خواهم چو سایه افتم دنبال آن سمنبرهر جا که او نهد پا من جای پا نهم سر

او چون منی ندارد من نیز همچو اوییمن عاشق بلاکش او دلبر ستمگر

دیدم گل رخت را بر جور دل نهادمپیداست کین شکوفه آخر چه می دهد بر

من ابر اشکبارم تو غنچه شکفتهخنده تراست لایق گریه مراست در خور

در دست تیغ داری در لعل شهد راحتیا کار سازیم کن یا کام من برآور

از دل نبود نامی بر صفحه وجودمروزی که روزیم شد از خون دل مقرر

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. بگذشت عمر و ما را هرگز فضولی از دهرکاری نیافت سامان کامی نشد میسر

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love