Ghazal 2527

نیستم آتش که هر خاری به زنجیرم کندآفتاب بی نیازم تا که تسخیرم کند؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2532

چون کسی در دل خیال آن کمر پنهان کند؟نیست ممکن رشته را کس در گهر پنهان کند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2533

کی زلیخا را منور بوی پیراهن کند؟شمع هیهات است پای خویش را روشن کند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2552

محو جانان خویش را جانان تصور می کندقطره خود را بحر بی پایان تصور می کند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2553

خال موزونت سویدا را زدل حک می کندمردمک را در نظرها نقطه شک می کند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2556

خصم غالب را زبون صبر و تحمل می‌کنداز تواضع سیل را مغلوب خود پل می‌کند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2559

عمر را کوته نفس‌های پریشان می‌کندختم قرآن را ورق‌گردانی آسان می‌کند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2561

دیده‌ها را چهرهٔ گلرنگ گلشن می‌کندروی آتشناک، شمع کشته روشن می‌کند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2565

خط غزال چشم را آهوی مشکین می‌کندچهره‌های ساده را بتخانه چین می‌کند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2573

هر که خار آرزو در دیده دل بشکندبی تردد پای در دامان منزل بشکند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2575

سایه تا بر گلستان آن قامت رعنا فکندشاخ گل را رعشه از کف ساغر صهبا فکند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2576

گر نمک در باده آن کان ملاحت افکنددر میان میکشان شور قیامت افکند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2577

کو نواسنجی که در مغز جهان شور افکند؟پنبه مغز از سر مینای ما دور افکند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2578

سایه بر هر کس که آن سرو خرامان افکندرعشه چون آب روانش بر رگ جان افکند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2588

خام دستانی که پشت پا به دنیا می‌زننددر حقیقت دستِ رد بر زاد عقبی می‌زنند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2589

با کمند زلف، خوبان بر صف دل می زنندآه ازین دزدان که ره را با سلاسل می زنند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2591

با دهان تلخ، ناکامی که خرسندش کنندتلخکامان کام شیرین از شکر خندش کنند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2603

کی به کوشش عاقلان را نشأه سودا دهند؟عشق تشریفی بود کز عالم بالا دهند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2613

آسمان تا بود، با ما بر سر بیداد بودروی ما دایم طرف با سیلی استاد بود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2617

جان مشتاقان غبار جسم را صرصر بودزودتر آخر شود شمعی که روشنتر بود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2628

خنده سوفار با دلگیری پیکان بودنیست ممکن آدمیزاد از دو سر خندان بود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2629

پایه نظم بلند از علم کمتر چون بود؟علم موزون کم چرا از علم ناموزون بود؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2635

اهل دل را خواب تلخ مرگ بیداری بودشب زشکر خواب ما را خط بیزاری بود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2637

یاد ایامی که گلچین در گلستانت نبودبوالهوس را دست بر سیب زنخدانت نبود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2638

پیش ازین حسن مجرد تشنه زیور نبودچشم دریا در خمار شبنم گوهر نبود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2646

از نظر یک دم که آن شکل و شمایل می‌رودحاصل دریا و کان از دیده و دل می‌رود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2649

در بیابان خار اگر در پای مجنون می‌رودجوی خون از دیده لیلی به هامون می‌رود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2652

شورش عشقم ز تدبیر نصیحتگر فزودکعبه بر زنجیر مجنون حلقه دیگر فزود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2653

دستگاه شور من از دامن هامون فزودچشم آهو پرده‌ها بر وحشت مجنون فزود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2655

در سخن گفتن خطای جاهلان پیدا شودتیر کج چون از کمان بیرون رود رسوا شود

Saib TabriziGhazal2 min