Ghazal
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
شد یوسف آنکه رشته حب الوطن گسیختآمد برون ز چاه، کسی کاین رسن گسیخت
Ghazal 1856دندان نماند و حرف طرازی همان بجاستبرچیده گشت مهره و بازی همان بجاست
Ghazal 1864کی جام باده در خور کام و زبان ماست؟خونی که می خوریم زیاد از دهان ماست
Ghazal 1865صبح گشاده رو در دولتسرای ماستچرخ کبود، خانه چینی نمای ماست
Ghazal 1880دستی که ریزشی نکند شاخ بی برستنخلی که میوه ای ندهد خشک بهترست
Ghazal 1890زلف معنبر تو به صد جان برابرستاین مصرع بلند به دیوان برابرست
Ghazal 1899خط را به دور عارض او شان دیگرستهر مور ازین سپاه سلیمان دیگرست
Ghazal 1911روی تو برق خرمن آسایش دل استزلف تو تازیانه جانهای غافل است
Ghazal 1914کام از تو هر که یافت سلیمان عالم استدستی که در میان تو شد حلقه خاتم است
Ghazal 1917ای روح، سیر عالم امکان چه لازم است؟رفتن به پای خویش به زندان چه لازم است؟
Ghazal 1919هر چند چشم مست تو هشیار عالم استبا بوالهوس شراب مخور، کار عالم است
Ghazal 1920هر نقش دلکشی که بر ایوان عالم استنقش برون پرده آن جان عالم است
Ghazal 1927مرگ سبکروان ، طلب آرمیدن استچون نبض، زندگانی ما در تپیدن است
Ghazal 1928از سینه صافی دل بی کینه روشن استدل بی غبار باشد اگر سینه روشن است
Ghazal 1930از خون چو داغ لاله حصار دل من استهر که بوی خون شنوی منزل من است
Ghazal 1932این کوه غم که در دل دیوانه من استسنگ ملامت ابجد طفلانه من است
Ghazal 1933دریا سواد سینه بی کینه من استموج شکست، جوهر آیینه من است
Ghazal 1934طومار زلف شرح پریشانی من استآیینه فرد دفتر حیرانی من است
Ghazal 1935آن روی آتشین که جگرها کباب اوستنور و صفای شمع و گل از آب و تاب اوست
Ghazal 1947لعل لب پیاله می آبدار ازوستجوش صباحت گل روی بهار ازوست
Ghazal 1949جامی ز خون بی غش منصورم آرزوستلعل تجلی از کمر طورم آرزوست
Ghazal 1955این خار غم که در دل بلبل نشسته استاز خون گل خمار خود اول شکسته است
Ghazal 1956پیری اگر چه بال و پرم را شکسته استپای جهان نورد خیالم نبسته است
Ghazal 1958از رفتن تو باغ پریشان نشسته استگل در کمین چاک گریبان نشسته است
Ghazal 1966زلفش به هر دو دست عنانم گرفته استابروی او به پشت کمانم گرفته است
Ghazal 1971عشقم هنوز جای به گلخن نداده استبرقم هنوز بوسه به خرمن نداده است
Ghazal 1975تا زلف او به باد صبا آشنا شده استاز دست دل عنان صبوری رها شده است
Ghazal 1976از خاکمال دام، پرم توتیا شده استاز مالش استخوان تنم رونما شده است
Ghazal 1979دود دلی ز ابر گهربار مانده استداور تری ز قلزم زخار مانده است
Ghazal 1985هر کس بیاض گردن او را ندیده استافسانه ای ز صبح قیامت شنیده است