Saib Tabrizi · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
خط مشکین او سودای عنبر را به جوش آردنگاه گرم او خون سمندر را به جوش آرد
Ghazal 2926مرا نازک نهالی قصد جان ناتوان داردکه تیغش جوهر از پیچ و خم موی میان دارد
Ghazal 2928مه ناشسته رو کی رتبه دلدار من دارد؟که با آن تازگی گل حکم تقویم کهن دارد
Ghazal 2956عرق رخسار آن خورشید طلعت برنمیداردکه چشم از پشت پا نرگس ز خجلت برنمیدارد
Ghazal 3041کجا بی باده زنگ از خاطر اندوهگین خیزد؟چسان این سبزه خوابیده بی آب از زمین خیزد؟
Ghazal 3043مرا از دل زقرب خط دلبر دود می خیزدزرشک خضر از جان سکندر دود می خیزد
Ghazal 3068که ساکن در دل ویرانه ما می تواند شد؟که غیر از بیکسی همخانه ما می تواند شد؟
Ghazal 3085بهشت و دوزخ ما هجر و وصل آن پسر باشدصراط مردم باریک بین موی کمر باشد
Ghazal 3105ز فرمان قضا گردنکشی دیوانگی باشددرین میدان سپر انداختن مردانگی باشد
Ghazal 3106به مستی از ته دل آدمی خشنود می باشدنشاط هوشیاران قلب روی اندود می باشد
Ghazal 3107دو شب از ماه نو سالی به عید امید می باشدهلال جام هر جا هست سی شب عید می باشد
Ghazal 3185نه چندان است شوق من که از دل بر زبان آیدچسان دریای بی پایان به جوی ناودان آید؟
Ghazal 3187به مهر و مه کجا از مغز ما سودا برون آید؟می روشن مگر از مشرق مینا برون آید
Ghazal 3195غم عالم به دل از دیده خونبار میآیدبه این گلشن خزان از رخنه دیوار میآید
Ghazal 3196دل از مژگان خوابآلود در زنهار میآیدبلای جان بود تیغی که لنگردار میآید
Ghazal 3251یوسفی نیست دل خوش که هویدا گرددعافیت گمشده ای نیست که پیدا گردد
Ghazal 3283دیدنت باعث سرسبزی جان میگرددپیر در سایه سرو تو جوان میگردد
Ghazal 3284آدمی پیر چو شد حرص جوان میگرددخواب در وقت سحرگاه گران میگردد
Ghazal 3295عاشق از طعنه اغیار چه پروا دارد؟آتش از سرزنش خار چه پروا دارد؟
Ghazal 3320هر کف خاک ز احسان تو جانی داردهر حبابی ز محیط تو جهانی دارد
Ghazal 3326نه همین فکر مرا روز به من نگذاردکه به خوابم گل شب بوی سخن نگذارد
Ghazal 3337هر کجا قصه آن طره و کاکل گذردموج آشفتگی از دامن سنبل گذرد
Ghazal 3339روز و شب بر من مهجور به تلخی گذردعید و نوروز به رنجور به تلخی گذرد
Ghazal 3342از میان تیغ برآور که زمان میگذردوقت پیرایش گلزار جهان میگذرد
Ghazal 3356قطع امید ازان موی کمر نتوان کردراه باریک چو افتاد گذر نتوان کرد
Ghazal 3358دعوی بوسه به آن غنچه دهن نتوان کرددر میان چون نبود هیچ، سخن نتوان کرد
Ghazal 3419دل به مطلب اگر از راه تپیدن نرسدگو مکن سعی که هرگز به دویدن نرسد
Ghazal 3448اهل دل اوست که در وسعت خلق افزایدکعبه آن است که در ناف بیابان باشد
Ghazal 3451بیخودی بال و پر روح گشودن باشدکم زنی مرتبه خویش فزودن باشد
Ghazal 3452زردی روی من از باده کشیدن باشدموج می رنگ مرا بال پریدن باشد