Saib Tabrizi: Nature and spring
به اشک از اطلس افلاک داغ شام می شویمبه نور دل، سیاهی از رخ ایام می شویم
Ghazal 5598اشک در دیده غم دیده نگیرد آرامدانه در تابه تفسیده نگیرد آرام
Ghazal 560هست پیوسته به دریای کرم گوهر ماچه کند خشکی عالم به دماغ تر ما؟
Ghazal 5604تا ز بی حاصلی خویش خبر یافته اماز خزف گوهر و از بید ثمر یافته ام
Ghazal 5607دست در دامن آن زلف معنبر زده امباز بر آتش خود دامن محشر زده ام
Ghazal 5608گرچه از مشق جنون خواب پریشان شده امخط آزادی اطفال دبستان شده ام
Ghazal 5609گر شوی با خبر از سوز دل بیتابمدم آبی نخوری تا نکنی سیرابم
Ghazal 561حلقه هر در باغی نشود دیده ماباغ دربسته بود دیده پوشیده ما
Ghazal 5610رفت آن روز که دامان بهار از دستمرفت چون برگ خزان دیده قرار از دستم
Ghazal 5612سوختم بس که به دنبال تمنا رفتممردم از بس که پی آتش سودا رفتم
Ghazal 5615اگرچه چندی به زمین همچو غبار افتادمعاقبت در پی آن شاهسوار افتادم
Ghazal 5616عمرها تربیت دیده بینا کردمتا ترا یک نظر از دور تماشا کردم
Ghazal 5618قطع امید ز هجران و وصالش کردمسیر چشمانه قناعت به خیالش کردم
Ghazal 5619مدتی صبر چو زنجیر به زندان کردمتا نظر باز به روی مه کنعان کردم
Ghazal 562گرچه از درد خزانی شده رخساره مامی توان چید گل از سینه صد پاره ما
Ghazal 5621دست در دامن رنگین بهاری نزدمناخنی بر دل گلزار چو خاری نزدم
Ghazal 5622فیض در بیخبری بود چو هشیار شدمصرفه در خواب گران بود چو بیدار شدم
Ghazal 5623چند امید به خوی تو ستمگر بندم؟نخل مومین به هواداری اخگر بندم
Ghazal 5626قطره بی سرو پایم دل دریا دارمذره خاکم و پیشانی صحرا دارم
Ghazal 5627جگری تشنه تر از وادی محشر دارمدم آبی طمع از ساقی کوثر دارم
Ghazal 5628چند از ساده دلی زخم هوس بردارم؟به که این آینه از پیش نفس بردارم
Ghazal 563تا چه گل ریشه دوانیده در اندیشه ما؟که رگ ابر بهارست رگ و ریشه ما
Ghazal 5630جگری سوخته چون لاله ایمن دارمچون نسوزم، که سر داغ به دامن دارم
Ghazal 5632کرده ام نذر که از دست سبو نگذارمجانب باده گلرنگ فرو نگذارم
Tags are assigned automatically from keywords and refined by editors.