Saib Tabrizi: Safavid era
از آه دام موج به دریا فکنده ایماز اشک تخم لاله به صحرا فکنده ایم
Ghazal 5856ما در محیط حادثه لنگر فکنده ایمدر آب تیغ، دام چو جوهر فکنده ایم
Ghazal 5857ما گل به دست خود ز نهالی نچیدهایمدر دست دیگران گلی از دور دیدهایم
Ghazal 5858ما همچو آفتاب به هرجا رسیدهایمهر کوچهای که هست به عالم دویدهایم
Ghazal 5859ما پرده از حقیقت عالم کشیدهایمدر غورگی به نشئه این می رسیدهایم
Ghazal 586کجا نظر به گل و یاسمن بود ما را؟که خارخار، گل پیرهن بود ما را
Ghazal 5860مادام را ز دانه صیاد دیده ایمدر صلب بیضه جوهر فولاد دیده ایم
Ghazal 5861ما رخت خود به گوشه عزلت کشیده ایمدست از پیاله، پای ز صحبت کشیده ایم
Ghazal 5862ما هر کجا که تیغ زبان برکشیده ایمدر گوش تیغ حلقه جوهر کشیده ایم
Ghazal 5863در محفلی که تیغ زبان بر کشیده ایمدر گوش تیغ حلقه جوهر کشیده ایم
Ghazal 5864ما همچو غنچه سر به گریبان کشیده ایمگوی مراد در خم چوگان کشیده ایم
Ghazal 5865تا واله نظاره آن ماهپاره ایماز خود پیاده ایم و به گردون سواره ایم
Ghazal 5866ما گرچه در بلندی فطرت یگانهایمصد پله خاکسارتر از آستانهایم
Ghazal 5867داغی ز عشق بر دل فرزانه سوختیمقندیل کعبه را به صنمخانه سوختیم
Ghazal 5868ما اختیار خویش به صهبا گذاشتیمسر بر خط پیاله چو مینا گذاشتیم
Ghazal 5869چون غنچه دست بر دل شیدا گذاشتیمگل را به باغبان خنک وا گذاشتیم
Ghazal 587به شاهراه توکل بود سفر ما رایکی است توشه و زنار بر کمر ما را
Ghazal 5870ما داغ توبه بر دل ساغر گذاشتیمدور طرب به نشأه دیگر گذاشتیم
Ghazal 5871ما خنده را به مردم بیغم گذاشتیمگل را به شوخ چشمی شبنم گذاشتیم
Ghazal 5872ما کار دل به آن خم ابرو گذاشتیمسر چون کمان حلقه به زانو گذاشتیم
Ghazal 5873هموار از درشتی چرخ دغا شدیمصد شکر رو سفید ازین آسیا شدیم
Ghazal 5874نقش مراد اگر چه نشد دستگیر مابیرون به زور همت ازین ششدر آمدیم
Ghazal 5875ما تازه روی چون صدف از دانه خودیمخرسند از محیط به پیمانه خودیم
Ghazal 5876ما در شکست گوهر یکدانه خودیمسنگ ملامت دل دیوانه خودیم
Tags are assigned automatically from keywords and refined by editors.