Saib Tabrizi · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
ما داغ توبه بر دل ساغر گذاشتیمدور طرب به نشأه دیگر گذاشتیم
Ghazal 5877با هر که شکوه از دل افگار می بریممجروح را به سیر نمکزار می بریم
Ghazal 5879گاهی در آب دیده و گاهی در آتشیمدرمانده متابعت نفس سرکشیم
Ghazal 5880ما همچو خار سلسله جنبان آتشیمسنگ فسان تیزی مژگان آتشیم
Ghazal 5882ما زهر را به جبهه بگشاده چون کشیم؟خمیازه را به چاشنی باده چون کشیم؟
Ghazal 5883ما درد را به ذوق می ناب می کشیماز آه سرد منت مهتاب می کشیم
Ghazal 5885با شوخ دیدگان هوس آشنا نیمچون عقده حباب اسیر هوا نیم
Ghazal 5896افزود گرانباری غفلت ز شتابمشد آبله پای طلب پرده خوابم
Ghazal 5897روشن ز فروغ می ناب است حیاتمچون آتش یاقوت ز آب است حیاتم
Ghazal 5907بیخود ز نوای دل دیوانه خویشمساقی و می و مطرب و میخانه خویشم
Ghazal 5908تا چند به روزن نرسد نور چراغم؟رنگین نشود پنبه ز خونابه داغم
Ghazal 5910جان را به دم خنجر قاتل برسانمطوفان زده خویش به ساحل برسانم
Ghazal 5911کو بخت که در میکده با یار نشینم؟در ماتم غمهای جگر خوار نشینم
Ghazal 5913تا روی عرقناک ترا دید نگاهمزد غوطه به سرچشمه خورشید نگاهم
Ghazal 5916ما تخم درین مزرعه جز اشک نکشتیمیک رشته درین غمکده جز آه نرشتیم
Ghazal 5920ما دستخوش سبحه و زنار نگشتیمدر حلقه تقلید گرفتار نگشتیم
Ghazal 5921کام دل ازان غنچه مستور گرفتیمصد تنگ شکر از دهن مور گرفتیم
Ghazal 5923ما چاشنی بوسه ز دشنام گرفتیمفیض شکر از تلخی بادام گرفتیم
Ghazal 5931تا سر به گریبان تماشا نکشیدیمدر دامن فردوس برین وا نکشیدیم
Ghazal 5936ما فرق به تردستی حاتم نفروشیماین گوهر سیراب به شبنم نفروشیم
Ghazal 5937اشک است درین مزرعه تخمی که فشانیمآه است درین باغ نهالی که رسانیم
Ghazal 5940برون نمی برد از فکر دوست عالم آبمنقاب دولت بیدار نیست پرده خوابم
Ghazal 5941دلم سیاه شد از بس که برکتاب گذشتمکدام روز سیه بود کز شراب گذشتم؟
Ghazal 5949چون چشم آبگینه، هر چند پاک بینمدر پرده خجالت، زان روی شرمگینم
Ghazal 5970بر سر آشفتگان دستار می باشد گرانکف بر این سیل سبکرفتار می باشد گران
Ghazal 5974بر سر بالین بی دردان گل احمر فشانعاشقان را سوزن الماس در بستر فشان
Ghazal 5979فارغند از قید چرخ نیلگون دیوانگانرفته اند از حلقه ماتم برون دیوانگان
Ghazal 5987شد ز پیری ها مرا گوش گران مهر دهنچون زبان آور شوم چون بسته شد راه سخن؟
Ghazal 5988عاشق صادق نیندیشد ز آتش تاختنزر خالص را محابا نیست از بگداختن
Ghazal 5990در کهنسالی نفس را راست نتوان ساختنراست ناید با کمان حلقه تیر انداختن