Saib Tabrizi · Ghazal
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
از روی درد هر که ز دل آه می کشدبی چشم زخم یوسفی از چاه می کشد
Ghazal 4136آنان که دل به عقل خدا دور داده اندمغز سر همای به عصفور داده اند
Ghazal 4139جمعی که بار درد تو بر دل نهادهاندچون راه سر به دامن منزل نهادهاند
Ghazal 4140جمعی که ره به چشم و دل سیر بردهاندبیچشمزخم راه به اکسیر بردهاند
Ghazal 4164عاشق که حرف عشق به اغیار می زندآبی به روی صورت دیوار می زند
Ghazal 4170تا سالکان به آبله پایی نمی رسندصد سال اگر روند به جایی نمی رسند
Ghazal 4183مخمور را نگاه تو سرشار میکندبدمست را عتاب تو هشیار میکند
Ghazal 4190از نسبت عذار تو گل ناز میکندسنبل به بال زلف تو پرواز میکند
Ghazal 4213بعد از فنا ز هستی ما شور شد بلنداز چوب دار رایت منصور شد بلند
Ghazal 4217اول ثنای عشق فصیحان اداکنندآری طعام را به نمک ابتدا کنند
Ghazal 4236دولت ز دستگیری مردم بپابودفانوس این چراغ ز دست دعابود
Ghazal 4238از دل هرآنچه خاست دل آن را مکان بوداز گوش نگذرد سخنی کز زبان بود
Ghazal 4251کی یاد زلفش از دل بی کینه می روداز یاد طفل کی شب آدینه می رود
Ghazal 4256چینی اگر ز سنبل زلف تو وا شودخون از دماغ مشک روان درختا شود
Ghazal 4277دل روشن از ریاضت بسیار میشودآهن ز صیقل آینهرخسار میشود
Ghazal 4298از خط گرفته آن مه تابان نمی شوداین مور بار دست سلیمان نمی شود
Ghazal 4305در دل کسی که راه هوا وهوس دهدآیینه را به دست پریشان نفس دهد
Ghazal 4348پروای خط آن غنچه مستور نداردشکرخبر از قافله مور ندارد
Ghazal 4353صبح ازل این طرف بنا گوش نداردشام ابد این زلف سیه پوش ندارد
Ghazal 4355از تلخی می ساغر ما باک ندارداین حوصله را هیچ کف خاک ندارد
Ghazal 4356آن سنگدل از شکوه ما باک نداردآتش غمی از ناله خاشاک ندارد
Ghazal 4377از طوطی من روی سخن رنگ برآورداین آینه را حرف من از زنگ برآورد
Ghazal 4378گر غیر مرا از تو به نیرنگ برآوردنتوان در دل را به گل وسنگ برآورد
Ghazal 4405خوش وقت گروهی که در اندیشه یارندچون کعبه روان روی به دیوار ندارند
Ghazal 4418سوز دل عاشق ز تماشا ننشینداز باد بهار آتش سوداننشیند
Ghazal 4429حرفی که ازان لعل گهربار برآیدرازی است که از مخزن اسرار برآید
Ghazal 4457شرم وحجاب مارا در پیچ وتاب داردخون خوردن است کارش تیغی که آب دارد
Ghazal 4467از حلقههای آن زلف، دل صاحبِ نظر شداین مرغِ چشمبسته از دام دیدهور شد
Ghazal 4469چون آفتاب هر کس روشن ضمیر باشدذرات عالم اورا فرمان پذیرباشد
Ghazal 4512سخن کی به جانهای غافل نشیندز دل هر چه برخاست در دل نشیند