Homam Tabrizi: Love
سعادتی که ز ناگه درآمدی ز درمخوش آمدی همه لطفی و مردمی و کرم
Ghazal 139کجا روم که کمند تو میکشد بازمضرورت است که با دیگری نمیسازم
Ghazal 140تا نفس هست به روی تو برآید نفسمور کنم بی تو نظر سوی کسی هیچ کسم
Ghazal 142ساقیا بر سر جان بار گران است تنمباده ده باز رهان یک نفس از خویشتنم
Ghazal 144تا کی آخر ز غمت ناله شبگیر کنمسوختم از غم عشق تو چه تدبیر کنم
Ghazal 145مرا چو سرو نو باید به بوستان چه کنمچو مست روی توام رنگ ارغوان چه کنم
Ghazal 146عالمی را به جمالت نگران میبینمنه بدین دل نگرانی که من مسکینم
Ghazal 148بلبلان را همه شب خواب نیاید زان بیمکه مبادا که برد برگ گلی باد نسیم
Ghazal 149نوبهار و بوی زلف یار و انفاس نسیماهل دل را میدهد پیغام جنات نعیم
Ghazal 150ما به بوی زلف یار مهربان آسودهایمگر نباشد مشک و عنبر در جهان آسودهایم
Ghazal 152ای پیش نقش روی تو صاحبدلان بی خویشتنوز چشم مستت فتنهها افتاده در هر انجمن
Ghazal 153به معنی چون شود صورت مزینچو قصری باشد از خورشید روشن
Ghazal 154تازه شود حیات ما چون بگشاید او دهنبوی گل است یا نفس آب حیات یا سخن
Ghazal 155تا سرم خالی نگردد از خیال ما و منخویشتن باشم حجاب روی یار خویشتن
Ghazal 156غنچهٔ خندان فدا بادت چو بگشایی دهنآب حیوان است یا لب جان شیرین یا سخن
Ghazal 157نیاید در قلم یارا حدیث آرزومنداناگر صد سال بنویسم بود باقی دو صد چندان
Ghazal 158خیالی بود و خوابی وصل یارانشب مهتاب و فصل نوبهاران
Ghazal 159شیوهٔ مردان نباشد عشق پنهان باختنکمتر از پروانه نتوان بود در جان باختن
Ghazal 161عاشقی چیست به جان بندهٔ جانان بودنگر لبش جان طلبد دادن و خندان بودن
Ghazal 163در باغ چو بالایت سروی نتوان دیدنصد سرو فدا بادا هنگام خرامیدن
Ghazal 164ملامت میکند دشمن مرا در عشق ورزیدنبه چشم عاشقان باید جمال شاهدان دیدن
Ghazal 165عجب باشد تن از جان آفریدنز گل خورشید تابان آفریدن
Ghazal 166تا عقل کل حیران شود برقع ز رخ یک سو فکنتا روح سرگردان شود تابی در آن گیسو فکن
Ghazal 167ترک مه پیکر من تا که برفت از بر مندور از آن روی ندانم که چه شد بر سر من
Tags are assigned automatically from keywords and refined by editors.