Saib Tabrizi · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
دل از گناه پاک چو دارالسلام کنخاک سیاه بر سر مینا و جام کن
Ghazal 6382از زنگ کبر آینه خویش ساده کندر زیر پا نظر کن و حج پیاده کن
Ghazal 6383از خود برون نرفته هوای سفر مکناین راه را به پای زمینگیر سر مکن
Ghazal 6385بیجا سخن چو طوطی شکرشکن مکنآیینه گر به حرف درآید سخن مکن
Ghazal 6386عرض صفا به اهل هنر می کنی مکنپیش کلیم دست بدر می کنی مکن
Ghazal 6389در کاسه سپهر کند خاک گرد منرحم است بر کسی که شود هم نبرد من
Ghazal 6394دل کی رسد به وصل تو ای سروناز من؟یک کوچه است زلف ز راه دراز من
Ghazal 6399فیض نسیم صبح بود با فغان منبر شاخ گل گران نبود آشیان من
Ghazal 6402آرد به وجد سوختگان را نوای منمردافکن است باده مردآزمای من
Ghazal 6407گریان ز کوی او دل ما می رود برونزین باغ، آب رو به قفا می رود برون
Ghazal 6410افشان خال بر رخ آن دلربا ببیندر روز اگر ستاره ندیدی بیا ببین
Ghazal 6428جانا که ترا گفت که ترک می و نی کن؟بردار لب از ساغر و خون در دل می کن
Ghazal 6430لب تشنگی حرص ندارد جگر منخشک از قدح شیر برآید شکر من
Ghazal 6439گوشه آن نقاب را بشکنورق انتخاب را بشکن
Ghazal 6446من که در فردوس افتادم به نقد از یاد اوبی نیازم از تمنای بهشت آباد او
Ghazal 6448بوسه ریزد گاه حرف از لعل شکربار اوجنگ باشد گوش و لب را بر سر گفتار او
Ghazal 6449عشق سلطان و زمین میدان، فلک چوگان در اوسرفرازان جهان چون گوی سرگردان در او
Ghazal 6461می زند ناخن به دل خار سر دیوار توچون تماشایی نظر بردارد از گلزار تو؟
Ghazal 6469خون رغبت را به جوش آرد لب میگون توبوسه را آتش عنان سازد رخ گلگون تو
Ghazal 6471گرچه شد از سرنوشت من نگارین پای توزیر پای خود ندید از سرکشی بالای تو
Ghazal 6473ای بهار آفرینش گرده سیمای تورشته جانها خس و خاشاک از دریای تو
Ghazal 6474ای قیامت پیش خیز قامت رعنای توفتنه آخر زمان ته جرعه صهبای تو
Ghazal 6478برنمی آید کسی با خوی یک پهلوی توهست یک پهلوتر از خواب جوانان خوی تو
Ghazal 6480دوست را از دیگران ای عاشق شیدا مجوآنچه شد در خانه گم از دامن صحرا مجو
Ghazal 6482عقده ای نگشود آزادی ز کارم همچو سروزیر بار دل سرآمد روزگارم همچو سرو
Ghazal 6485قانع از رزق پریشان با دل صدپاره شوروزی آماده می خواهی برو غمخواره شو
Ghazal 6490در کهنسالی ز مرگ ناگهان غافل مشوبرگ چون شد زرد از باد خزان غافل مشو
Ghazal 6495نگردد بی صفا از خط لب گوهرنثار اوکه می شوید سیاهی را عقیق آبدار او
Ghazal 6501ندارد اختیار در گشودن باغبان توکه در را می گشاید جوش گل در گلستان تو
Ghazal 6505هر که چون شبنم گل پاک بود گوهر اوچمن آرا کند از دامن گل بستر او