Homam Tabrizi
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
ای آرزوی چشمم رویت به خواب دیدندوری نمیتواند پیوند ما بریدن
Ghazal 170دارم امید وصل تمنای من ببینطبع مشوش و دل شیدای من ببین
Ghazal 176میآمد و خلق شهر در پیوز شرم روان ز عارضش خوی
Ghazal 180باز ای مطرب حدیثی در میان انداختیفتنهای در مجلس صاحبدلان انداختی
Ghazal 185بر دل از زلف چو زنجیر تو دارم بندینه چنان بند که آن را بگشاید پندی
Ghazal 191خجسته زمانی و خوش روزگاریکه بازآید از در مرا چون تو یاری
Ghazal 202ای خواب که میبینمت از بهر خیالیحیف است که با دیده تو را نیست وصالی
Ghazal 207ای نور دیده و دل از دیدهها نهانیبا ما نه در میانی کاندر میان جانی
Ghazal 214میکند بوی تو با باد صبا همراهیخلق را میدهد از بوی بهشت آگاهی
Ghazal 215اثر لطف خدایی که چنین زیباییتا تو منظور منی شاکرم از بینایی
Ghazal 6روی ترکم بین مکن نسبت به خوبی ماه راترک من در خیل دارد همچو مه پنجاه را
Ghazal 16بوی خوشت همره باد صباستآنچه صباراست میسر که راست
Ghazal 18کرد طلوع آفتاب خیز برون بر چراغمنزل ما ز آفتاب چون دل اهل صفاست
Ghazal 25حسن تو را ممالک دلها مسخر استمقبل کسی که وصل تو او را میسر است
Ghazal 26رویت به هر انجمن دریغ استسرو تو به هر چمن دریغ است
Ghazal 27بار دل بر تن نهادن کار ارباب دل استاین که عیسی بار خر بر دوش گیرد مشکل است
Ghazal 31به شب ماهی میان کاروان استکه روی او دلیل ساربان است
Ghazal 46فراق آن قد و قامت قیامت است قیامتشکیب از آن لب شیرین غرامت است غرامت
Ghazal 50یاد باد آن راحت جان یاد بادعاشقان را عهد جانان یاد باد
Ghazal 62دوست آن دارد و آن است که جان میبخشدمهربانی به دل اهل دلان میبخشد
Ghazal 72نظرها محرم رویت نبودندبه مشتاقان نموداری نمودند
Ghazal 95رویت به از آن آمد انصاف که میبایدبا روی تو در عالم گر گل نبود شاید
Ghazal 98آن نه نقشیست که در خاطر نقاش آیدفرخ آن چشم که بر طلعت زیباش آید
Ghazal 104چون قامت تو سروی در بوستان نرویدچون عارض تو یک گل در گلستان نروید
Ghazal 105اینک نسیمی میدهد کز دوست میآرد خبربرخیز کاستقبال او واجب بود کردن به سر
Ghazal 108لبت راست آب حیاتی دگردهان تو دارد نباتی دگر
Ghazal 119پرده خویش تویی پرده برانداز ز پیشیار بارت ندهد تا نشوی دشمن خویش
Ghazal 124ما میرویم داده تو را یادگار دلنازک بود حکایت دل زینهار دل
Ghazal 127چو ترک من بگشاید بر ابروان کاکولهزار دل برباید به یک دم آن کاکول
Ghazal 157نیاید در قلم یارا حدیث آرزومنداناگر صد سال بنویسم بود باقی دو صد چندان