Ghazal
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
دل صد چاک اگر دست ز تن برمی داشتراه چون شانه در آن زلف معنبر می داشت
Ghazal 1624دار ازان چوب به پیش ره منصور گذاشتکه قدم از ره باریک ادب دور گذاشت
Ghazal 1635خم چو گردد قدِ افراخته میباید رفتپل بر این آب چو شد ساخته میباید رفت
Ghazal 1651کباب شد دلم از بویش این شراب کجاست؟شکست در جگرم شیشه این گلاب کجاست؟
Ghazal 1658حضور دل نبود با عبادتی که مراستتمام سجده سهوست طاعتی که مراست
Ghazal 1660ترا که عالم آیینه عالم آب استچه احتیاج به تحصیل باده ناب است؟
Ghazal 1666مرا ز پیر خرابات این سخن یادستکه غیر عالم آب آنچه هست بر بادست
Ghazal 1667مرا ز پیر خرابات نکته ای یادستکه غیر عالم آب آنچه هست بر بادست
Ghazal 1668نشاط عالم بی اعتبار درگردستچو برق، خوشدلی روزگار در گردست
Ghazal 1678دل شکسته به قرب خدای راهبرستکه شیشه چون شکند در دکان شیشه گرست
Ghazal 1679ترا ز جان غم مال ای خسیس بیشترستعلاقه تو به دستار بیشتر ز سرست
Ghazal 1686به هر که می نگرم زیر چرخ دلگیرستکه میهمان لئیم از حیات خود سیرست
Ghazal 1690مرا ز دور تماشای خط یار بس استکه برگ عیش جنون، بویی از بهار بس است
Ghazal 1691منم که دام بلایم رهایی قفس استوداع زندگیم در جدایی قفس است
Ghazal 1695دل رمیده ما از نظاره در پیش استز شوخی آتش ما از شراره در پیش است
Ghazal 1696ز ابر اگر چه هوای بهار ناصاف استغمین مشو که سراپرده های الطاف است
Ghazal 1700ز خم طلوع سهیل شراب نزدیک استز کوه سر زدن آفتاب نزدیک است
Ghazal 1701به غم نشاط من خاکسار نزدیک استخزان من چو حنا با بهار نزدیک است
Ghazal 1709همیشه دیده سوزن ازان به دنبال استکه قبله نظرش رشته های آمال است
Ghazal 1712جهان و هر چه در او هست رونمای دل استبه هیچ جا نرود هر که آشنای دل است
Ghazal 1723بلند نام نگردد کسی که در وطن استز نقش ساده بود تا عقیق در یمن است
Ghazal 1726صفای حسن تو از خط به جای خویشتن استدرین غبار همان بر صفای خویشتن است
Ghazal 1730زبان شکوه من چشم خونفشان من استچو طفل بسته زبان گریه ترجمان من است
Ghazal 1732اگر چه بالش خورشید تکیه گاه من استشکستگی گلی از گوشه کلاه من است
Ghazal 1739گلی که طرح دهد رخ به نوبهار این استلبی که می شکند دیدنش خمار این است
Ghazal 1744گشاد دل به سخنهای آشنا بسته استنشاط گل به سبکدستی صبا بسته است
Ghazal 1747به هر دل آتشی از روی دلبر افتاده استسپند ماست که از چشم مجمر افتاده است
Ghazal 1756چه شوخی از نگه بیگناه ما شده است؟که شرم تشنه به خون نگاه ما شده است
Ghazal 1759کدام زهره جبین بی نقاب گردیده است؟که آتش از عرق شرم، آب گردیده است
Ghazal 1761خط تو چهره گشای بهار آینه استتبسمت گل جیب و کنار آینه است