Homam Tabrizi · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
رویت به از آن آمد انصاف که میبایدبا روی تو در عالم گر گل نبود شاید
Rubai 97یک رنج تحمل کنی از صد برهیچون نیک شوی ز صحبت بد برهی
Ghazal 98آن نه نقشیست که در خاطر نقاش آیدفرخ آن چشم که بر طلعت زیباش آید
Rubai 98ای نی که به ناله غم همیفرساییوز نغمه خوش طرب همیافزایی
Ghazal 103ای سراندازان سراندازی کنیدخرقه بازی چیست جانبازی کنید
Ghazal 104چون قامت تو سروی در بوستان نرویدچون عارض تو یک گل در گلستان نروید
Ghazal 117برو با ما صلاح و زهد مفروشکه من پندت نخواهم کرد در گوش
Ghazal 118اشتیاقی به مرادی نفروشد درویشور بود تشنه جگر چشمهٔ حیوان در پیش
Ghazal 123وداع یار و دیارم چو بگذرد به خیالشود منازلم از آب دیده مالامال
Ghazal 133هزاران نقش گوناگون ببستمبه دستانی مگر آیی به دستم
Ghazal 139کجا روم که کمند تو میکشد بازمضرورت است که با دیگری نمیسازم
Ghazal 140تا نفس هست به روی تو برآید نفسمور کنم بی تو نظر سوی کسی هیچ کسم
Ghazal 146عالمی را به جمالت نگران میبینمنه بدین دل نگرانی که من مسکینم
Ghazal 162ای آرزوی چشمم رویت به خواب دیدندوری نمیتواند پیوند ما بریدن
Ghazal 170دارم امید وصل تمنای من ببینطبع مشوش و دل شیدای من ببین
Ghazal 176میآمد و خلق شهر در پیوز شرم روان ز عارضش خوی
Ghazal 180باز ای مطرب حدیثی در میان انداختیفتنهای در مجلس صاحبدلان انداختی
Ghazal 185بر دل از زلف چو زنجیر تو دارم بندینه چنان بند که آن را بگشاید پندی
Ghazal 191خجسته زمانی و خوش روزگاریکه بازآید از در مرا چون تو یاری
Ghazal 202ای خواب که میبینمت از بهر خیالیحیف است که با دیده تو را نیست وصالی
Ghazal 207ای نور دیده و دل از دیدهها نهانیبا ما نه در میانی کاندر میان جانی
Ghazal 214میکند بوی تو با باد صبا همراهیخلق را میدهد از بوی بهشت آگاهی
Ghazal 215اثر لطف خدایی که چنین زیباییتا تو منظور منی شاکرم از بینایی
Rubai 1انگور و شراب را سعادت بادامی مستی و خواب را سعادت بادا
Mufrad 2سعادت با سلامت یار بادتنگهدار حوادث کردگارت
Mufrad 3از آن مجلس به صورت گرچه دور استمخوان دورش که جانش در حضور است
Ghazal 4ساقی همان به کامشبی در گردش آری جام راوز عکس می روشن کنی چون صبح صادق شام را
Ghazal 6روی ترکم بین مکن نسبت به خوبی ماه راترک من در خیل دارد همچو مه پنجاه را
Rubai 8عشق تو که در دل آتش تیز افروختدانم که به شمع سوختن او آموخت
Rubai 10دوشش دیدم زلف بشولیده و مستمی آمد و دستهای گل سرخ به دست