Ghazal 3399

اشک گرمم جگر وادی محشر سوزدداغ تبخال به کنج لب کوثر سوزد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3400

پایم از گرمی رفتار چنان می‌سوزدکه دل آبله بر ریگ روان می‌سوزد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3406

نه ز می خوردن ما شور و شری برخیزدنه ز همصحبتی ما ضرری برخیزد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3414

محو دیدار تو راحت ز الم نشناسدصورت خوب و بد آیینه ز هم نشناسد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3417

کوهکن کیست به گرد من شیدا برسد؟جنبش قاف محال است به عنقا برسد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3418

جذبه شوق اگر از جانب کنعان نرسدبوی پیراهن یوسف به گریبان نرسد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3424

خط شبرنگ ز روی تو عیان خواهد شدعلم زلف درین گرد نهان خواهد شد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3429

بیت معمور شد آن خانه که ویران تو شدحلقه کعبه شد آن چشم که حیران تو شد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3432

صاف با ما دل آن شعله بیباک نشدسوخت پروانه ما و ز گنه پاک نشد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3433

عاشقان را چه غم از سلسله پا باشد؟موج کی مانع آمد شد دریا باشد؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3439

پادشاهی نه به سیم و زر و گوهر باشدهر که را سد رمق هست سکندر باشد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3440

دایم از فکر سفر پیر مشوش باشدقامت خم شده را نعل در آتش باشد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3443

دل ازان دورتر افتاده که واصل باشدیار وحشی تر ازان است که در دل باشد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3464

دل پیران کهنسال غمین می باشدقامت خم شده را داغ نگین می باشد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3476

به لبم بی تو چنان تند نفس می آمدکه ز تبخاله ام آواز جرس می آمد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3484

عارفانی که به تسلیم و رضا ساخته اندمردمک را سپر تیر قضا ساخته اند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3486

عاشقان زان لب شیرین به سخن ساخته اندبوشناسان به نسیمی ز چمن ساخته اند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3490

عاقلانی که ز زنجیر تو سر وا زده اندغافلانند که بر دولت خود پا زده اند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3492

دردمندان که به ناخن جگر خود خستندچشمه خویش به دریای بقا پیوستند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3493

بال پرواز خود آن مردم غافل بستندکه به زنار علایق کمر دل بستند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3494

کیستند اهل جهان، بی سر و سامانی چنددر ره سیل حوادث، ده ویرانی چند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3506

تا تو بی پرده شدی لاله رخان خوار شدندهمه گلهای چمن در پس دیوار شدند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3513

عشرت روی زمین بی سر و پایان دارنددخل بی خرج اگر هست گدایان دارند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3514

شیشه هایی که درستی ز شکستن دارندپشت بر کوه ز سنگینی دشمن دارند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3517

بد درونان که به همواری ظاهر سمرندهمه چون آب تنک، پرده سنگ خطرند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3523

ساده لوحان که می از خم به مدارا نوشنداز بخیلی به قلم آب ز دریا نوشند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3524

غافلان رطل گران را به دو دم می نوشندعاقلان آب ز دریا به قلم می نوشند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3537

رفع دلتنگی من نشأه صهبا نکندهیچ کس غنچه پیکان به نفس وا نکند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3539

غم محال است که تدبیر دل من نکنداین نه برقی است که دلسوزی خرمن نکند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3542

رتبه خط تو بالغ نظران می دانندقدر یاقوت تو روشن گهران می دانند

Saib TabriziGhazal1 min