Ghazal 138

سعادتی که ز ناگه درآمدی ز درمخوش آمدی همه لطفی و مردمی و کرم

Homam TabriziGhazal1 min
Ghazal 139

کجا روم که کمند تو می‌کشد بازمضرورت است که با دیگری نمی‌سازم

Homam TabriziGhazal1 min
Ghazal 140

تا نفس هست به روی تو برآید نفسمور کنم بی تو نظر سوی کسی هیچ کسم

Homam TabriziGhazal1 min
Ghazal 142

ساقیا بر سر جان بار گران است تنمباده ده باز رهان یک نفس از خویشتنم

Homam TabriziGhazal1 min
Ghazal 144

تا کی آخر ز غمت ناله شب‌گیر کنمسوختم از غم عشق تو چه تدبیر کنم

Homam TabriziGhazal1 min
Ghazal 145

مرا چو سرو نو باید به بوستان چه کنمچو مست روی توام رنگ ارغوان چه کنم

Homam TabriziGhazal1 min
Ghazal 146

عالمی را به جمالت نگران می‌بینمنه بدین دل نگرانی که من مسکینم

Homam TabriziGhazal1 min
Ghazal 148

بلبلان را همه شب خواب نیاید زان بیمکه مبادا که برد برگ گلی باد نسیم

Homam TabriziGhazal1 min
Ghazal 149

نوبهار و بوی زلف یار و انفاس نسیماهل دل را می‌دهد پیغام جنات نعیم

Homam TabriziGhazal1 min
Ghazal 150

ما به بوی زلف یار مهربان آسوده‌ایمگر نباشد مشک و عنبر در جهان آسوده‌ایم

Homam TabriziGhazal1 min
Ghazal 152

ای پیش نقش روی تو صاحب‌دلان بی خویشتنوز چشم مستت فتنه‌ها افتاده در هر انجمن

Homam TabriziGhazal1 min
Ghazal 153

به معنی چون شود صورت مزینچو قصری باشد از خورشید روشن

Homam TabriziGhazal1 min
Ghazal 154

تازه شود حیات ما چون بگشاید او دهنبوی گل است یا نفس آب حیات یا سخن

Homam TabriziGhazal1 min
Ghazal 155

تا سرم خالی نگردد از خیال ما و منخویشتن باشم حجاب روی یار خویشتن

Homam TabriziGhazal1 min
Ghazal 156

غنچهٔ خندان فدا بادت چو بگشایی دهنآب حیوان است یا لب جان شیرین یا سخن

Homam TabriziGhazal1 min
Ghazal 157

نیاید در قلم یارا حدیث آرزومنداناگر صد سال بنویسم بود باقی دو صد چندان

Homam TabriziGhazal1 min
Ghazal 158

خیالی بود و خوابی وصل یارانشب مهتاب و فصل نوبهاران

Homam TabriziGhazal1 min
Ghazal 159

شیوهٔ مردان نباشد عشق پنهان باختنکمتر از پروانه نتوان بود در جان باختن

Homam TabriziGhazal1 min
Ghazal 161

عاشقی چیست به جان بندهٔ جانان بودنگر لبش جان طلبد دادن و خندان بودن

Homam TabriziGhazal1 min
Ghazal 163

در باغ چو بالایت سروی نتوان دیدنصد سرو فدا بادا هنگام خرامیدن

Homam TabriziGhazal1 min
Ghazal 164

ملامت می‌کند دشمن مرا در عشق ورزیدنبه چشم عاشقان باید جمال شاهدان دیدن

Homam TabriziGhazal1 min
Ghazal 165

عجب باشد تن از جان آفریدنز گل خورشید تابان آفریدن

Homam TabriziGhazal1 min
Ghazal 166

تا عقل کل حیران شود برقع ز رخ یک سو فکنتا روح سرگردان شود تابی در آن گیسو فکن

Homam TabriziGhazal1 min
Ghazal 167

ترک مه پیکر من تا که برفت از بر مندور از آن روی ندانم که چه شد بر سر من

Homam TabriziGhazal1 min

Tags are assigned automatically from keywords and refined by editors.