Saib Tabrizi: Nature and spring
آغاز خط مفارقت از یار میکنمدر نوبهار پشت به گلزار میکنم
Ghazal 5823روزی که چشم بر رخ او باز می کنمبرخود زیاده از همه کس ناز می کنم
Ghazal 5824دل را جلا به دیده نمناک می کنمآیینه را به دامن تر پاک می کنم
Ghazal 5828می می کشند لاله عذاران ز روی هممستند بی شراب ز جام و سبوی هم
Ghazal 5831کاری مکن که رو به در آسمان نهمهر تیر ناله ای که بود در کمان نهم
Ghazal 5832دست طمع ز مایده چرخ شسته ایماز جان سخت خود به شکم سنگ بسته ایم
Ghazal 5836خندان به زیر تیغ تغافل نشسته ایمدر خارزار بر ورق گل نشسته ایم
Ghazal 5844ما هوش خود به باده گلرنگ داده ایمگردن چو شیشه بر خط ساغر نهاده ایم
Ghazal 5850ما خیر باد لذت پرواز کرده ایمتعویذ بال چنگل شهباز کرده ایم
Ghazal 5851ما پرده های گوش خود از هوش کرده ایمپندی که داده اند به ما گوش کرده ایم
Ghazal 5852ما رنگ گل ز بوی گل ادراک کرده ایمسیر بهار در خس و خاشاک کرده ایم
Ghazal 5854چندین کتاب در گرو باده کرده ایمتا از غبار، صفحه دل ساده کرده ایم
Ghazal 5855از آه دام موج به دریا فکنده ایماز اشک تخم لاله به صحرا فکنده ایم
Ghazal 5857ما گل به دست خود ز نهالی نچیدهایمدر دست دیگران گلی از دور دیدهایم
Ghazal 586کجا نظر به گل و یاسمن بود ما را؟که خارخار، گل پیرهن بود ما را
Ghazal 5861ما رخت خود به گوشه عزلت کشیده ایمدست از پیاله، پای ز صحبت کشیده ایم
Ghazal 5862ما هر کجا که تیغ زبان برکشیده ایمدر گوش تیغ حلقه جوهر کشیده ایم
Ghazal 5863در محفلی که تیغ زبان بر کشیده ایمدر گوش تیغ حلقه جوهر کشیده ایم
Ghazal 5866ما گرچه در بلندی فطرت یگانهایمصد پله خاکسارتر از آستانهایم
Ghazal 5869چون غنچه دست بر دل شیدا گذاشتیمگل را به باغبان خنک وا گذاشتیم
Ghazal 5871ما خنده را به مردم بیغم گذاشتیمگل را به شوخ چشمی شبنم گذاشتیم
Ghazal 5872ما کار دل به آن خم ابرو گذاشتیمسر چون کمان حلقه به زانو گذاشتیم
Ghazal 5876ما در شکست گوهر یکدانه خودیمسنگ ملامت دل دیوانه خودیم
Ghazal 5877با هر که شکوه از دل افگار می بریممجروح را به سیر نمکزار می بریم
Tags are assigned automatically from keywords and refined by editors.