Saib Tabrizi: Safavid era
به جان رسید دل روشنم ز بخت سیاهکند درازی شب عمر شمع را کوتاه
Ghazal 6598ز آستان تو کرد آن که پای ما کوتاهبه تیغ، رشته عمرش کند قضا کوتاه!
Ghazal 6599بمیر تشنه، منه پای بر کناره چاهکه خم کند قد استاده را نظاره چاه
Ghazal 660ز نوبهار شود چون شکفته لاله ما؟که خون مرده کند باده را پیاله ما
Ghazal 6600چگونه زان گل رعنا دو چشم بردارم؟که هم بهار نگاه است و هم خزان نگاه
Ghazal 6601گر از طعام تن عام می شود فربهتن کریم ز اطعام می شود فربه
Ghazal 6602ز رفتن تو ز جسم ضعیف جان رفتههمای از سر این مشت استخوان رفته
Ghazal 6603به صد دلیل نرفتن ره خدای که چه؟به صد چراغ ندیدن به پیش پای که چه؟
Ghazal 6604بر آن عذار نه زلف مشوش افتادهکه موج بر رخ صهبای بی غش افتاده
Ghazal 6605رخی به شبنم می همچو برگ لاله بدهدگر به هر که دلت می کشد پیاله بده
Ghazal 6606نه سرخ چهره خورشید را شفق کردهکه از خجالت روی تو خون عرق کرده
Ghazal 6607عرق به برگ گلت می دود شتاب زدهنگاه گرم که این نقش را بر آب زده؟
Ghazal 6608ز خط عذار تو تا عنبرین نقاب شدهز هاله خوبی مه پای در رکاب شده
Ghazal 6609به هر کجا که خوری باده تن به خواب مدهبنای خانه ناموس را به آب مده
Ghazal 661ز هم نمی گسلد عیش جاودانه ماخمار صبح ندارد می شبانه ما
Ghazal 6610ز بس لب تو به ابرام می دهد بوسهبه کام تلخی دشنام می دهد بوسه
Ghazal 6611بریده نعل ز عشق که بر جگر لاله؟به سنبل که سیه کرده چشم تر لاله؟
Ghazal 6612روشن ز نور صدق بود جان صبحگاهبی وجه نیست چهره خندان صبحگاه
Ghazal 6613از اشک ماست پاکی دامان صبحگاهاز آه سرد ماست رگ جان صبحگاه
Ghazal 6614در جسم خاکسار مرا جان سوختهباشد سفال تشنه و ریحان سوخته
Ghazal 6615لاله است این که از جگر خاک سرزده؟یا لیلی است سر ز سیه خانه برزده
Ghazal 6616ای عالم از ظهور صفاتت عیان شدهبست و گشاد دست تو دریا و کان شده
Ghazal 6617خط غبار گرد رخ یار آمدهخورشید حسن بر سر دیوار آمده
Ghazal 6618جام صبوح خورده ز خلوت برآمدهپرشورتر ز صبح قیامت برآمده
Tags are assigned automatically from keywords and refined by editors.