Saib Tabrizi · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
گر چنین شویَد غبار زهد از دل بادهامبادبان کشتی می میشود سجادهام
Ghazal 5284چون قدح از عکس ساقی در بهشت افتاده امدر خرابات مغان خوش سر نوشت افتاده ام
Ghazal 5286در نمود نقشها بیاختیار افتادهاممهره مومم به دست روزگار افتادهام
Ghazal 5292سر چو دود از روزن اختر برون آورده امشعله شوخم سر از مجمر برون آورده ام
Ghazal 5295مدتی چون غنچه در خون جگر پیچیدهامتا درین گلزار چون گل یک دهن خندیدهام
Ghazal 5298این منم در دست زلف یار را پیچیدهامدر سخن آن شکرینگفتار را پیچیدهام
Ghazal 5299اشک را در پردههای چشم تر پیچیدهامسادهلوحی بین که در کاغذ شرر پیچیدهام
Ghazal 5306با کمال محرمی محرم ازان رخساره امدرکنار گل چو بوی گل همان آواره ام
Ghazal 5312شد گل صد برگ خار از اشک خوش پرگاله امسبزه خوابیده در گلشن نماند از ناله ام
Ghazal 5339یاد ایامی که شور عشق بلبل داشتماز دل صد پاره دامانی پر از گل داشتم
Ghazal 5349میشدم بیرون ز خود گر منزلی میداشتمدست و پایی میزدم گر ساحلی میداشتم
Ghazal 5358جامه ای می خواست دل بر قامت رعنای زخمآخر آمد ناوک اوراست بر بالای زخم
Ghazal 5364بی گل رخسار او هرگاه در بستان شدمخنده بیدردی گل دیدم وگریان شدم
Ghazal 5366هر که می آید به ملک هستی از کوی عدمباز می گردد به جان بی نفس سوی عدم
Ghazal 5369نیست امروز از جنون این شور و غوغا بر سرمدر حریم غنچه زد چون لاله سودا بر سرم
Ghazal 5372دل به رغبت چون نمالد خط خوبان را به چشمجامه کعبه است دود آتش پرستان را به چشم
Ghazal 5380خاک صحرای جنون در چشم گریان میکشمناز سرو از گردباد این بیابان میکشم
Ghazal 5385خار دیوارم که از برگ و نوا بی طالعماز ثبات خویش در نشو و نما بی طالعم
Ghazal 5389داغ عالمسوز برگ عیش گردد در دلمشمع ماتم گریه شادی کند در محفلم
Ghazal 5392شمع فانوسم که در پرده است اشک افشاندنماز گرستن تر نگردد دامن پیراهنم
Ghazal 5399چند روزی بر در صبر و تحمل می زنمدست امیدی به دامان توکل می زنم
Ghazal 5400رشته امید را تا چند پیوندم به خلقتا به کی شیرازه بال و پر عنقا کنم
Ghazal 5402جرأتی کو تا ز خواب ناز بیدارش کنمساغری چون دولت بیدار در کارش کنم
Ghazal 5405چند چون تن پروران تعمیر آب و گل کنمرخنه های جسم را محکم زلخت دل کنم
Ghazal 5406چند اوقات گرامی صرف آب و گل کنمدر زمین شور تا کی تخم خود باطل کنم
Ghazal 5408جذبه ای کوتا سر از زندان تن بیرون کنمچند لنگر در ضمیر خاک چون قارون کنم
Ghazal 5410دل اسیر طره عنبرفشانش چون کنمبا دل مجروح با مشکین سنانش چون کنم
Ghazal 5423قبله را تغییر ازان محراب ابرو می کنممی روم با آستانش کار یکرو می کنم
Ghazal 5425می شود پرشور هروادی که مجنونش منموقت ملکی خوش که در صحرا وهامونش منم
Ghazal 5427سوختم چند از هوای نفس بی لنگر شومتا به کی چون خار و خس بازیچه صرصر شوم