Ghazal 2297

از قرص آفتاب تهی نیست خوان صبحدایم بود ز صدق طلب پخته نان صبح

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2309

وقت است بگذریم چو موج از شراب تلخبیرون کشیم گوهر خود را ز آب تلخ

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2316

تا ز خط حسن تو عنبر بر سر آتش نهادمغز ما سوداییان سر بر سر آتش نهاد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2318

مرگ عاشق بی شمار آن سیمبر دارد به یادرشته بسیار این عقد گهر دارد به یاد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2320

غفلت دل از شراب ناب می گردد زیادتیرگی آیینه را از آب می گردد زیاد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2322

دل عبث چندین ز تقدیر الهی می تپدمی شود قلاب محکمتر چو ماهی می تپد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2328

زلف مشکین را چرا آن نازپرور می برد؟بی خطا افتاده خود را چرا سر می برد؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2332

شام ازان زلف سیه سنبل به دامن می بردصبح از ان چاک گریبان گل به دامن می برد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2336

چشم برق از اشتیاق خرمن من می پرددر پی آزار زخم چشم سوزن می پرد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2346

چرخ زنگاری مرا غمناک نتوانست کرداین دخان چشم مرا نمناک نتوانست کرد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2358

خانه بر دوشی که سیر کوچه زنجیر کردکی به زنجیرش توان پا بسته تعمیر کرد؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2366

ذوق رسوایی مرا بیزار نام و ننگ کردلذت آوارگی بر من زمین را تنگ کرد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2369

ساقی از یک جرعه می این بینوا را گرم کردسردی از دوران نبیند هر که ما را گرم کرد!

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2380

عمرها مشق جنون هر کس که چون مجنون نکرداز خط دیوانی زنجیر سر بیرون نکرد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2391

از سر من مغز را سودا برون می آوردزور این می پنبه از مینا برون می آورد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2392

هر که دل زان پنجه مژگان برون می آوردجوهر از شمشیر هم آسان برون می آورد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2401

گر به ظاهر جسم را روشن گهر می پروردبر امید کاستن همچون قمر می پرورد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2403

مست ما امروز نقش تازه‌ای بر آب زدشیشه می را به طاق ابروی محراب زد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2405

هر که پشت پای چون شبنم به آب و رنگ زددر حریم مهر تابان تکیه بر اورنگ زد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2409

بی‌علایق چون شود سالک به منزل می‌رسدچون شود بی‌برگ نخل اینجا به حاصل می‌رسد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2416

بر من از روشندلی وضع جهان هموار شدخار در پیراهن آتش گل بی خار شد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2417

از ملامت عاقبت مجنون بیابان گیر شداز زبان خلق پنهان در دهان شیر شد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2421

از خط شبرنگ حسن یار عالمسوز شددر ته خاکستر این اخگر جهان افروز شد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2423

از خط شبرنگ حسن سرکش او رام شدآن دل چون سنگ آخر بیضه اسلام شد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2427

خط عیان شد تا بساط زلف او برچیده شدفتنه ها بیدار گردد چون علم خوابیده شد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2433

از سیاهی دل به تقصیرات خود بینا نشدمستی طاوس کم از عیب پیش پا نشد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2434

درد من خاطرنشان یار بی‌پروا نشدخدمت چشم ترم در راه او مجرا نشد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2439

عشق دلهای به خاک افتاده را در بر کشدزال را سیمرغ می باید به زیر پر کشد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2446

غافلی کز دل نفس بی‌یاد یزدان می‌کشددلوی خود خالی برون از چاه کنعان می‌کشد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2451

سر و بالای تو فریاد از لب جو می‌کشدآب را بر خاک از رفتار دلجو می‌کشد

Saib TabriziGhazal1 min