Qardaş, – deyir, qıza-qız deyiblər, oğlana-oğlan! Mən heç vaxt razı olmaram ki, qız uşağı qollarını çirməyib maşın, əkin, tikin işinə gedə, sabah da qolu-qıçı şikəst qayıda.
Ondan da gözəldirGöylər ki, müləvvən o şəfəqlərlə bərabər,Dəryalara, səhralara min cilvə sərasər
Ata millət, ana millət, ağlamaPəncərəni külək döyüb ağlasa,Eyvanına quşlar qonub ağlasa,
Cövrü cəfavü dərdü qəmi-yarə qaniəmCövrü cəfavü dərdü qəmi-yarə qaniəm,Tağı sitəmlə gər cigərim yarə, qaniəm.