Mujir al-Din Baylaqani · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
وقت است که حسن تو وبال تو شودحال تو به تیرگی چو خال تو شود
Rubai 79دل گرچه همه ساله جمالت خواهدوآید به بر تو تا وصالت خواهد
Rubai 90ای دل طمع از جفاپرستی بردارهشیار شو و دلت ز مستی بردار
Rubai 96ای دل ز ره دراز می آید یارخوش باش که دلنواز می آید یار
Rubai 97گر دیده بدی روی ترا یوسف مصرآشفته شدی چو من گدا یوسف مصر
Rubai 101بی زلف تو شد چشم من از ابر خجلوز چشم تو پای دل فرو رفت به گل
Rubai 109از چشم خود ابر را خجل می دارموز خون همه خاک راه گل می دارم
Rubai 118روزی که سراپرده بر افلاک زنمآن روز ردای صبح را چاک زنم
Rubai 119در شیوه عشق بیش ازین کم نزنمور دل ببرد دو دیده بر هم نزنم
Rubai 135چون سایه نه نیستم نه هستم بی تووز سایه خویشتن گسستم بی تو
Rubai 136وصلی که مرا به ناز پروردی کو؟جانی که مراعات دلم کردی کو؟
Rubai 138ای برده دلم به صد هزار استادی!در عشق تو بندگی به از آزادی
Rubai 140با دل گفتم چو دلبری بگزیدیبنشین و بگو که با منش چون دیدی؟
Rubai 143زان دل ز من ای سرو سهی! نستانیخواهی که ز من دل تهی نستانی
Qasida 1برید عقل ترا کی برد به ملک صفاکه دل هنوز به بازار صورتست ترا
Qasida 2تا تو از هستی خود، خود را نگردانی جداهودج جان چون نهی در بارگاه کبریا
Qasida 3تا کی ز خطه خوف آیی به صف رجابرگیر پا و برو زین دار ملک فنا
Qasida 7مساز حجره وحدت درین مضیق خرابکه روی صبح سلامت بماند زیر نقاب
Qasida 56امن الرقیب نوائب الایامفسرت و عم عجائب الایام
Qasida 65نامزد غمی ز دهر ای دل سر گرفته هانزیر میا نه خوش نشین چون غم تست بیکران
Qasida 68خسرو زرین سپر دوش شد اندر کمانتافت چو نیم آینه جرم مه از قیروان
Qasida 69ای ز لبت لاله را آب خوشی در دهانآتش روی تو بس آینه عقل و جان
Qasida 70طارم چارم نهفت پرتو شمع جهانخیمه زربفت گشت نوبتی آسمان
Qasida 71رفت ز ماهی برون چشمه آتش فشانشمع فلک را ز صفر سفره نهاد آسمان
Ghazal 8بیا که باغ نکوتر ز روی دلخواهستبهار خیمه برون زن چه جای خرگاهست
Ghazal 19ای شب خجل ز مویت گل تنگ دل ز رویتکوثر عرق گرفته از شرم خاک کویت
Ghazal 42نیک بدعهد گشت یار این بارسخت سست است شکل کار این بار
Ghazal 45شمع دل را شب هجران تو سر سوخته اممرغ جان را گه سودای تو پر سوخته ام
Ghazal 55ناوک مینداز ای صنم از غمزه بر من بیش ازینهر چند گیلی گردنی زو بین میفگن بیش ازین
Ghazal 56داد دلم به دست غم طره دلربای توبرد به عرض بوسه جان عارض جانفزای تو