Saib Tabrizi · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
خون پامال بود شبنم گلزار وطندهن گرگ بود رخنه دیوار وطن
Ghazal 6282عاشق سلسله زلف گرهگیرم منروزگاری است که دیوانه زنجیرم من
Ghazal 6283لب به نیسان نگشاید صدف دیده منلنگر بحر بود گوهر سنجیده من
Ghazal 6286دلنشین است ز بس گوشه غمخانه منمی رود رو به قفا سیل ز ویرانه من
Ghazal 6291نشود دام رهم جلوه هر تر دامنمی کشد موجه من از کف کوثر دامن
Ghazal 6292داغ بر دل شدم از انجمن یار بروندست خالی نتوان رفت ز گلزار بیرون
Ghazal 6296خار غم از دل عشاق کم آید بیرونچون ازین شعه ستان خار غم آید بیرون؟
Ghazal 6297عقل سالم ز می ناب نیاید بیرونکشتی کاغذی از آب نیاید بیرون
Ghazal 6300شور عشق از دل دیوانه نیاید بیرونسیل ازین گوشه ویرانه نیاید بیرون
Ghazal 6303حذر کن از عرق روی لاله رخسارانکه می کند به دل سنگ رخنه این باران
Ghazal 6307صدای پا نبود در خرام درویشانزمین به خواب رود زیر گام درویشان
Ghazal 6309دل دو نیم بود ذوالفقار زنده دلانکه را بود جگر کارزار زنده دلان؟
Ghazal 6311نمی شود سخن راست در دهان پنهانکه تیر را نکند خانه کمان پنهان
Ghazal 6319گرفتم این که نظر باز می توان کردنبه بال چشم چه پرواز می توان کردن؟
Ghazal 6321خجل ز کوشش تدبیر بایدم بودناسیر پنجه تقدیر بایدم بودن
Ghazal 6325ز سینه غم به می ناب می توان چیدنگل نشاط ازین آب می توان چیدن
Ghazal 6328چنان که سرمه سواد نظر کند روشنمرا نظاره خط چشم تر کند روشن
Ghazal 6329ز نور شمع چه مقدار جا شود روشن؟خوش آن چراغ کز او هر سرا شود روشن
Ghazal 6332نظر به زلف و خط آن بهشت سیما کنشکسته قلم صنع را تماشا کن
Ghazal 6333به آب و گل چه فرو رفته ای نظر وا کنازین خرابه چو سیلاب رو به دریا کن
Ghazal 6339کرم به ابر سبکدست همچو عمان کنتمام روی زمین را رهین احسان کن
Ghazal 6340قدم ز خویش برون نه فلک سواری کنبکش به جیب سر خود کلاهداری کن
Ghazal 6345صبا برون نرود از غبار خاطر منفزون ز برگ درخت است بار خاطر من
Ghazal 6352رحیم شد دل دشمن ز ناتوانی منحصار آهن من گشت شیشه جانی من
Ghazal 6354ز تن شکفته رود جان صادقان بیرونکه تیر راست جهد صاف از کمان بیرون
Ghazal 6357ز نقش چپ رود آب سیه به جوی نگینز نقش راست نگردد سیاه روی نگین
Ghazal 6367بوی گل و نسیم صبا می توان شدنگر بگذری ز خویش چها می توان شدن
Ghazal 6368پیش قضای حق دم چون و چرا مزندر بحر بی کنار عبث دست و پا مزن
Ghazal 6371دل را به هم شکن که فروزان شود ز حسنکآیینه شکسته چراغان شود ز حسن
Ghazal 6373ساقی دمید صبح قدح پر شراب کناز روی گرم خود بط می را کباب کن