Awhadi Maraghai · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
این باغ سراسر همه پر باد وزانستجنبیدن این شاخ درخشان همه زانست
Ghazal 113آنکه رخ عاشقان خاک کف پای اوستبا رخ او جان ما، در دل ما جای اوست
Ghazal 115دل بسته شد به دام دو زلف چو دال دوستبر بوی دانها که بدیدم ز خال دوست
Ghazal 131عاشقان صورت او را ز جان اندیشه نیستبیدلانش را ز آشوب جهان اندیشه نیست
Ghazal 138مگر پیر سجاده حالی نداشت؟کزین خلق و کثرت ملالی نداشت؟
Ghazal 181وجود حقیقت نشانی نداردرموز طریقت بیانی ندارد
Ghazal 184روی خود بنمود و هوش از ما ببردطاقت و هوش از تن شیدا ببرد
Ghazal 190به دشمنان نتوان رفت و این شکایت کردکه دوست بر دل ما جور تا چه غایت کرد
Ghazal 197جز لبم شرح میان او نکردجز دلم وصف دهان او نکرد
Ghazal 210رخش، روابود، ار اسب دلبری تازدکه گوی سیم به چوگان مشک میبازد
Ghazal 212دیگر مرا به ضربت شمشیر غم بزدفریاد ازین سوار، که صید حرم بزد!
Ghazal 225پرسش خستهای روا باشدکه درین درد بیدوا باشد
Ghazal 251موسم گل دو سه روزست ،به سر خواهد شدمی درآید، که گل زرد به در خواهد شد
Ghazal 252حسن بدکان نشست، عشق پدیدار شدحسن فروشنده گشت، عشق خریدار شد
Ghazal 255دل اسیر حلقهٔ آن زلف چون زنحیر شدتن ز استیلای هجر آن پریرخ پیر شد
Ghazal 256کمان مهر ترا چرخ چنبری نکشدفروغ روی ترا جرم مشتری نکشد
Ghazal 271زین بیش نباید خفت، ای یار که دزد آمدرخت خود ازین منزل بردار، که دزد آمد
Ghazal 282از در ما چو در آمد، اثر ما بنمانداین دل و دین و تن و جان و سر و پا بنماند
Ghazal 288فرش زمردین به زمین در کشیدهاندو آنگه برو، ز گل، علم زر کشیدهاند
Ghazal 299هر زمان آشفتهدل نامم کندبا دل آشفته در دامم کند
Ghazal 301دل به کسی سپردهام کو همه قصد جان کندکام کسی روا نکرد، اشک بسی روان کند
Ghazal 310دلدار دل ببرد و زما پرده میکندما را ز هجر خویشتن آزرده میکند
Ghazal 312گر کسی در عشق آهی میکندتا نپنداری گناهی میکند
Ghazal 314قلندران تهی سر کلاه دارانندبه ترک یار بگفتند و بردبارانند
Ghazal 323دل از فراق شما دردمند خواهد بودزمان هجر ندانم که چند خواهد بود؟
Ghazal 327نازنینا، حسن و خوبی با وفا بهتر بودگر وفا ورزی بهر حالی ترا بهتر بود
Ghazal 330تو را که گفت که من بیتو میتوانم بودکه مرگ بادا گر بیتو زنده دانم بود
Ghazal 332سر دردم بر طبیب آسان نبودگفت: تب داری، غلط کرد، آن نبود
Ghazal 337دل به خیالی دگر خانه جدا کرده بودورنه چنان منزلی از چه رها کرده بود؟
Ghazal 342عشق همان به که به زاری بودعزت عشق از در خواری بود