Ghazal 316

گهر نشمرده می ریزند بر کوته زبان اینجاسخن بی پرده می گویند باگوش گران اینجا

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3160

اگر ته جرعه خود یار بر خاک من افشاندغبار من ز استغنا به گوهر دامن افشاند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3161

که در عیش و طرب پیوسته در دار فنا ماند؟کدامین دست را دیدی که دایم در حنا ماند؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3162

نگردد زهر سبز آنجا که تریاق از زمین رویددر آن کشور که باشد غمگساری غم کجا ماند؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3163

ز اسباب جهان حسرت به دنیادار می‌ماندز گل آخر به دست گل‌فروشان خار می‌ماند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3169

سخن پوشیده در لعل لب جانان نمی‌مانداگرچه در عدم باشد سخن پنهان نمی‌ماند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3170

به دل مژگان آن ناآشنا پنهان نمی ماندکه خاری گر خلد در دست و پا پنهان نمی ماند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3171

دهان تنگ آن شیرین پسر پنهان نمی ماندندارد گرچه اصلی این خبر پنهان نمی ماند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3173

زآتش گل به اعجاز رخ نیکو برویاندگل از آتش به سحر نرگس جادو برویاند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3174

حباب و موج را هر کس که از دریا جدا بیندزخط و خال کثرت چهره وحدت کجا بیند؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3175

رخ بهبود کار خویش آن غافل چسان بیند؟که بردارد زیوسف چشم و راه کاروان بیند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3176

همین سرگشتگی چشم حریص از مال می بیندچه آسایش زخرمن دیده غربال می بیند؟

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3178

زحیرت عاشق از نظاره اغیار گل چیندکه بلبل مست چون شد از در و دیوار گل چیند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3181

تو از نام بلند ای نوجوان بردار کام خودکه پیران می کنند از قامت خم حلقه نام خود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3182

کسی تا کی خورد چون شمع رزق از استخوان خود؟به دندان گیرد از افسوس هر ساعت زبان خود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3183

به بی برگی قناعت می کنم تا نوبهار آیدبه زخم خار دارم صبر تا گل در کنار آید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3188

کجا آسان زقید جسم پای دل برون آید؟نپوسد دانه تا در خاک کی از گل برون آید؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 319

دگر با نوخطی دارد دل من در میان سوداکه دارد در گره هر موی خطش یک جهان سودا

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3190

ز قید جسم جانهای عزیز آسان برون آیدبه خوابی یوسف بی جرم از زندان برون آید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3191

اگر طوفان زچشم خونفشان من برون آیدکجا از عهده خواب گران من برون آید؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3195

غم عالم به دل از دیده خونبار می‌آیدبه این گلشن خزان از رخنه دیوار می‌آید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 320

ز سختی های دوران دیده بینا شود پیداشرار زنده دل از آهن (و) خارا شود پیدا

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3200

شود پاک از گنه هر کس به کوی عشق می آیدکه آن دریای بی پایان به جوی عشق می آید

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3202

به آسانی به روی زرد ما کی رنگ می آید؟به دور ما می لعلی برون از سنگ می آید

Saib TabriziGhazal1 min

Tags are assigned automatically from keywords and refined by editors.