Ghazal 2401

گر به ظاهر جسم را روشن گهر می پروردبر امید کاستن همچون قمر می پرورد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2403

مست ما امروز نقش تازه‌ای بر آب زدشیشه می را به طاق ابروی محراب زد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2405

هر که پشت پای چون شبنم به آب و رنگ زددر حریم مهر تابان تکیه بر اورنگ زد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2409

بی‌علایق چون شود سالک به منزل می‌رسدچون شود بی‌برگ نخل اینجا به حاصل می‌رسد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2416

بر من از روشندلی وضع جهان هموار شدخار در پیراهن آتش گل بی خار شد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2417

از ملامت عاقبت مجنون بیابان گیر شداز زبان خلق پنهان در دهان شیر شد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2421

از خط شبرنگ حسن یار عالمسوز شددر ته خاکستر این اخگر جهان افروز شد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2423

از خط شبرنگ حسن سرکش او رام شدآن دل چون سنگ آخر بیضه اسلام شد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2427

خط عیان شد تا بساط زلف او برچیده شدفتنه ها بیدار گردد چون علم خوابیده شد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2433

از سیاهی دل به تقصیرات خود بینا نشدمستی طاوس کم از عیب پیش پا نشد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2434

درد من خاطرنشان یار بی‌پروا نشدخدمت چشم ترم در راه او مجرا نشد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2439

عشق دلهای به خاک افتاده را در بر کشدزال را سیمرغ می باید به زیر پر کشد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2446

غافلی کز دل نفس بی‌یاد یزدان می‌کشددلوی خود خالی برون از چاه کنعان می‌کشد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2451

سر و بالای تو فریاد از لب جو می‌کشدآب را بر خاک از رفتار دلجو می‌کشد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2456

از سر خاک شهیدان سبزه گلگون می‌دمدچون نباشد لاله‌گون تیغی که از خون می‌دمد؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2469

آبها آیینه سرو خرامان تواندبادها مشاطه زلف پریشان تواند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2471

خاکسارانی که همت بر تحمل بسته انددست رستم را به تدبیر تنزل بسته اند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2475

عشق بالا دست وجان بیقرارم داده اندساغر لبریز و دست رعشه دارم داده اند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2478

از سپهر نیلگون خاکستر ما کرده اندنه فلک را پرده دار اخگر ما کرده اند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2481

گوشه‌گیرانی که رو در خلوت دل کرده‌اندرشته جان را خلاص از مهره گِل کرده‌اند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2483

گلرخان از خون ما رخساره گلگون کرده‌اندصد جگر افشرده تا یک جام پرخون کرده‌اند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2487

دوربینانی که در پرداز دل کوشیده‌اندچهره صبح قیامت را همین جا دیده‌اند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2493

در سر پرشور ما تا رنگ سودا ریختندلاله ها پیمانه خود را به صحرا ریختند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2497

هر که بر دار فنا مردانه پشت پا زندچون سر منصور مهر خویش بر بالا زند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2498

در دل شب هر که جامی از می احمر زندصبحدم با آفتاب از یک گریبان سرزند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2501

نه همین بر قلب ایمان یا دل ما می‌زنددزد خال او شبی خود را به صد جا می‌زند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2502

در گلستانی که بلبل جوش غیرت می زندباغبان در سایه گل خواب راحت می زند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2511

عشق شورانگیز اگر جا در دل خارا کندکعبه را چون محمل لیلی جهان پیما کند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2515

آه ازان روزی که عاشق شکوه را سر وا کندمهر بردارد ز لب دیوان محشر وا کند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2519

رخنه سیل اشک من در سد اسکندر کندخون گرمم ریشه در فولاد چون جوهر کند

Saib TabriziGhazal1 min