دل اغیار بر من از غم جانانه می‌سوزدز جور آشنا بر من دل بیگانه می‌سوزد

اگر سوزد دل پروانه خواهد بر زبان آردزبان شمع را سوز دل پروانه می‌سوزد

نزد ای شمع در فانوس آتش سوز بسیارتنه ای  چون من ، که کمتر آتشِ من خانه می‌سوزد

ز برق آه دل غافل مباش از سینه‌ام ای جانبرون کش رخت خود امشب که این ویرانه می‌سوزد

سرشکم قطره قطره ز آتش دل محو می گردددریغ از خرمن عمرم که دانه دانه می سوزد

شبی افسانه شوق تو می‌گفتند در مجلسمرا چون شمع هر شب شوق آن افسانه می‌سوزد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. فضولی نیست غمخواری دل ویرانه را شب‌هابه جز داغی که هردم بر دل دیوانه می‌سوزد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets