Ghazal
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
نمی توان ز سخن ساختن خموش مراکه چون صدف ز دهان است رزق گوش مرا
Ghazal 628نه دل ز عالم پر وحشت آرمیده مراکه پیچ و تاب به زنجیرها کشیده مرا
Ghazal 644بس است تیغ تغافل من بلاجو رامکن به خون من آلوده تیغ ابرو را
Ghazal 647رساند ابر به جایی گهرفشانی راکه برد کوه غم از سینه ها گرانی را
Ghazal 651ازان دو سلسله عنبرین گره بگشاز کار شهپر روح الامین گره بگشا
Ghazal 658ز عمر باج ستاند می دو ساله مابه آفتاب شبیخون زند پیاله ما
Ghazal 659حدیث خام مجویید در رساله مابه مهر داغ رسیده است برگ لاله ما
Ghazal 664رسید صبر به فریاد بینوایی ماکلید روزی ما شد شکسته پایی ما
Ghazal 673به خرج رفت حیاتم ز هرزهکوشیهابه خاک ریخت شرابم ز خامجوشیها
Ghazal 675آن را که نیست وسعت مشرب درین سرادر زندگی به تنگی قبرست مبتلا
Ghazal 676آسان چسان شود ز وطن دیده ور جدا؟کز سنگ خاره گشت به سختی شرر جدا
Ghazal 681هر کس نکرده در گرو می کتاب رانگرفته است از گل کاغذ گلاب را
Ghazal 682می سوزد آرزو دل پراضطراب رابر سیخ می کشد رگ خامی کباب را
Ghazal 683در ششدرست مهره اسیر جهات رادرهم نورد سلسله ممکنات را
Ghazal 684دلکوب نیست حادثه دنیاپرست راماهی ز حرص طعمه فرو خورد شست را
Ghazal 696عشق است غمگسار دل دردمند راآتش گره ز کار گشاید سپند را
Ghazal 704از شرم، حرص دلبری افزود ناز راکز دوختن گرسنه شود چشم، باز را
Ghazal 724ابروی او نرفت ز مد نظر مرادر زیر تیغ، زندگی آمد بسر مرا
Ghazal 728از بس گرفت تنگی دل در میان مرادر کام همچو غنچه نگردد زبان مرا
Ghazal 738با زلف کار نیست رخ یار دیده راره می گزد چو مار، به منزل رسیده را
Ghazal 742دل خود به خود شکسته شود عشق پیشه راسنگ است در بغل می پر زور شیشه را
Ghazal 744مگذار بر زمین دل شبها پیاله رااز باده برگ لاله کن این داغ لاله را
Ghazal 745دادم ز شور عشق به سیلاب خانه راکردم به خارخار بدل آشیانه را
Ghazal 750بشنو ز من ترانه غیرت فزای راگر مردی ای سپند، نگه دار جای را!
Ghazal 752شد بی صفا ز خاک سیه کاسه آب ماآخر به رنگ ظرف برآمد شراب ما
Ghazal 753چون شعله سر مکش ز دل سینه تاب ماکز سوز عشق، اشک ندارد کباب ما
Ghazal 769برق جلال، عین جمال است پیش ماداغ پلنگ، چشم غزال است پیش ما
Ghazal 772دست فلک کبود شد از گوشمال ماشوخی ز سر نهشت دل خردسال ما
Ghazal 785لرزید بس که دل به تن ناتوان ماخالی ز مغز شد قلم استخوان ما
Ghazal 799وقت است سربرآورد از خاک، لاله هاآید ز زور باده به گردش پیاله ها