Ghazal 2889

خط مشکین او سودای عنبر را به جوش آردنگاه گرم او خون سمندر را به جوش آرد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2926

مرا نازک نهالی قصد جان ناتوان داردکه تیغش جوهر از پیچ و خم موی میان دارد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2928

مه ناشسته رو کی رتبه دلدار من دارد؟که با آن تازگی گل حکم تقویم کهن دارد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2956

عرق رخسار آن خورشید طلعت برنمی‌داردکه چشم از پشت پا نرگس ز خجلت برنمی‌دارد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3041

کجا بی باده زنگ از خاطر اندوهگین خیزد؟چسان این سبزه خوابیده بی آب از زمین خیزد؟

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3043

مرا از دل زقرب خط دلبر دود می خیزدزرشک خضر از جان سکندر دود می خیزد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3068

که ساکن در دل ویرانه ما می تواند شد؟که غیر از بیکسی همخانه ما می تواند شد؟

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3085

بهشت و دوزخ ما هجر و وصل آن پسر باشدصراط مردم باریک بین موی کمر باشد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3105

ز فرمان قضا گردنکشی دیوانگی باشددرین میدان سپر انداختن مردانگی باشد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3106

به مستی از ته دل آدمی خشنود می باشدنشاط هوشیاران قلب روی اندود می باشد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3107

دو شب از ماه نو سالی به عید امید می باشدهلال جام هر جا هست سی شب عید می باشد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3185

نه چندان است شوق من که از دل بر زبان آیدچسان دریای بی پایان به جوی ناودان آید؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3187

به مهر و مه کجا از مغز ما سودا برون آید؟می روشن مگر از مشرق مینا برون آید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3195

غم عالم به دل از دیده خونبار می‌آیدبه این گلشن خزان از رخنه دیوار می‌آید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3196

دل از مژگان خواب‌آلود در زنهار می‌آیدبلای جان بود تیغی که لنگردار می‌آید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3251

یوسفی نیست دل خوش که هویدا گرددعافیت گمشده ای نیست که پیدا گردد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3283

دیدنت باعث سرسبزی جان می‌گرددپیر در سایه سرو تو جوان می‌گردد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3284

آدمی پیر چو شد حرص جوان می‌گرددخواب در وقت سحرگاه گران می‌گردد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3295

عاشق از طعنه اغیار چه پروا دارد؟آتش از سرزنش خار چه پروا دارد؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3320

هر کف خاک ز احسان تو جانی داردهر حبابی ز محیط تو جهانی دارد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3326

نه همین فکر مرا روز به من نگذاردکه به خوابم گل شب بوی سخن نگذارد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3337

هر کجا قصه آن طره و کاکل گذردموج آشفتگی از دامن سنبل گذرد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3339

روز و شب بر من مهجور به تلخی گذردعید و نوروز به رنجور به تلخی گذرد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3342

از میان تیغ برآور که زمان می‌گذردوقت پیرایش گلزار جهان می‌گذرد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3356

قطع امید ازان موی کمر نتوان کردراه باریک چو افتاد گذر نتوان کرد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3358

دعوی بوسه به آن غنچه دهن نتوان کرددر میان چون نبود هیچ، سخن نتوان کرد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3419

دل به مطلب اگر از راه تپیدن نرسدگو مکن سعی که هرگز به دویدن نرسد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3448

اهل دل اوست که در وسعت خلق افزایدکعبه آن است که در ناف بیابان باشد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3451

بیخودی بال و پر روح گشودن باشدکم زنی مرتبه خویش فزودن باشد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3452

زردی روی من از باده کشیدن باشدموج می رنگ مرا بال پریدن باشد

Saib TabriziGhazal1 min