Saib Tabrizi · Ghazal
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
اشک گرمم جگر وادی محشر سوزدداغ تبخال به کنج لب کوثر سوزد
Ghazal 3400پایم از گرمی رفتار چنان میسوزدکه دل آبله بر ریگ روان میسوزد
Ghazal 3406نه ز می خوردن ما شور و شری برخیزدنه ز همصحبتی ما ضرری برخیزد
Ghazal 3414محو دیدار تو راحت ز الم نشناسدصورت خوب و بد آیینه ز هم نشناسد
Ghazal 3417کوهکن کیست به گرد من شیدا برسد؟جنبش قاف محال است به عنقا برسد
Ghazal 3418جذبه شوق اگر از جانب کنعان نرسدبوی پیراهن یوسف به گریبان نرسد
Ghazal 3424خط شبرنگ ز روی تو عیان خواهد شدعلم زلف درین گرد نهان خواهد شد
Ghazal 3429بیت معمور شد آن خانه که ویران تو شدحلقه کعبه شد آن چشم که حیران تو شد
Ghazal 3432صاف با ما دل آن شعله بیباک نشدسوخت پروانه ما و ز گنه پاک نشد
Ghazal 3433عاشقان را چه غم از سلسله پا باشد؟موج کی مانع آمد شد دریا باشد؟
Ghazal 3439پادشاهی نه به سیم و زر و گوهر باشدهر که را سد رمق هست سکندر باشد
Ghazal 3440دایم از فکر سفر پیر مشوش باشدقامت خم شده را نعل در آتش باشد
Ghazal 3443دل ازان دورتر افتاده که واصل باشدیار وحشی تر ازان است که در دل باشد
Ghazal 3464دل پیران کهنسال غمین می باشدقامت خم شده را داغ نگین می باشد
Ghazal 3476به لبم بی تو چنان تند نفس می آمدکه ز تبخاله ام آواز جرس می آمد
Ghazal 3484عارفانی که به تسلیم و رضا ساخته اندمردمک را سپر تیر قضا ساخته اند
Ghazal 3486عاشقان زان لب شیرین به سخن ساخته اندبوشناسان به نسیمی ز چمن ساخته اند
Ghazal 3490عاقلانی که ز زنجیر تو سر وا زده اندغافلانند که بر دولت خود پا زده اند
Ghazal 3492دردمندان که به ناخن جگر خود خستندچشمه خویش به دریای بقا پیوستند
Ghazal 3493بال پرواز خود آن مردم غافل بستندکه به زنار علایق کمر دل بستند
Ghazal 3494کیستند اهل جهان، بی سر و سامانی چنددر ره سیل حوادث، ده ویرانی چند
Ghazal 3506تا تو بی پرده شدی لاله رخان خوار شدندهمه گلهای چمن در پس دیوار شدند
Ghazal 3513عشرت روی زمین بی سر و پایان دارنددخل بی خرج اگر هست گدایان دارند
Ghazal 3514شیشه هایی که درستی ز شکستن دارندپشت بر کوه ز سنگینی دشمن دارند
Ghazal 3517بد درونان که به همواری ظاهر سمرندهمه چون آب تنک، پرده سنگ خطرند
Ghazal 3523ساده لوحان که می از خم به مدارا نوشنداز بخیلی به قلم آب ز دریا نوشند
Ghazal 3524غافلان رطل گران را به دو دم می نوشندعاقلان آب ز دریا به قلم می نوشند
Ghazal 3537رفع دلتنگی من نشأه صهبا نکندهیچ کس غنچه پیکان به نفس وا نکند
Ghazal 3539غم محال است که تدبیر دل من نکنداین نه برقی است که دلسوزی خرمن نکند
Ghazal 3542رتبه خط تو بالغ نظران می دانندقدر یاقوت تو روشن گهران می دانند