Saib Tabrizi: Sad
چون سکندر خانهٔ عمر از اثر آباد کناین بنای سست پی را آهنین بنیاد کن
Ghazal 6068زلف مشکین را ز صبح عارض خود دور کنچون چراغ روز، گل را در نظر بی نور کن
Ghazal 6087مجلس اغیار را از خنده گلریزان مکنچشم خونبار مرا همکاسه طوفان مکن
Ghazal 6092آه گرمی هست دایم در دل بی تاب مننیست هرگز بی چراغی گوشه محراب من
Ghazal 6094دامن خود را کشید آه سرو ناز از دست منآه کان آهوی وحشی جست باز از دست من
Ghazal 6095می گذشت از پرده های آسمان فریاد منبرنمی آید کنون از آشیان فریاد من
Ghazal 6096هرگز آهی سر نزد از جان غم فرسود منچشم مجمر روشن است از آتش بی دود من
Ghazal 6099چند گردد قسمت افسردگان گفتار من؟تا به کی تلقین خون مرده باشد کار من؟
Ghazal 6103مغز را آشفته می سازد دل پر شور منپنبه برمی دارد از مینا می منصور من
Ghazal 6112آه مظلوم است در بالا دوی ادراک مناز زبردستی به ساق عرش پیچد تاک من
Ghazal 6114از گهر گرد یتیمی شست آب چشم منتوتیا شد خاک در عهد سحاب چشم من
Ghazal 6115سر نمی پیچد ز اشک لاله گون مژگان منپنجه با دریای آتش می زند مرجان من
Ghazal 6116نیست جز لخت جگر چیزی دگر بر خوان مناز پشیمانی دل خود می خورد مهمان من
Ghazal 6119پیش خونم شعله آتش سپر انداخته استتیغ شاخ زعفران گردد ز رنگ خون من
Ghazal 612ز عشق، سینه پر داغ گلشنی است مرابه باغ خلد ز هر داغ روزنی است مرا
Ghazal 6122می کند در پرده دل سیر دایم آه منتا کسی واقف نگردد از غم جانکاه من
Ghazal 6124بس که دارد ناتوانی ریشه در اعضای منسایه همچون دام می پیچد به دست و پای من
Ghazal 6125بس که شبها چین غم می چیند از ابروی منموج جوهر می زند آیینه زانوی من
Ghazal 6126می زند از گریه موج خوشدلی ابروی منآب چون شمشیر جوهر می شود در جوی من
Ghazal 6130عاصیان را گریه از شرم گناه آرد برونروی نورانی ز زیر ابر ماه آرد برون
Ghazal 6131ناله را درد از دل افگار می آرد برونزخم ناخن نغمه را از تار می آرد برون
Ghazal 6132ناله نی از جگرها آه می آرد برونیوسفی در هر نفس از چاه می آرد برون
Ghazal 6134جان به صد داغ از تن خاکی سرشت آمد برونجغد ازین ویرانه طاوس بهشت آمد برون
Ghazal 6135دل چو گردد صاف آن مه بی حجاب آید برونصبح چون گردید روشن، آفتاب آید برون
Tags are assigned automatically from keywords and refined by editors.