Safavid era
شیشه ای، می بود اگر چون شمع بر بالین مرااز خمار می نمی شد دل سیه چندین مرا
Ghazal 1770چراغ صبح و دم مستعار هر دو یکی استبقای خرده جان و شرار هر دو یکی است
Ghazal 1771ازان مرا شب و روز سیاه هر دو یکی استکه با غرور تو، آه و نگاه هر دو یکی است
Ghazal 1772فضای دشت ز خونین دلان گلستانی استز خود برآ که عجب دامن بیابانی است
Ghazal 1773سفر نکردن ازان کشور از گرانجانی استکه مرگی دل و قحط غذای روحانی است
Ghazal 1774ز اشک، دیده تاریک شمع نورانی استدهان پسته پر از خون دل ز خندانی است
Ghazal 1775به غیر دل که عزیز و نگاه داشتنی استجهان و هر چه در او هست، واگذاشتنی است
Ghazal 1776خوشم به درد که در پرده شکیبایی استبدم به داغ که آیینه دار رسوایی است
Ghazal 1777بلای مردم آزاده، لاف یکتایی استاگر به سرو شکستی رسد ز رعنایی است
Ghazal 1778در آن مقام که حیرت دلیل دانایی استنفس شمرده زدن نیز بادپیمایی است
Ghazal 1779همان زمانکه فلک تیغ بر میان تو بستگرفت صبح سر آفتاب را به دو دست
Ghazal 178چشم شوخش می برد آرام و تسکین مرامی دهد سر در بیابان کوه تمکین مرا
Ghazal 1780نبرده رعشه پیری ترا ز فرمان دستز هر چه از تو جدا می شود بیفشان دست
Ghazal 1781ز داغ عشق مرا شد دل خراب درستاگر شکسته مه شد ز آفتاب درست
Ghazal 1782شود ز داغ دل عاشقان خسته درستکه آفتاب کند ماه را شکسته درست
Ghazal 1783کسی که بوی شراب از کدو تواند شستز کاسه سر خود آرزو تواند شست
Ghazal 1784ز خط غبار بر آن لعل آتشین ننشستز برق حسن، سیاهی بر این نگین ننشست
Ghazal 1785کدام زهره جبین گوشه نقاب شکست؟که رعشه ساغر زرین آفتاب شکست
Ghazal 1786ز اضطراب دل آن زلف تابدار شکستز خامکاری این میوه شاخسار شکست
Ghazal 1787دل از مشاهده آن خط سیاه شکستفغان که پشت مرا گرد این سپاه شکست
Ghazal 1788ز باده حالت فرزانه می توان دانستحریف را به دو پیمانه می توان دانست
Ghazal 1789مپوش چشم ز رخسار همچو جنت دوستکه نور چشم فزاید صفای طلعت دوست
Ghazal 179طاق کرد از هر دو عالم طاقِ آن ابرو مراساخت وحشی از جهان آن نرگسِ جادو مرا
Ghazal 1790هزار بار درآیم اگر به خانه دوستبه کوچه غلط اندازدم بهانه دوست
Tags are assigned automatically from keywords and refined by editors.