Safavid era
ز زخم تیغ زبان هوش من بلندی یافتز نیش، چاشنی نوش من بلندی یافت
Ghazal 1836نظر بپوش ز خود تا نظر توانی یافتبشوی دست ز جان تا گهر توانی یافت
Ghazal 1837ز دیده رفت و قرار از دل شکیبا رفتشکست در جگرم سوزن و مسیحا رفت
Ghazal 1838فغان که هستی من در ورق شماری رفتحیات من چو قلم در سیاه کاری رفت
Ghazal 1839اگر ز دیده ام ای سروناز خواهی رفتچگونه از دلم ای دلنواز خواهی رفت؟
Ghazal 184نیست بر خاطر غباری از پریشانی مراجامه فتح است چون شمشیر عریانی مرا
Ghazal 1840غبار خط تو از دل به هیچ باب نرفتخط غبار به افشاندن از کتاب نرفت
Ghazal 1841ز فرقت تو ز دل امشب اضطراب نرفتستاره محو شد و چشم من به خواب نرفت
Ghazal 1842غرور حسن به خط از دماغ یار نرفتز ترکتاز خزان زین چمن بهار نرفت
Ghazal 1843به ابر اگر چه توان چشم آفتاب گرفتنمی توان دل بیدار را به خواب گرفت
Ghazal 1844سحر که باد صبا از رخش نقاب گرفتدو دست صبح به روی خود آفتاب گرفت
Ghazal 1845زمانه را گل روی تو در بهار گرفتبهشت را خط سبز تو در کنار گرفت
Ghazal 1846ز روی گرم تو خورشید حشر نور گرفتقیامت از لب چون پسته تو شور گرفت
Ghazal 1847خطش عنان تصرف ز دست خال گرفتبه خوش سیاه دلی ملک انتقال گرفت
Ghazal 1848ز نوبهار جهان زینت تمام گرفتشکوفه روی زمین را به سیم خام گرفت
Ghazal 1849دلم ز گریه مستانه هم صفا نگرفتفغان که آب شد آیینه و جلا نگرفت
Ghazal 185خواب غفلت شد گران از بس ز خودبینی مراسیل نتواند ز جا کندن ز سنگینی مرا
Ghazal 1850شب گذشته دل از زلف پر شکن می گفتغریب بود، ز حب الوطن سخن می گفت
Ghazal 1851با زلف پر شکن دل نادیده کام ساختاز دانه مرغ ما به گرههای دام ساخت
Ghazal 1852آن روی لاله رنگ مرا در نقاب سوختدر پرده سحاب مرا آفتاب سوخت
Ghazal 1853سر جوش داغ بر دل ما نوبهار ریختدردی که ماند بر جگر لاله زار ریخت
Ghazal 1854باران چو انجم از فلک گریه تاک ریختابر بهار، رنگ قیامت به خاک ریخت
Ghazal 1855شد یوسف آنکه رشته حب الوطن گسیختآمد برون ز چاه، کسی کاین رسن گسیخت
Ghazal 1856دندان نماند و حرف طرازی همان بجاستبرچیده گشت مهره و بازی همان بجاست
Tags are assigned automatically from keywords and refined by editors.