Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
به دور کاکل و زلف تو سنبلستانهاشده است خواب پریشان به چشم بستانها
Miscellaneous poem 677نیست هر آیینه را تاب رخ گلرنگ اوهم مگر آیینه سازند از دل چون سنگ او
Ghazal 676آسان چسان شود ز وطن دیده ور جدا؟کز سنگ خاره گشت به سختی شرر جدا
Miscellaneous poem 681ای صبا احوال ما با پاسبان او بگواشتیاق سجده را با آستان او بگو
Ghazal 689بی آب ساخت خط، لب جان پرور تراکرد این غبار مهره گل گوهر ترا
Ghazal 700روی تو سوخته است دل لاله زار رادر غنچه کرده است حصاری بهار را
Ghazal 709پوشیده گر به زلف کنی روی خویش راآخر چسان نهفته کنی بوی خویش را؟
Ghazal 711پیوسته دل سیاه بود خلق تنگ رادایم ستاره سوخته باشد پلنگ را
Ghazal 715در کوی عشق ره نبود جبرئیل راپی کرده است تیزی این ره دلیل را
Ghazal 726از گرد خط، فزود محبت به دل مراپای به خواب رفته فرو شد به گل مرا
Ghazal 728از بس گرفت تنگی دل در میان مرادر کام همچو غنچه نگردد زبان مرا
Ghazal 751چون پای خم به دست فتادت کمر گشاچون گرم شد سرت ز می ناب، سر گشا
Ghazal 752شد بی صفا ز خاک سیه کاسه آب ماآخر به رنگ ظرف برآمد شراب ما
Ghazal 757ای جبهه تو آینه سرنوشت ماروشن چو آفتاب به تو خوب و زشت ما
Ghazal 765منگر به چشم کم به دل داغدار مافانوس شمع طور بود لاله زار ما
Ghazal 774دل از خدا به صنع خدا بسته ایم مادر کعبه دل به قبله نما بسته ایم ما
Ghazal 777از جنبش نسیم کرم زنده ایم مازین باد همچو شیر علم زنده ایم ما
Ghazal 781دایم ز خود سفر چو شرر میکنیم مانقد حیات صرف سفر میکنیم ما
Ghazal 789رحمت گرفته روی ز گرد گناه ماآیینه تیره روز ز روی سیاه ما
Ghazal 800از دست و تیغ عشق فگارند لالههادر خاک و خون نشسته یارند لالهها
Ghazal 803از خویش برآورد تمنای تو ما راسر داد به فردوس تماشای تو ما را
Ghazal 810گمراه کند غفلت من راهبران راچون خواب، زمین گیر کند همسفران را
Ghazal 813تسکین ندهد خوردن می سوز درون راآتش بود این آب، جگر تشنه خون را
Ghazal 821کوشش نبرد راه به مأوای دل ماکز هر دو جهان است برون، جای دل ما
Ghazal 827ای خار و خس بحر ثنای تو سخنهاگنجینه گوهر ز مدیح تو دهنها
Ghazal 830چشم همیشه مستت خمار کرد ما رازلف سبک عنانت سیار کرد ما را
Ghazal 831بیقدر ساخت خود را، نخوت فزود ما رابر ما و خود ستم کرد، هرکس ستود ما را
Ghazal 833از آه روز گردان شبهای تار خود راآیینه دو رو کن لیل و نهار خود را
Ghazal 834وحشت بود ز مردم از خویش بی خبر راپیوند نیست حاجت این نخل خوش ثمر را
Ghazal 836برق سبک عنان را پروای خار و خس نیستدام و قفس چه سازد با دل رمیده ما؟