Saib Tabrizi · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
چمن سبز فلک را چمن آرایی هستزیر این زنگ، نهان آیینه سیمایی هست
Ghazal 1588بند در بند قبا بافتن مژگان چیست؟گر درین خانه کسی نیست پس این دربان چیست؟
Ghazal 1596کعبه و بتکده سنگ ره اهل دل نیسترشته راه طلب را گره منزل نیست
Ghazal 1621سرو بالای تو از آب روانی برداشتکوه تمکین تو از خاک گرانی برداشت
Ghazal 1629باید آهسته ز پیران جهان دیده گذشتنتوان تند به اوراق خزان دیده گذشت
Ghazal 1638از هوس گر تو به دنبال هواخواهی رفتزود بی برگ ازین دار فنا خواهی رفت
Ghazal 1652ز عقل و هوش به تنگ آمدم ایاغ کجاست؟در آتشم ز پر و بال خود، چراغ کجاست؟
Ghazal 1655شکستگی دل از دیده ترم پیداستبه سنگ خوردن مینا ز ساغرم پیداست
Ghazal 1661به چشم خفته شکرخواب اگر چه مهتاب استبیاض دیده روشندلان شکرخواب است
Ghazal 1662غبار هستی ما پرده دار سیلاب استکتان طاقت ما شیر مست مهتاب است
Ghazal 1663ریاض هستی ما سبز از می ناب استبنای زندگی ما چو خضر بر آب است
Ghazal 1681بهار عنبر شبها سفیده سحرستخوشا کسی که ازین نوبهار بهره ورست
Ghazal 1682مگیر غفلت خود سهل اگر چه یک نظرستکه تخم دوزخ عالم گداز یک شررست
Ghazal 1687صفیر شهپر توفیق، حسن آوازستکمند عشرت رم کرده رشته سازست
Ghazal 1688چو شبنم آن که درین بوستان سحرخیزستمدام ساغرش از صاف عیش لبریزست
Ghazal 1693به هر کجا نبود حسن، آفتاب خوش استز روی هر چه توان داد چشم آب خوش است
Ghazal 1697نه انجم است که زینت فروز نه فلک استکه بر صحیفه افلاک، نقطه های شک است
Ghazal 1706به آه برق عنان من آسمان تنگ استکه بر خدنگ قضا، خانه کمان تنگ است
Ghazal 1736حذر کنید ز چشمی که آسمان گون استکه همچو سبزه شمشیر تشنه خون است
Ghazal 1737ثبات دولت خوبی ز کوه تمکین استحصار عافیت باغ، گوش سنگین است
Ghazal 1748ز بس به کشتن من تیغ مایل افتاده استهزار مرتبه در پای قاتل افتاده است
Ghazal 1754رفو به چاک دل خسته هیچ کس نزده استکه قفل بر دهن بسته هیچ کس نزده است
Ghazal 1757جهان ز عکس رخ آن یگانه پر شده استمثال واحد و آیینه خانه پر شده است
Ghazal 1764عمارتی که نگردد خراب، همواری استگلی که رنگ شکستن ندیده هشیاری است
Ghazal 1782شود ز داغ دل عاشقان خسته درستکه آفتاب کند ماه را شکسته درست
Ghazal 1784ز خط غبار بر آن لعل آتشین ننشستز برق حسن، سیاهی بر این نگین ننشست
Ghazal 1788ز باده حالت فرزانه می توان دانستحریف را به دو پیمانه می توان دانست
Ghazal 1794ز زلف او دل عشاق را محابا نیستکبوتران حرم را ز دام پروا نیست
Ghazal 1796دروغ شیوه طبع یگانه ما نیستشرر فشانی، کار زبانه ما نیست
Ghazal 1799خراب چشم تو اندیشه عتابش نیستکه می پرست غم از تلخی شرابش نیست