Saib Tabrizi · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
مرا که گفت که دست از عنان یار کشمکشد رقیب رکاب و من انتظار کشم
Ghazal 5741منم که قیمت یاقوت داغ می دانمسرشک را گهر شبچراغ می دانم
Ghazal 5743ستاره سوخته آتشین عذارانمچو داغ لاله سیه روز نوبهارانم
Ghazal 5753ز خط طراوت رخسار یار می بینمصفای آینه را از غبار می بینم
Ghazal 5764شدند جمع دل و زلف از آشنایی همشکستگان جهانند مومیایی هم
Ghazal 5766کجاست باده که ناموس را به آب دهموداع هوش کنم، عقل را جواب دهم
Ghazal 5776چو خامه نیست ز من هر سخن که می گویمکه من به دست قضا این طریق می پویم
Ghazal 5778از سردی جهان لب گفتار بسته امچون بلبل خزان زده منقار بسته ام
Ghazal 5781روی دلی چو غنچه ز بلبل ندیده امنقش مراد از آینه گل ندیده ام
Ghazal 5788هر چند از گهر صدف آسا لبالبمنتوان به تیغ ساختن از هم جدا لبم
Ghazal 5791تا همچو لعل، رنگ به رخسار داشتمخون در دل از شکست خریدار داشتم
Ghazal 5793از دست رفت دامن یاری که داشتمسیماب شد شکیب و قراری که داشتم
Ghazal 5798با صد زبان چو غنچه گل بی زبان شدمتا پرده دار خرده راز نهان شدم
Ghazal 5800عمری چو گرد در قدم کاروان شدمتا همچو ناله با جرسی همزبان شدم
Ghazal 5802خط تو ریشه در رگ جان می دواندمخال تو تخم مهر به دل می فشاندم
Ghazal 5803با درد خشک ساخته ام، از دوا ترمچشم غبار دیده ام، از توتیا ترم
Ghazal 5805همت بلند نام شد از طبع سرکشمگوگرد احمر خس و خارست آتشم
Ghazal 5811آن بختم از کجاست سخن زان دهن کشم؟این بس که گاهی از قلم او سخن کشم
Ghazal 5815از فکر خلق عشق خدا کرد فارغماین درد از هزار دوا کرد فارغم
Ghazal 5817دل را ز جوش گریه نگردید تاب کمزور شراب عشق نگردد ز آب کم
Ghazal 5819چون نیست پای آن که ز عالم بدر زنمدستی به دل گذارم و دستی به سر زنم
Ghazal 5820کو ناخنی که رخنه به داغ جگر کنم؟این خون گرم را هدف نیشتر کنم
Ghazal 5832دست طمع ز مایده چرخ شسته ایماز جان سخت خود به شکم سنگ بسته ایم
Ghazal 5841از زلف یار رنگ دگر برگرفتهایممومیم اگر چه نکهت عنبر گرفتهایم
Ghazal 5844ما هوش خود به باده گلرنگ داده ایمگردن چو شیشه بر خط ساغر نهاده ایم
Ghazal 5849خورشید داغ گوهر عالمفروز ماستدریا روان ز چشم خریدار کردهایم
Ghazal 5851ما پرده های گوش خود از هوش کرده ایمپندی که داده اند به ما گوش کرده ایم
Ghazal 5860مادام را ز دانه صیاد دیده ایمدر صلب بیضه جوهر فولاد دیده ایم
Ghazal 5865تا واله نظاره آن ماهپاره ایماز خود پیاده ایم و به گردون سواره ایم
Ghazal 5867داغی ز عشق بر دل فرزانه سوختیمقندیل کعبه را به صنمخانه سوختیم