Saib Tabrizi · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
مرا ز دور تماشای خط یار بس استکه برگ عیش جنون، بویی از بهار بس است
Ghazal 1691منم که دام بلایم رهایی قفس استوداع زندگیم در جدایی قفس است
Ghazal 1695دل رمیده ما از نظاره در پیش استز شوخی آتش ما از شراره در پیش است
Ghazal 1696ز ابر اگر چه هوای بهار ناصاف استغمین مشو که سراپرده های الطاف است
Ghazal 1700ز خم طلوع سهیل شراب نزدیک استز کوه سر زدن آفتاب نزدیک است
Ghazal 1701به غم نشاط من خاکسار نزدیک استخزان من چو حنا با بهار نزدیک است
Ghazal 1709همیشه دیده سوزن ازان به دنبال استکه قبله نظرش رشته های آمال است
Ghazal 1712جهان و هر چه در او هست رونمای دل استبه هیچ جا نرود هر که آشنای دل است
Ghazal 1717ز رنگ آل، ظهور جلال معلوم استجلال حسن ز روی جمال معلوم است
Ghazal 1723بلند نام نگردد کسی که در وطن استز نقش ساده بود تا عقیق در یمن است
Ghazal 1726صفای حسن تو از خط به جای خویشتن استدرین غبار همان بر صفای خویشتن است
Ghazal 1730زبان شکوه من چشم خونفشان من استچو طفل بسته زبان گریه ترجمان من است
Ghazal 1732اگر چه بالش خورشید تکیه گاه من استشکستگی گلی از گوشه کلاه من است
Ghazal 1739گلی که طرح دهد رخ به نوبهار این استلبی که می شکند دیدنش خمار این است
Ghazal 1747به هر دل آتشی از روی دلبر افتاده استسپند ماست که از چشم مجمر افتاده است
Ghazal 1756چه شوخی از نگه بیگناه ما شده است؟که شرم تشنه به خون نگاه ما شده است
Ghazal 1759کدام زهره جبین بی نقاب گردیده است؟که آتش از عرق شرم، آب گردیده است
Ghazal 1761خط تو چهره گشای بهار آینه استتبسمت گل جیب و کنار آینه است
Ghazal 1766درین جهان که سرانجام خانه پردازی استعمارتی که به جای خودست خودسازی است
Ghazal 1770چراغ صبح و دم مستعار هر دو یکی استبقای خرده جان و شرار هر دو یکی است
Ghazal 1773سفر نکردن ازان کشور از گرانجانی استکه مرگی دل و قحط غذای روحانی است
Ghazal 1775به غیر دل که عزیز و نگاه داشتنی استجهان و هر چه در او هست، واگذاشتنی است
Ghazal 1776خوشم به درد که در پرده شکیبایی استبدم به داغ که آیینه دار رسوایی است
Ghazal 1786ز اضطراب دل آن زلف تابدار شکستز خامکاری این میوه شاخسار شکست
Ghazal 1789مپوش چشم ز رخسار همچو جنت دوستکه نور چشم فزاید صفای طلعت دوست
Ghazal 1790هزار بار درآیم اگر به خانه دوستبه کوچه غلط اندازدم بهانه دوست
Ghazal 1791ز عشق در اگر نور آشنایی هستبه زیر خاک هم امید روشنایی هست
Ghazal 1792اگر نه عاشقی این چهره خزانی چیست؟اگر نه ماتمی این بخت آسمانی چیست؟
Ghazal 1793سیاه مستی چشم از شرابخانه کیست؟عقیق چهره و لعل لب از خزانه کیست؟
Ghazal 1795به دلنشینی صحرای عشق صحرا نیستسیاه خیمه این دشت جز سویدا نیست