Quşlar

Quşlar, quşlar, a quşlar!Qaranquşlar, a quşlar!

Abbas Sahhat19081 min
Tənbəl

Çox yatma, dur, a tənbəl,Yatsan olar iş əngəl.

Abbas Sahhat19081 min
Yad et!

Vəqta ki, keçər bu leyli-zülmət,İşraq edər əxtəri-həqiqət,

Abbas Sahhat19082 min
Vaveylayi-nifrət

Təməddün əhli olmuş elm ilə alim, ziyalanmış.Pozulmuş milləti-islamın əxlaqı, fənalanmış,

Abbas Sahhat19081 min
Yay

Təmuz ayında dan yeri ki, başlayar açılmağa,Səmaya doğru qırmızı alov durar saçılmağa.

Abbas Sahhat19081 min
Payız çağında

Payız çağında hər səhər soyuq-soyuq külək əsər.Ağaclara, budaqlara dəyəndə yarpağın tökər,

Abbas Sahhat19081 min
Yaz

Qızışdırar bahar ayı yerin, göyün havasını,Dəyişdirər, tünüklədər xəlaiqin libasını.

Abbas Sahhat19081 min
Ayı və arılar

Bir ayının düşdü yolu bir zamanBal arısı kəndisinə nagəhan.

Abbas Sahhat19091 min
Gün və külək

Bir zaman oldu bir belə qovğa,Külək ilə gün etdilər dava.

Abbas Sahhat19091 min
Oğru və anası

Bir məktəbli oğurladı bir vəqtiYoldaşının kitabının xəlvəti.

Abbas Sahhat19091 min
Vətən

Könlümün sevgili məhbubu mənim,Vətənimdir, vətənimdir, vətənim.

Abbas Sahhat19091 min
Ayı və şir

Əlbir olub bir ayı bir şir ilə,Ovladılar dovşanı tədbir ilə.

Abbas Sahhat19091 min
Qarışqa və milçək

Dedi bir gün qarışqaya milçək:..Sən zirəksən və ya ki, mən zirək?

Abbas Sahhat19091 min
Sərçə və qırğı

Sərçəni bir qırğı edərkən şikar,Bir tələyə oldu qəzadan düçar.

Abbas Sahhat19091 min
Tülkü və meymun

Dedi bir tülküyə bir gün meymun:– Səndə, yoldaşcığazım, çoxdur yun,

Abbas Sahhat19091 min
Tülkü və qurd

Tülkü gəzəndə yıxılıb nagəhan,Bir quyuya düşmüş idi bir zaman.

Abbas Sahhat19091 min
Ulaq və aslan

Bir xoruz ilə bir zaman eşşəkKənd içində gəzirdilər tək-tək.

Abbas Sahhat19091 min
Müsəlman ürəfaları

Yeri düşsə əgər müsəlmandır,Vaxt olur ya İvan, ya Vartandır.

Abbas Sahhat19101 min
Alimnümalar

Üzü insan, qafada heyvandır,Zöhddə iddiası Səlmandır.

Abbas Sahhat19101 min
Yazmam!

Firidunbəy Köçərli cənablarına*“Yazmısan tazə nə şeylər? – deyə sordun məndən,

Abbas Sahhat19112 min
Qara xəbər

Ey qare! Məqaləmin sərlövhəsi nəzərinizə çarpdıqda bir müsibət xəbəri olduğunu, yəqin ki, biləcəksən. Və lakin hansı böyük bir nemətin millətdən fövtə getdiyini duymamış isən, qoy deyim: qəzetləri, jurnalları oxuduqda o həvəslə oxuduğun gözəl-gözəl şeirlər, şirin-şirin məzmunlar, duzlu-duzlu sözlər ki, bir anda səni həm ağladıb, həm güldürürdü – onları daha bir də görməzsən. Zira onların nazimi, onların mübdəi, onların müxtərei olan sevgili, əziz şairimiz Sabir əfəndi əlimizdən getdi!Yalnız bir istəkli rəfiq, mehriban dost itirdiyimdən bu qədər mütəəssir deyiləm. Bir böyük millət bir qiymətli şair itirdiyindən kədərim bilmüzaəfdir. Sabirin vəfatı millət üçün bir ziyani-əbədidir, bir zərbeyi-fəlakətdir ki, onun ağrısını millət öz vücudunda hələ sonralar dərk edəcəkdir. Biz indilik buralarını danışası deyilik. Əlhal Sabirə bir qədər ağlamaq istəyirəm, ey qare! Sözümü mövqesiz görüb də mənə sərzəniş etmə. O böyük şairə, o istəkli, əziz rəfiqimə xitabən qələmin hissiyyatını bəyan etməkdən keçməm deyirəm:

Abbas Sahhat19111 min
Sabir

Güldüyüm şiddəti-təəllümdən, Pürqəməm etdiyim təzəllümdən. Gülüşüm xəndədən gəlib iləri,*Xəndə zən etmə məndə giryələri.*

Abbas Sahhat191112 min
“Sabir, ey şairi-dühapərvər”

Sabir, ey şairi-dühapərvər.Eylədin ərşi-kibriyayə səfər,

Abbas Sahhat19111 min
Sabir

Sabir, ey alami-xəlqə tərcüman!Ey hər anda kasə-kasə zəhr udan!

Abbas Sahhat19111 min

Tags are assigned automatically from keywords and refined by editors.