Nasimi
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
بخت ابد یار آن که با تو قرین استبا تو نشستن به از بهشت برین است
Ghazal 44چشم تو فتنه ای است که عالم خراب اوستمستی دیر و باده ز جام شراب اوست
Ghazal 48الله الله این چه نور است آفتاب روی دوستاین چنین رویی به وجه الله اگر آری نکوست
Ghazal 54جانا بیا که صحبت جان بی تو هیچ نیستناز و نعیم هر دو جهان بی تو هیچ نیست
Ghazal 56خاک باد آن سر که در وی سر سودای تو نیستدور باد از شادی، آن کو یار غمهای تو نیست
Ghazal 75کس بدین آیین حسن از مادر گیتی نزادتا ابد چشم بد، از روی تو یارب دور باد
Ghazal 85از تو خوبی طمع مهر و وفا نتوان کردگله با وصل گل از خار جفا نتوان کرد
Ghazal 100ندانم تا دگربار این دل ریشم چه شیدا شدمگر عکس رخ دلبر به جان باز آشکارا شد
Ghazal 104آن آفتاب دولت بر چرخ ما برآمدوان زهره سعادت در چنگ ما درآمد
Ghazal 107بهار آمد بهار آمد بهارِ سبزپوش آمدرها کن فکر خام ای دل که می در خُم به جوش آمد
Ghazal 116تشبیه رویت آن که به گل یاسمن کندچشم از رخت بگو به گل و یاسمن کند
Ghazal 118یار ما صاحب حسن است جفا چون نکندمی کند، خوب، جفا دلبر ما، چون نکند
Ghazal 145ساقی سیمین برآمد باده میباید کشیدحرف رندی بر سر سجاده میباید کشید
Ghazal 146شرح غم دل ما با یار ما که گوید؟گر محرمی نباشد جان غصه با که گوید؟
Ghazal 147روشن است این و راست میگویدآن که «مه روی ماست» میگوید
Ghazal 156اگر او او نماید ید رخ چون مه مه و خور خورشود ود از جمالش لش مه و خور خور منور ور
Ghazal 164باطن صافی ندارد صوفی پشمینه پوشدست ما و دامن دردی کشان جرعه نوش
Ghazal 168ای صبا هست رخ یار به غایت نازکلب فرو بند و نگه دار به غایت نازک
Ghazal 179من به توفیق خدا، ره به خدا یافتهامعارف حق شده و ملک بقا یافتهام
Ghazal 181نظر برداشت از من تا حبیبمبه جای وصل هجران شد نصیبم
Ghazal 182من شاهباز زاده شاه شریعتماز بهر صید طایر قدس حقیقتم
Ghazal 183من گنج لامکانم اندر مکان نگنجمبرتر ز جسم و جانم در جسم و جان نگنجم
Ghazal 186من آن گنجم که در باطن هزاران گنج زر دارممن آن بحرم که در دامن به دریاها گهر دارم
Ghazal 193فضل اله یار شد یار دگر چه میکنمقوت دلم به جز غمش خون جگر چه میکنم
Ghazal 201با روی او مگو که ز گلزار فارغیمکز هستی دو کون به یکبار فارغیم
Ghazal 216من ز عشق یار نتوانم به جان بازآمدنزانکه هست آیین من در عشق جانباز آمدن
Ghazal 220بیا ای گنج بی پایان، چو خود ما را توانگر کنمس بی قیمت ما را به اکسیر نظر زر کن
Ghazal 226ای دهانت پسته خندان منخاک پایت چشمه حیوان من
Ghazal 227آن شهنشاهم که از نطق «هی العلیا»ی منما سوی الله نقطه ای آمد به زیر پای من
Ghazal 230گر شبی ماه من از ابر نقاب آید بروندیگر از شرمش عجب گر آفتاب آید برون