Saib Tabrizi · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
رخی در ماتم مطلب به خون اندوده می خواهمدلی چون دیده قربانیان آسوده می خواهم
Ghazal 5596گهی از دل، گهی از دیده، گاه از جان ترا جویمنمی دانم ترا ای یار هر جایی کجا جویم
Ghazal 5605دست بر زلف پریشان سخن یافتهامچشم بد دور، رگ جان سخن یافتهام
Ghazal 5606غوطه در بحر گهر ز آبله پا زدهامدر دل خاک قدم بر سر دریا زدهام
Ghazal 5607دست در دامن آن زلف معنبر زده امباز بر آتش خود دامن محشر زده ام
Ghazal 5609گر شوی با خبر از سوز دل بیتابمدم آبی نخوری تا نکنی سیرابم
Ghazal 5619مدتی صبر چو زنجیر به زندان کردمتا نظر باز به روی مه کنعان کردم
Ghazal 5620یاد آن عهد که در بحر سفر میکردمکمر سعی خود از موج خطر میکردم
Ghazal 5625طمع بوسه از آن لعل شکر خا دارمخیر از خانه در بسته تمنا دارم
Ghazal 5631از سری کوی تو آهنگ جدایی دارمبوسه ای توشه راه از تو گدایی دارم
Ghazal 5633چند در خاک وطن غنچه بود بال و پرم؟در سر افتاده چو خورشید هوای سفرم
Ghazal 5638من که از داغ جنون ساغر سرشار کشمخاک بر فرقم اگر منت دستار کشم
Ghazal 5641بس که چون برگ خزان دیده پریشان حالمسایه خود را به زمین می کشد از دنبالم
Ghazal 5643شوق کرده است ز بس گرم سفر چون قلممنقش پا، سوخته آید به نظر چون قلمم
Ghazal 5648چه شکایت ز تو ای خانه برانداز کنمهر چند انجام ندارد ز چه آغاز کنم؟
Ghazal 5655با دل تشنه و سوز جگر خود چه کنم؟در صدف آب نسازم گهر خود چه کنم؟
Ghazal 5672خط به اوراق جهان، دیده و نادیده زدیمپشت دستی به گل چیده و ناچیده زدیم
Ghazal 5675خواب سنگینی از افسانه غفلت داریمقطره ای چشم از آن ابر مروت داریم
Ghazal 5676چشم امید به مژگان تر خود داریمروی خود تازه به آب گهر خود داریم
Ghazal 5680ما لب خشک قناعت لب نان می دانیمدست شستن ز طمع آب روان می دانیم
Ghazal 5682چند در پرده دل باده گلنار زنیمای خوش آن روز که می بر سر بازار زنیم
Ghazal 5684چه قدر سرخوشی از باده انگور کنیمبه که پیمانه خود از سر منصور کنیم
Ghazal 5687نوبهارست بیا روی به میخانه کنیممغز را از می گلرنگ پریخانه کنیم
Ghazal 5690مختلف چند ازین پرده نیرنگ شویمپرده بردار که تا جمله یک آهنگ شویم
Ghazal 5693گذشت عمر سبکرو به خورد و خواب تمامبه شوره زار مرا صرف گشت آب تمام
Ghazal 5694به حرف پوچ مرا عمر شد تباه تمامفغان که خرمن من گشت خرج آه تمام
Ghazal 5706منم که از جگر لاله داغ می دزدمفروغ از گهر شب چراغ می دزدم
Ghazal 5713به جرم این که متاع هنر بود بارمیکی ز گرد کسادی خوران بازارم
Ghazal 5720کنون که با تو مکان در یک انجمن دارمهزار مرحله ره تا به خویشتن دارم
Ghazal 5728منم که فیض شراب از کتاب می گیرمبه همت از گل کاغذ گلاب می گیرم