Ghazal 2214

سفر اهل شوق در وطن استخلوت اهل دل در انجمن است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2215

صدق، روشنگر ضمیر من استصبح روشن ضمیر، پیر من است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2219

لطف و قهر زمانه هر دو یکی استگره دام و دانه هر دو یکی است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2236

شراب نامرادی بی خمارستبه قدر تلخی این می خوشگوارست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2241

نه هر تن لایق تشریف شاهی استشهادت آل تمغای الهی است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2242

در خودآرایی خطرها مضمرستحلقه فتراک طاوس از پرست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2257

خود به خود چشم تو در گفتارستبیخودی لازمه بیمارست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2262

زمین نقش پایی است بر آستانتفلک شیشه باری است از کاروانت

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2273

دور کن از دل هوس در پیرهن اخگر مپیچبگسل از طول امل، چون مار در بستر مپیچ

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2279

تا به کی همچون سگان گیرد ترا در خواب، صبح؟چون گل از شبنم بزن بر چهره خود آب، صبح

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2281

چاک خواهد سربرآورد از گریبانم چو صبحرفته رفته می کند گل داغ پنهانم چو صبح

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2286

می زند موج پریزاد، صنمخانه صبحفیض موجی است سبکسیر ز پیمانه صبح

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2288

گر به اخلاص رخ خود به زمین سایی صبحروشن از خانه چو خورشید برون آیی صبح

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2291

قسم به خط لب ساقی و دعای قدحکه آب خضر نیرزد به رونمای قدح

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2297

از قرص آفتاب تهی نیست خوان صبحدایم بود ز صدق طلب پخته نان صبح

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2309

وقت است بگذریم چو موج از شراب تلخبیرون کشیم گوهر خود را ز آب تلخ

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2316

تا ز خط حسن تو عنبر بر سر آتش نهادمغز ما سوداییان سر بر سر آتش نهاد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2318

مرگ عاشق بی شمار آن سیمبر دارد به یادرشته بسیار این عقد گهر دارد به یاد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2320

غفلت دل از شراب ناب می گردد زیادتیرگی آیینه را از آب می گردد زیاد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2322

دل عبث چندین ز تقدیر الهی می تپدمی شود قلاب محکمتر چو ماهی می تپد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2328

زلف مشکین را چرا آن نازپرور می برد؟بی خطا افتاده خود را چرا سر می برد؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2332

شام ازان زلف سیه سنبل به دامن می بردصبح از ان چاک گریبان گل به دامن می برد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2336

چشم برق از اشتیاق خرمن من می پرددر پی آزار زخم چشم سوزن می پرد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2346

چرخ زنگاری مرا غمناک نتوانست کرداین دخان چشم مرا نمناک نتوانست کرد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2358

خانه بر دوشی که سیر کوچه زنجیر کردکی به زنجیرش توان پا بسته تعمیر کرد؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2366

ذوق رسوایی مرا بیزار نام و ننگ کردلذت آوارگی بر من زمین را تنگ کرد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2369

ساقی از یک جرعه می این بینوا را گرم کردسردی از دوران نبیند هر که ما را گرم کرد!

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2380

عمرها مشق جنون هر کس که چون مجنون نکرداز خط دیوانی زنجیر سر بیرون نکرد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2391

از سر من مغز را سودا برون می آوردزور این می پنبه از مینا برون می آورد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2392

هر که دل زان پنجه مژگان برون می آوردجوهر از شمشیر هم آسان برون می آورد

Saib TabriziGhazal1 min