Ghazal 4111

از روی درد هر که ز دل آه می کشدبی چشم زخم یوسفی از چاه می کشد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4136

آنان که دل به عقل خدا دور داده اندمغز سر همای به عصفور داده اند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4139

جمعی که بار درد تو بر دل نهاده‌اندچون راه سر به دامن منزل نهاده‌اند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4140

جمعی که ره به چشم و دل سیر برده‌اندبی‌چشم‌زخم راه به اکسیر برده‌اند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4164

عاشق که حرف عشق به اغیار می زندآبی به روی صورت دیوار می زند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4170

تا سالکان به آبله پایی نمی رسندصد سال اگر روند به جایی نمی رسند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4183

مخمور را نگاه تو سرشار می‌کندبدمست را عتاب تو هشیار می‌کند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4190

از نسبت عذار تو گل ناز می‌کندسنبل به بال زلف تو پرواز می‌کند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4213

بعد از فنا ز هستی ما شور شد بلنداز چوب دار رایت منصور شد بلند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 4217

اول ثنای عشق فصیحان اداکنندآری طعام را به نمک ابتدا کنند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4236

دولت ز دستگیری مردم بپابودفانوس این چراغ ز دست دعابود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4238

از دل هرآنچه خاست دل آن را مکان بوداز گوش نگذرد سخنی کز زبان بود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4251

کی یاد زلفش از دل بی کینه می روداز یاد طفل کی شب آدینه می رود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4256

چینی اگر ز سنبل زلف تو وا شودخون از دماغ مشک روان درختا شود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4277

دل روشن از ریاضت بسیار می‌شودآهن ز صیقل آینه‌رخسار می‌شود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4298

از خط گرفته آن مه تابان نمی شوداین مور بار دست سلیمان نمی شود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4305

در دل کسی که راه هوا وهوس دهدآیینه را به دست پریشان نفس دهد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4348

پروای خط آن غنچه مستور نداردشکرخبر از قافله مور ندارد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4353

صبح ازل این طرف بنا گوش نداردشام ابد این زلف سیه پوش ندارد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4355

از تلخی می ساغر ما باک ندارداین حوصله را هیچ کف خاک ندارد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4356

آن سنگدل از شکوه ما باک نداردآتش غمی از ناله خاشاک ندارد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4377

از طوطی من روی سخن رنگ برآورداین آینه را حرف من از زنگ برآورد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4378

گر غیر مرا از تو به نیرنگ برآوردنتوان در دل را به گل وسنگ برآورد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4405

خوش وقت گروهی که در اندیشه یارندچون کعبه روان روی به دیوار ندارند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 4418

سوز دل عاشق ز تماشا ننشینداز باد بهار آتش سوداننشیند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4429

حرفی که ازان لعل گهربار برآیدرازی است که از مخزن اسرار برآید

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 4457

شرم وحجاب مارا در پیچ وتاب داردخون خوردن است کارش تیغی که آب دارد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 4467

از حلقه‌های آن زلف، دل صاحبِ نظر شداین مرغِ چشم‌بسته از دام دیده‌ور شد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 4469

چون آفتاب هر کس روشن ضمیر باشدذرات عالم اورا فرمان پذیرباشد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4512

سخن کی به جانهای غافل نشیندز دل هر چه برخاست در دل نشیند

Saib TabriziGhazal1 min