Ghazal 1686

به هر که می نگرم زیر چرخ دلگیرستکه میهمان لئیم از حیات خود سیرست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1690

مرا ز دور تماشای خط یار بس استکه برگ عیش جنون، بویی از بهار بس است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1691

منم که دام بلایم رهایی قفس استوداع زندگیم در جدایی قفس است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1695

دل رمیده ما از نظاره در پیش استز شوخی آتش ما از شراره در پیش است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1696

ز ابر اگر چه هوای بهار ناصاف استغمین مشو که سراپرده های الطاف است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1700

ز خم طلوع سهیل شراب نزدیک استز کوه سر زدن آفتاب نزدیک است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1701

به غم نشاط من خاکسار نزدیک استخزان من چو حنا با بهار نزدیک است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1709

همیشه دیده سوزن ازان به دنبال استکه قبله نظرش رشته های آمال است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1712

جهان و هر چه در او هست رونمای دل استبه هیچ جا نرود هر که آشنای دل است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1717

ز رنگ آل، ظهور جلال معلوم استجلال حسن ز روی جمال معلوم است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1723

بلند نام نگردد کسی که در وطن استز نقش ساده بود تا عقیق در یمن است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1726

صفای حسن تو از خط به جای خویشتن استدرین غبار همان بر صفای خویشتن است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1730

زبان شکوه من چشم خونفشان من استچو طفل بسته زبان گریه ترجمان من است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1732

اگر چه بالش خورشید تکیه گاه من استشکستگی گلی از گوشه کلاه من است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1739

گلی که طرح دهد رخ به نوبهار این استلبی که می شکند دیدنش خمار این است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1747

به هر دل آتشی از روی دلبر افتاده استسپند ماست که از چشم مجمر افتاده است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1756

چه شوخی از نگه بیگناه ما شده است؟که شرم تشنه به خون نگاه ما شده است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1759

کدام زهره جبین بی نقاب گردیده است؟که آتش از عرق شرم، آب گردیده است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1761

خط تو چهره گشای بهار آینه استتبسمت گل جیب و کنار آینه است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1766

درین جهان که سرانجام خانه پردازی استعمارتی که به جای خودست خودسازی است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1770

چراغ صبح و دم مستعار هر دو یکی استبقای خرده جان و شرار هر دو یکی است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1773

سفر نکردن ازان کشور از گرانجانی استکه مرگی دل و قحط غذای روحانی است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1775

به غیر دل که عزیز و نگاه داشتنی استجهان و هر چه در او هست، واگذاشتنی است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1776

خوشم به درد که در پرده شکیبایی استبدم به داغ که آیینه دار رسوایی است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1786

ز اضطراب دل آن زلف تابدار شکستز خامکاری این میوه شاخسار شکست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1789

مپوش چشم ز رخسار همچو جنت دوستکه نور چشم فزاید صفای طلعت دوست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1790

هزار بار درآیم اگر به خانه دوستبه کوچه غلط اندازدم بهانه دوست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1791

ز عشق در اگر نور آشنایی هستبه زیر خاک هم امید روشنایی هست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1792

اگر نه عاشقی این چهره خزانی چیست؟اگر نه ماتمی این بخت آسمانی چیست؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1793

سیاه مستی چشم از شرابخانه کیست؟عقیق چهره و لعل لب از خزانه کیست؟

Saib TabriziGhazal1 min