Ghazal 743

دایم ز نازکی است دل افگار شیشه راخون می چکد مدام ز گفتار شیشه را

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 746

از خصم کجروست چه غم راست خانه را؟تیر کج است آیه رحمت نشانه را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 748

پروای مرگ نیست گدای برهنه راسیل آب زندگی است سرای برهنه را

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 759

یاقوت کهربا شود از آه سرد ماایوب را کند کمری، بار درد ما

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 770

آشفتگی ز عقل پذیرد دماغ مافانوس گردباد شود بر چراغ ما

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 771

در سیر و دور می گذرد ماه و سال ماچون گردباد ریشه ندارد نهال ما

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 772

دست فلک کبود شد از گوشمال ماشوخی ز سر نهشت دل خردسال ما

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 779

خجلت ز عشق پاک گهر می بریم مااز آفتاب دامن تر می بریم ما

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 784

رنگین تر از حناست بهار و خزان مابر دست خویش بوسه دهد باغبان ما

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 786

روشن چسان شود به تو سوز نهان ما؟چون شمع کشته است زبان در دهان ما

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 790

صبح جهان بود نفس غم زدای ماجان تازه می شود زدم جانفزای ما

Saib TabriziGhazal3 min
Ghazal 794

ای حسن پرده‌سوز تو برق نقاب‌هاروی عرق‌فشان تو سیل حجاب‌ها

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 795

وقت است جوش باده زند لاله زارهامیگون شود ز لاله لب جویبارها

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 796

ای روشن از فروغ تو چشم چراغ‌هاپر گل ز جوش حسن تو دامان باغ‌ها

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 797

نتوان به بی‌مثال رسید از مثال‌هااز ره مرو به موج سراب خیال‌ها

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 802

در زلف مده راه دگر باد صبا رازین بیش ملرزان دل آسوده ما را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 812

دلگیر کند غنچه من صبح وطن رادر خاک کند کلفت من سرو چمن را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 814

نه کفر شناسد دل حیران و نه دین رااز نقش چپ و راست خبر نیست نگین را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 820

درمانده این جسم نزارست دل مادر سنگ نهان همچو شرارست دل ما

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 846

فروغی است یکرنگی از گوهر مادل ساده فردی است از دفتر ما

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 861

از تهیدستی است در مغز چنار این پیچ و تابچشم ظاهربین ز بی دردی کند جوهر حساب

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 862

حسن آن لبهای میگون بیش گردد در عتابمی دواند ریشه در دل از رگ تلخی شراب

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 871

در محیط عشق باشد از سر پر خون حبابباشد این دریای خون آشام را گلگون حباب

Saib TabriziGhazal3 min
Ghazal 872

گر به ظاهر بادپیماییم ما همچون حباباز هواداران دریاییم ما همچون حباب

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 879

چون چراغ روز، با آن روشنایی آفتابهست با رویش خجل از خودنمایی آفتاب

Saib TabriziGhazal3 min
Ghazal 882

چشم عاشق خاک کوی دلستان بیند به خوابهر چه هر کس در نظر دارد، همان بیند به خواب

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 884

مد کوتاهی است صبح از دفتر احسان شبسرمکش چون خامه زنهار از خط فرمان شب

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 896

چهره نوخط آن تازه جوان را دریابزیر ابر تنک آن برق عنان را دریاب

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 900

ز خط رحیم نشد حسن یار با احباببه چشم آینه از توتیا نیامد آب

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 918

صبح گشاده‌روی بوَد در حجاب شبچون باد، سرسری مگذر از نقاب شب

Saib TabriziGhazal4 min